Φυσικοί τρόποι για να καταπολεμήσετε το άγχος

από tvxs.gr

Tο άγχος αποτελεί διεθνώς ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα υγείας. Οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, η ανεργία και τα οικονομικά προβλήματα είναι μόνο λίγοι από τους λόγους που ανεβάζουν στα ύψη το ποσοστό των ατόμων που υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές και κρίσεις πανικού.

Συναισθήματα θυμού, απογοήτευσης και φόβου κυριαρχούν και δεν επιτρέπουν να λειτουργήσει ο άνθρωπος με συγκέντρωση. Το στρες κάνει τους ανθρώπους ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία.

Συνεπώς είναι επιτακτική η ανάγκη να μειώσουμε τα ποσοστά του στρες όσο ακόμα αυτό βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο. Και δεν είναι απαραίτητο αυτό να γίνει με φαρμακευτική αγωγή. Υπάρχουν μερικοί φυσικοί τρόποι που σύμφωνα με τον επιστημονικό κλάδο μπορούν να συμμαχήσουν μαζί σας ενάντια στο μεγάλο αυτό εχθρό της ψυχικής και σωματικής σας υγείας.

Φτιάξτε τη διατροφή σας

Τα επίπεδα άγχους και η σωστή διατροφή είναι στενά συνδεδεμένα. Είναι γνωστό ότι τροφές που περιέχουν Β12, μαγνήσιο, ω-3 λιπαρά μειώνουν το στρες και το άγχος. Βάλτε στο πιάτο σας σπαράγγια, πράσινα φυλλώδη λαχανικά, αβοκάντο, εσπεριδοειδή, δημητριακά ολικής αλέσεως, ένα μπολ με πλιγούρι βρώμης και σολομό. Αποφύγετε όμως τον καφέ, που είναι η χειρότερη προσθήκη στην καθημερινότητα σας, όταν έχετε άγχος.

Γυμναστείτε

Έστω και λίγα λεπτά γυμναστικής μπορεί να προσφέρουν άμεση ανακούφιση σε μια αγχωτική κατάσταση. Η κίνηση του αίματος απελευθερώνει ενδορφίνες και μπορεί να βελτιώσει τη διάθεσή σας στη στιγμή.

Κάντε διαλογισμό

Οι ασκήσεις διαλογισμού σε συνδυασμό με τις σωστές αναπνοές μπορούν να αντιμετωπίσουν το άγχος, πριν πάθετε κρίση πανικού, χαρίζοντας σας ανακούφιση. Βρείτε μία άνετη θέση, τοποθετήστε τα χέρια σας πάνω στα πόδια και επικεντρωθείτε στην αναπνοή σας για λίγα λεπτά. Η ρηχή και γρήγορη αναπνοή προκαλεί άγχος, ενώ η βαθιά αναπνοή οξυγονώνει το αίμα σας, βοηθά να κεντράρετε το σώμα σας και καθαρίζει το μυαλό σας.

Πιείτε λεβάντα

Η λεβάντα είναι ένα από τα πιο γνωστά χαλαρωτικά βότανα. Μπορείτε να την πιείτε σε μορφή τσαγιού κάθε βράδυ και αμέσως θα νιώσετε τη διαφορά.

Καταγράψτε τις σκέψεις σας

Αυτός ο τρόπος θα σας βοηθήσει να αποτυπώσετε στο χαρτί ότι σας απασχολεί και στη συνέχεια να δουλέψετε καλύτερα τα προβλήματα σας ή ακόμα να βρείτε τρόπους για να επιλύσεις οποιοδήποτε πρόβλημα.

Βρείτε δραστηριότητες που σας ευχαριστούν

Καταπιαστείτε με δραστηριότητες που σας ευχαριστούν. Από το πλέξιμο και την κηπουρική μέχρι και την ανάγνωση ενός βιβλίου ή τον εθελοντισμό, η ενασχόληση με κάτι ευχάριστο δρα αγχολυτικά, καθώς αποσπά το μυαλό από τις έγνοιες και τις πιεστικές σκέψεις και μειώνει την ένταση της ημέρας.

Αποφύγετε τον καφέ και το αλκοόλ

Η καφεΐνη είναι μια διεγερτική ουσία που προκαλεί νευρικότητα, ενώ το αλκοόλ, αν και σε πολύ μικρή ποσότητα έχει χαλαρωτική δράση, σε μεγάλες ποσότητες εγκυμονεί κινδύνους. Αντί για καφέ ή αλκοόλ, προτιμήστε το νερό (φυσικό ή ανθρακούχο) και τους χυμούς φρούτων.

Κοιμηθείτε σωστά

Όλοι γνωρίζουν ότι το άγχος μπορεί να σας προκαλέσει διαταραχές ύπνου. Δυστυχώς όμως και η έλλειψη ύπνου αποτελεί τη βασική αιτία του στρες. Αυτός ο φαύλος κύκλος αναγκάζει τον εγκέφαλο και το σώμα να ξεφύγουν και να χειροτερεύουν με τον καιρό.  Σιγουρευτείτε ότι κοιμάστε επτά με οχτώ ώρες τη μέρα, όπως συνιστούν οι γιατροί. Απενεργοποιήστε την τηλεόραση νωρίτερα, κλείστε τα φώτα και δώστε στον εαυτό σας χρόνο να χαλαρώσετε πριν πάτε για ύπνο. Μπορεί να είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης του άγχους σε όλη τη λίστα.

Οι αθλητές που μίλησαν ανοιχτά για την κατάθλιψη

από contra

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας το Contra.gr αναδεικνύει τους αθλητές που δεν φοβήθηκαν και μίλησαν ανοιχτά για την κατάθλιψη, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα.

Η Τρίτη 10 Οκτωβρίου δεν είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Είναι μια εξαιρετικής σημασίας ημέρα, αφού πρόκειται για την η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.

Σύμφωνα με πανεπιστημιακές έρευνες στη χώρα μας, ένα 10% με 12% του συνόλου του πληθυσμού όλων των ηλικιών πάσχει από ψυχικές ασθένειες. Να σημειωθεί δε ότι κατά την περίοδο της κρίσης, έχουν σχεδόν διπλασιαστεί τα αιτήματα προς τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Με αφορμή τη συγκεκριμένη ημέρα, το Contra.gr αναδεικνύει αθλητές που δεν φοβήθηκαν και μίλησαν ανοιχτά για την κατάθλιψη την οποία αντιμετώπισαν, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα.

Αμάντα Μπέαρντ (Επτά φορές ολυμπιονίκης στην κολύμβηση)

"Ήταν αυτή η σήψη που δεν σου άφηνε συναισθήματα. Ένιωθα συνεχώς θλιμμένη για τη ζωή μου και αυτό με αρρώστησε".

Άλισον Σμιτ (Οκτώ φορές ολυμπιονίκης στην κολύμβηση)

"Όταν ξυπνούσα το πρωί, ήθελα απλά να ξαναπέσω στο κρεβάτι. Ήξερα ότι χτυπούσε το ξυπνητήρι και έπρεπε να πάω στην προπόνηση, αλλά όλες οι σκέψεις μου ήταν στο πότε θα ξαναγυρίσω σπίτι".

Ντουέιν Τζόνσον (Παγκόσμιος πρωταθλητής WWE)

"Έμαθα ότι όταν έχεις κατάθλιψη, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να ανακαλύψεις είναι πως δεν είσαι μόνος σου"

Σερένα Γουίλιαμς (Κάτοχος 23 τροπαίων Grand Slam στο τένις)

"Είχα κατάθλιψη. Έκλαιγα συνεχώς. Δεν ήθελες να βρίσκεσαι δίπλα μου".

Όσκαρ ντε λα Χόγια (Χρυσός ολυμπιονίκης στο μποξ)

"Μπορούσα να βάλω όλους μαζί τους αντιπάλους μου σε ένα ρινγκ και να τους αντιμετωπίσω. Αλλά αυτό το τέρας ήταν η δυσκολότερη μάχη της ζωής μου".

Ίαν Θορπ (Πέντε φορές χρυσός ολυμπιονίκης στην κολύμβηση)

"Είμαι στην άλλη πλευρά από αυτό πλέον. Μπορώ να το χειριστώ, αλλά ποτέ δεν μπορώ να πω πλήρως γιατί ξέρω πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει".

Κέλι Χολμς (Χρυσή ολυμπιονίκης μεσαίων αποστάσεων)

"Πάντα ήμουν ένας θετικός άνθρωπος και δεν πίστευα ότι θα φτάσω τόσο χαμηλά, όσο έφτασα".

Μάικ Τάισον (Πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής μποξ)

"Ένιωθα πως αυτοκαταστρεφόμουν σχεδόν σε όλη μου τη ζωή".

Φρόυντ: ο άνθρωπος πίσω από τον ψυχαναλυτή

απο tvxs



Ο «βιολόγος της ψυχής», όπως του άρεσε να αποκαλεί τον εαυτό του, αποτέλεσε μια σημαντική και καθοριστική φιγούρα στην προσπάθεια ανάλυσης του νεφελώδους κόσμου του ασυνείδητου και των ενστίκτων και στην καθιέρωσης της μεθόδου της ψυχανάλυσης ως μέσο θεραπείας των ψυχικών παθήσεων.

Γεννημένος στις 6 Μαΐου 1856 στο Φράιμπεργκ της Μοραβίας (σημερινής Τσεχίας) από γονείς εβραϊκής καταγωγής ο Σίγκμουντ Φρόυντ, από τα παιδικά του χρόνια, έδειξε να διαθέτει σημαντικές διανοητικές ικανότητες, δείχνοντας μεγάλο ενδιαφέρον στη μελέτη της Βίβλου, γεγονός που θα καθορίσει την αθεϊστική στάση που κράτησε στη ζωή του. Το 1881 ολοκλήρωσε αργοπορημένα τις διδακτορικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης μιας και όπως είχε αναφέρει σε επιστολή, η εκτενής ερευνητική του δραστηριότητα αποτέλεσε τροχοπέδη στη μελέτη του.

Ο γάμος του με τη Μάρθα Μπέρναϋς και η ανάγκη του να συντηρήσει μία οικογένεια, τον ανάγκασαν να εργαστεί στο Γενικό νοσοκομείο της Βιέννης, όπου και πραγματοποίησε ιδιαίτερα σημαντικές μελέτες σχετικά με την κλινική χρήση της κοκαΐνης με αποκορύφωμα το έργο του με τίτλο «Περί κοκαΐνης» που εκδόθηκε το 1885.

Τον Σεπρέμβριο του ίδιου χρόνου, διορίστηκε ως υφηγητής της νεο-παθολογίας, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στο τμήμα Νευροπαθολογίας όπου και συνεργάστηκε με τον διακεκριμένο γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ, ο οποίος είχε ανακαλύψει πως στη διάρκεια ύπνωσης ασθενούς με υστερία, ήταν εφικτό τα συμπτώματα της να εξαφανιστούν. Η συνεργασία τους αποδείχθηκε σημαντική στην απόκτηση εμπειρίας και στην θεωρία του ότι οι νευρώσεις είχαν τις ρίζες τους στις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος που είχαν ξεχαστεί και αποθηκευτεί στο ασυνείδητο. Ανέπτυξε λοιπόν τη θεωρία ότι μέσω αυτής της ‘καθαρτικής μεθόδου’ ήταν εφικτό να επαναφέρει κατασταλμένες μνήμες στην επιφάνεια του συνειδητού και να τις απομακρύνει.

Οι δυο τους εξέδωσαν το 1895 τις «Μελέτες για την Υστερία» έργο από το οποίο θεωρείται πως αναδύθηκε η «ψυχανάλυση» μιας και αργότερα, θέλοντας να απελευθερωθεί από τη μέθοδο της ύπνωσης, μετατοπίστηκε από την καθαρτική μέθοδο στην ψυχαναλυτική.

Από αυτήν την περίοδο και μετά ξεκινά μία από τις δημιουργικότερες φάσεις στη ζωή του, κατά την οποία διαμόρφωσε αρκετές από τις καινοτόμες θεωρίες του.

Απομονωμένος σχεδόν από τον υπόλοιπο ιατρικό κόσμο, ο Φρόυντ υιοθέτησε την τεχνική των «ελεύθερων συνειρμών». Φροντίζε να μην γίνεται ορατός από τους ασθενείς του, που κάθονταν στο διάσημο καναπέ του, και έτσι τους έδινε τη δυνατότητα να αποκαλύπτουν οτιδήποτε είχαν στο μυαλό τους, χωρίς το φόβο της κρίσης ή του εμπαιγμού. Παρατήρησε πως σημαντικός αριθμός από τις μνήμες τους, αφορούσαν σεξουαλικές εμπειρίες, γεγονός που έθεσε τις βάσεις για τις ιδέες του σχετικά με την σεξουαλική ανάπτυξη, το ρόλο των σεξουαλικών παραγόντων στις νευρώσεις και το διαχωρισμό μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου.

Ο όρος «σεξουαλικότητα» που σκανδάλισε τότε τους κύκλους της Βιέννης χρησιμοποιήθηκε από τον Φρόυντ με το ευρύτερο νόημα και σύμφωνα με την ετυμολογική του σημασία (πραγμάτων σχετικών με το φύλο) και έπαιζε για εκείνον καίριο σημείο στη διαδικασία της ψυχανάλυσης.

Ο επαναπροσδιορισμός της σεξουαλικότητας μέσω της συμπερίληψης των πρώιμων μορφών τους, τον οδήγησε να διατυπώσει το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα (το 1897), που υποδηλώνει την αγάπη κάθε παιδιού για τον ένα γονιό και τη ζηλότυπη εχθρότητα προς τον άλλο, ως το κεντρικό δόγμα της ψυχαναλυτικής θεωρίας.

Η ανάλυσή του για τα όνειρα ως μέσο εκπλήρωσης ασυνείδητων επιθυμιών, του έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσει μοντέλα ανάλυσης και καταστολής των κλινικών συμπτωμάτων και να προχωρήσει στην συγγραφή ενός από τα σημαντικότερα έργα στην καριέρα του «Η Ερμηνεία των Ονείρων» που εκδόθηκε το 1899. Το 1905 εκδόθηκε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα βιβλία του «Τρεις πραγματείες για τη θεωρία της σεξουαλικότητας», που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, ενισχύοντας σε μεγάλο βαθμό την αντιδημοτικότητα του και ενίσχυσε την απομόνωσή του, μιας και εξέφραζε τον ισχυρισμό του πως κάθε παιδί γεννιέται με σεξουαλικές ενορμήσεις.

Η συνεργασία του στις αρχές του 20ου αιώνα με εξέχουσες μορφές της ψυχιατρικής κλινικής της Ζυρίχης όπως ο ψυχαναλυτής Καρλ Άμπραχαμ και ο παθολόγος με ενδιαφέρον στον υπνωτισμό Σαντόρ Φερέντσι, οδήγησε στην σταδιακή αναγνώριση του έργου του και την εφαρμογή της ψυχαναλυτικής μεθόδου στην αντιμετώπιση νευρώσεων. Η σχολή της ψυχανάλυσης συνέχιζε να έχει εξέχουσα θέση στους κύκλους της ψυχολογίας, της ψυχιατρικής και της ψυχοθεραπείας, και να παράγει εκτενή συζήτηση σχετικά με την θεραπευτική αποτελεσματικότητά της και την επιστημονικής της ιδιότητας καθώς πλήθος ερευνητών εξέφρασαν τις επιστημονικές τους διαφορές και εξέφρασαν θεωρίες και πρακτικές που απομακρύνονταν από τις φροϋδικές ιδέες.

Το 1920 αποτέλεσε μια ιδιαίτερα γόνιμη περίοδο της ζωής του μιας και πραγματοποίησε σειρά μελετών σχετική με την ανθρώπινη εμμονή στην αυθεντία και στη σταθεροποιητική εξουσία. Η «Ψυχολογία των Μαζών» και «Η ανάλυση του Εγώ» αποτελούν σημαντικά έργα για τη δίψα για υποταγή στη βούληση ενός ηγέτη και «Το Μέλλον μιας Αυταπάτης» παρουσιάζει το ρόλο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού στην ικανοποίηση της ανάγκης για πατριαρχική καθοδήγηση. Η έρευνά του θα επεκταθεί και στον τομέα της κοινωνιολογίας η οποία ο ίδιος θεωρούσε ότι αντιπροσωπεύει την «εφαρμοσμένη ψυχολογία» και θα κορυφωθεί με το σύγγραμμά του «Η δυσφορία στον πολιτισμό» που εκδόθηκε το 1930.

Το Φεβρουάριο του 1923, ο Φρόυντ ανακάλυψε έναν καρκινώδη όγκο στη δεξιά πλευρά του ουρανίσκου που τον αναγκάζει να υποβληθεί σε επανειλημμένες χειρουργικές επεμβάσεις και ραδιοθεραπεία. Την άνοιξη του 1938 οι εθνικοσοσιαλιστές εισέβαλαν στην Αυστρία, συνειδητοποίησε ότι η εγκατάλειψη της Βιέννης ήταν αναπόφευκτη και κατέφυγε με την κόρη του Άννα στο Λονδίνο μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Υποφέροντας για δεκαέξι χρόνια από υποτροπές της κατάστασής της υγείας του και γενική καταπόνηση, ο πατέρας της ψυχανάλυσης εξέπνευσε στις στις 23 Σεπτεμβρίου του 1939 από υπερβολική δόση μορφίνης.

Τρεις ημέρες αργότερα, η σορός του αποτεφρώθηκε και η τέφρα του φυλάσσεται μέσα σε έναν ελληνιστικό αμφορέα στο κρεματόριο του Γκόλντεν Γκρην στο Λονδίνο.

Επιμέλεια: Εύα Αναστασιάδου

Το Καπιταλιστικό Σύστημα και η Επιδημία των Ψυχικών Ασθενειών

από ΖΕΝΙΘ




«Tι γίνεται αν δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι άρρωστοι, αλλά ένα Σύστημα που βρίσκεται σε αντίθεση με το ποιοι είμαστε ως κοινωνικά όντα;» ρωτάει ο συγγραφέας και ανεξάρτητος εκδότης βιβλίων για την ψυχική υγεία και τη θεραπεία, Rod Tweedy.



Η ψυχική ασθένεια αναγνωρίζεται πλέον ως μία από τις μεγαλύτερες αιτίες ατομικής δυστυχίας στις σύγχρονες κοινωνίες και πόλεις της Δύσης, συγκρίσιμη με τη φτώχεια και την ανεργία. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο ένας στους τέσσερις ενήλικες έχει διαγνωσθεί με ψυχική ασθένεια και τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά κάθε χρόνο. «Ποιό μεγαλύτερο κατηγορητήριο ενός συστήματος θα μπορούσε να υπάρξει από μια επιδημία ψυχικών ασθενειών;», σημειώνει ο ερευνητής, συγγραφέας και αρθρογράφος George Monbiot, σχολιάζοντας τα στοιχεία.

Μια άρρωστη κοινωνία

Οι εμπειρίες της κοινωνικής απομόνωσης και αποξένωσης, της ανισότητας, της ιδεολογίας του υλισμού και του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού, θεωρούνται σήμερα σημαντικές γενεσιουργές αιτίες για τις ψυχικές διαταραχές κι αυτό αντικατοπτρίζεται στους τίτλους πολλών πρόσφατων άρθρων και ομιλιών επί του θέματος από πολλούς ψυχοθεραπευτές και περιλαμβάνουν συζητήσεις για το αν ο «νεοφιλελευθερισμός είναι επικίνδυνος για την ψυχική υγεία» και αν «είναι ο νεοφιλελευθερισμός που μας κάνει να αρρωστήσουμε»;



Η κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Jay Watts παρατηρεί στον Guardian ότι «οι ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες είναι τόσο σημαντικοί και, για πολλούς, η κύρια αιτία του πόνου. Η φτώχεια, η σχετική ανισότητα, η ύπαρξη του ρατσισμού, του σεξισμού, του κοινωνικού εκτοπισμού και μιας ανταγωνιστικής κουλτούρας αυξάνουν την πιθανότητα ψυχικής οδύνης. Οι κυβερνήσεις και οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν ενδιαφέρονται για αυτά τα αποτελέσματα, ρίχνοντας τη χρηματοδότηση σε μελέτες που εξετάζουν τη γενετική και τους φυσικούς βιοδείκτες, σε αντίθεση με τις κοινωνικές αιτίες. Ομοίως, υπάρχει ελάχιστη πολιτική βούληση ώστε να συνδυαστεί η αυξανόμενη ψυχική δυσφορία με τις κοινωνικές ανισότητες, αν και ο συσχετισμός είναι ισχυρός και πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση της τρέχουσας επιδημίας ψυχικών ασθενειών».

Υπάρχουν σαφώς πολύ ισχυρά και εδραιωμένα συμφέροντα, που συνειδητά ή ασυνείδητα ενεργούν για να αποκρύψουν ή να αρνηθούν αυτήν τη σχέση, γεγονός που κάνει πιο έντονη την προθυμία στους ψυχαναλυτές και θεραπευτές να αγκαλιάσουν αυτό το ευρύτερο, συναρπαστικό και μετακινούμενο πλαίσιο. Οι ειδικοί συχνά μιλάνε για την κοινωνία, το κοινωνικό πλαίσιο,  την κυρίαρχη ιδεολογία, τους περιβαλλοντικούς καθοριστικούς παράγοντες σε σχέση με τις ψυχικές διαταραχές και τις ασθένειες, αλλά μπορούμε να καταλάβουμε για ποια πτυχή της κοινωνίας μιλούν κυρίως. Και σε αυτό το πλαίσιο είναι μάλλον καιρός να αναφερθούμε στη λέξη ταμπού – τον καπιταλισμό.

Πολλές από τις σύγχρονες μορφές ψυχικής ασθένειας και ατομικής δυσφορίας που αντιμετωπίζουμε και ασχολούμαστε αποδεικνύεται ότι συσχετίζονται και ενισχύονται από τις διεργασίες και τα υποπροϊόντα του καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, μπορούμε να πούμε ότι ο καπιταλισμός είναι από πολλές απόψεις ένα σύστημα που παράγει ψυχική ασθένεια – και αν είμαστε σοβαροί και θέλουμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τις επιπτώσεις της ψυχικής δυσφορίας και της ασθένειας, αλλά και τις αιτίες, πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά αυτό το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός. Ακριβέστερα και πιο αναλυτικά πρέπει να δούμε τη φύση της πολιτικής και οικονομικής μήτρας από την οποία προκύπτουν και πώς η ψυχολογία συνενώνεται βασικά με κάθε πτυχή της μήτρας αυτής.



Πανταχού παρούσα νεύρωση

Ίσως ένα από τα πιο προφανή παραδείγματα αυτής της στενής σχέσης μεταξύ καπιταλισμού και ψυχικής δυσφορίας είναι η επικράτηση της νεύρωσης. Όπως ο Joel Kovel, ψυχίατρος και καθηγητής πολιτικών επιστημών, σημειώνει: «Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της νεύρωσης μέσα στον καπιταλισμό είναι ότι είναι πανταχού παρούσα». Στο κλασικό του δοκίμιο «Θεραπεία στον ύστερο καπιταλισμό», ο Kovel αναφέρεται στο «κολοσσιαίο βάρος της νευρωτικής δυστυχίας στον πληθυσμό, ένα βάρος που συνεχώς και προφανώς προδίδει την καπιταλιστική ιδεολογία, η οποία υποστηρίζει ότι ο πολιτισμός των αγαθών προάγει την ανθρώπινη ευτυχία»:

«Εάν, δεδομένου όλου του εξορθολογισμού, της άνεσης, της διασκέδασης και της επιλογής, οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι άθλια, αδυνατούν να αγαπήσουν, να πιστέψουν ή να αισθανθούν κάποια ακεραιότητα στη ζωή τους, θα μπορούσαν επίσης να αρχίσουν να συνάγουν το συμπέρασμα ότι κάτι ήταν σοβαρό λάθος στην κοινωνική τους τάξη».



Υπήρξε επίσης μια συναρπαστική έρευνα που έγινε πρόσφατα από τον Eli Zaretsky (Political Freud) και τον Bruce Cohen (συγγραφέα της Ψυχιατρικής Ηγεμονίας), που έχουν γράψει και οι δύο για τις σχέσεις μεταξύ της οικογένειας, της σεξουαλικότητας και του καπιταλισμού στη δημιουργία νευρώσεων.

Φυσικά ο Μαρξ ήταν ο σπουδαίος αναλυτής της αλλοτρίωσης, δείχνοντας πώς η καπιταλιστική οικονομία παράγει αλλοτρίωση ως μέρος της ίδιας της δομής της – επισημαίνοντας για παράδειγμα πως η αλλοτρίωση «παγιδεύεται» ενσωματωμένη σε προϊόντα, εμπορεύματα. Όπως επισημαίνει ο Pavon Cuellar, «ο Μαρξ ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι αυτή η αλλοτρίωση παίρνει ουσιαστικά περιεχόμενο και ενσαρκώνεται στα πράγματα – στα «προϊόντα». Αυτά τα αγαθά «φετίχ», όπως προσθέτει, φαίνεται να υπόσχονται να επιστρέψουν, όταν καταναλώνονται, το υποκειμενικό-κοινωνικό κομμάτι που χάνεται από τους αποξενωμένους, ενώ παράγουν: «οι αλλοτριωμένοι έχουν χάσει αυτό που φαντάζονται [ή ελπίζουν] φετίχ».

Αυτή η κατανόηση της αλλοτρίωσης είναι πραγματικά το βασικό ζήτημα για τον Μαρξ. Οι άνθρωποι πιθανώς τον γνωρίζουν σήμερα για τη θεωρία του περί Κεφαλαίου – πώς τα ζητήματα εκμετάλλευσης, κέρδους και ελέγχου συνεχώς χαρακτηρίζουν και επανεμφανίζονται στον καπιταλισμό – αλλά το βασικό μέλημα του Μαρξ και αυτό που παραμελείται ή παρερμηνεύεται συνεχώς είναι η άποψή του για την ανθρώπινη δημιουργικότητα και τη σημασία της – την «κολοσσιαία παραγωγική δύναμη» του ανθρώπου, όπως την ονομάζει -και αλλοτριώνει ο καπιταλισμός. Ο Μαρξ αναφέρει αυτήν την εξαιρετική παγκόσμια μετασχηματιστική ενέργεια ως «ενεργό είδος ζωής», αλλά αυτές οι τεράστιες δημιουργικές ενέργειες και μετασχηματιστικές ικανότητες μετατρέπονται στον καπιταλισμό σε κάτι αλλόκοτο, υποδουλωμένο, φετιχοποιημένο.



Μετασχηματισμός της επιθυμίας

Για τον Μαρξ, είναι η αλλοτρίωση και η βαθιά «εξάρθρωση» του ανθρώπινου πνεύματος που χαρακτηρίζει τον βιομηχανικό καπιταλισμό. Παρομοιάζοντας την κατάσταση αυτή με μια μητέρα που αφού γεννάει, της αφαιρείται αμέσως το μωρό, το οποίο μετατρέπεται σε κάτι ξένο, αλλότριο, κάτι που μοιάζει με κούκλα – με ένα εμπόρευμα.

Πράγματι, ο καταναλωτισμός και ο υλισμός είναι ευρέως αναγνωρισμένοι σήμερα ως βασικοί μοχλοί μιας σειράς προβλημάτων ψυχικής υγείας, από τον εθισμό έως την κατάθλιψη. Όπως σημειώνει ο George Monbiot, «Η αγορά περισσότερων υλικών αγαθών συνδέεται με την κατάθλιψη, το άγχος και τις δυσλειτουργικές σχέσεις. Είναι κοινωνικά καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό». Η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια Sue Gerhardt έχει γράψει πολύ εύστοχα για αυτή την σχέση, υποδηλώνοντας ότι στις σύγχρονες κοινωνίες συχνά «συγχέουμε την υλική ευημερία με την ψυχολογική ευημερία». Στο βιβλίο της «Η Εγωιστική Κοινωνία» δείχνει πόσο επιτυχώς και αμείλικτα ο καταναλωτικός καπιταλισμός ανασχηματίζει το μυαλό μας και επαναπροσδιορίζει το νευρικό μας σύστημα με τη δική του εικόνα. Γιατί «θα χάναμε μεγάλο μέρος του τι είναι ο καπιταλισμός», σημειώνει, «εάν παραβλέψουμε τον ρόλο του στην εμπορία της επιθυμίας».

Μια άλλη βασική πτυχή του καπιταλισμού και των επιπτώσεών του στην ψυχική ασθένεια είναι φυσικά η ανισότητα. Όπως αναφέρθηκε στην έκθεση του Royal College of Psychiatrists: «Η ανισότητα είναι ένας βασικός καθοριστικός παράγοντας της ψυχικής ασθένειας: όσο μεγαλύτερο είναι το επίπεδο της ανισότητας, τόσο χειρότερα είναι τα αποτελέσματα της ψυχικής υγείας. Τα παιδιά από τα φτωχότερα νοικοκυριά έχουν τριπλάσιο κίνδυνο ψυχικής κακής υγείας από τα παιδιά από τα πλουσιότερα νοικοκυριά. Η ψυχική ασθένεια συνδέεται σταθερά με τη στέρηση, το χαμηλό εισόδημα, την ανεργία, την κακή εκπαίδευση, τη χειρότερη σωματική υγεία».



Ορισμένοι ειδικοί πρότειναν μάλιστα ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός, ως τρόπος σκέψης ή αντίληψης για τον κόσμο, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μάλλον «ψυχοπαθητικό» ή παθολογικό σύστημα. Υπάρχουν σίγουρα κάποιες εντυπωσιακές αντιστοιχίες μεταξύ σύγχρονων χρηματοπιστωτικών και εταιρικών συστημάτων και ατόμων που έχουν διαγνωστεί με κλινική ψυχοπάθεια, όπως διαπίστωσαν ορισμένοι αναλυτές.

Ο Robert Hare, για παράδειγμα, μια από τις κορυφαίες μορφές στην ψυχιατρική στον κόσμο και συντάκτης της ευρέως αποδεκτής «λίστας ελέγχου Hare» που χρησιμοποιείται για να δοκιμάσει την ψυχοπάθεια, παρατήρησε στον δημοσιογράφο Jon Ronson: «Δεν έπρεπε να έκανα την έρευνά μου μόνο στις φυλακές. Θα έπρεπε να είχα περάσει αρκετό καιρό στο Χρηματιστήριο». «Αλλά σίγουρα οι ψυχοπαθείς των χρηματιστηριακών αγορών δεν μπορούν να είναι τόσο κακοί όσο οι ψυχοπαθείς των κατά συρροή δολοφόνων;» ρωτάει ο δημοσιογράφος. «Οι κατά συρροή δολοφόνοι καταστρέφουν τις οικογένειες. Οι εταιρικοί και πολιτικοί ψυχοπαθητικοί καταστρέφουν τις οικονομίες. Καταστρέφουν τις κοινωνίες» απάντησε.



Παθολογικοί φορείς

Αυτά τα χαρακτηριστικά, όπως ο Joel Bakan γράφει στο βιβλίο του «The Corporation», είναι κρυπτογραφημένα στην ίδια τη δομή των σύγχρονων εταιρειών – είναι μέρος του βασικού DNA τους και modus operandi. «Η νόμιμα καθορισμένη εντολή της εταιρίας είναι να επιδιώκει, αμείλικτα και χωρίς εξαίρεση, το δικό της συμφέρον, ανεξάρτητα από τις συχνά βλαβερές συνέπειες που θα μπορούσε να προκαλέσει σε άλλους». Ως εκ τούτου, με τον δικό της νομικό ορισμό, η εταιρία είναι ένας παθολογικός θεσμός και ο Bakan παραθέτει τα διαγνωστικά χαρακτηριστικά της προεπιλεγμένης παθολογίας τους (έλλειψη συμπάθειας, επιδίωξη ιδιοτέλειας, μεγαλοπρέπεια, ρηχή επιρροή, επιθετικότητα, κοινωνική αδιαφορία) για να δείξει ποιος είναι ο αξιόπιστος διαταραγμένος ασθενής.

Γιατί όλες αυτές οι σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές πρακτικές και διαδικασίες δημιουργούν τόσες πολλές ασθένειες, τόσες πολλές διαταραχές; Για να απαντήσουμε σε αυτό, πρέπει να κοιτάξουμε πίσω στο ευρύτερο σχέδιο του Διαφωτισμού και στα ψυχολογικά μοντέλα της ανθρώπινης φύσης από τα οποία προέκυψε. Ο σύγχρονος καπιταλισμός εξελίχθηκε μέσα από ένα στενό, «ορθολογικό» συμφέρον – την έννοια του homo economicus. Όπως τονίζει ο Iain McGilchrist, «Ο καπιταλισμός και ο καταναλωτισμός, και οι ανθρώπινες σχέσεις που παράγουν, βασίζονται στη χρησιμότητα, στην απληστία και τον ανταγωνισμό, και ήρθαν να αντικαταστήσουν αυτές που βασίζονται σε αισθητή σύνδεση και πολιτισμική συνέχεια».

Τώρα γνωρίζουμε πόσο λανθασμένο και καταστροφικό είναι αυτό το μοντέλο του εαυτού. Η πρόσφατη νευροεπιστημονική έρευνα για τον «κοινωνικό εγκέφαλο», μαζί με τις συναρπαστικές εξελίξεις στη θεωρία της σύγχρονης προσκόλλησης, την αναπτυξιακή ψυχολογία και τη διαπροσωπική νευροβιολογία, αναθεωρούν σημαντικά και αναβαθμίζουν αυτήν την μάλλον γραφική παλιομοδίτικη άποψη του απομονωμένου «ορθολογικού» ατόμου, αποκαλύπτοντας μια πολύ πιο πλούσια και πιο εξελιγμένη κατανόηση της ανθρώπινης ανάπτυξης και ταυτότητας, μέσω της αυξημένης γνώσης της ενδοεπιλογής του «δεξιού ημισφαιρίου», των ασυνείδητων διαδικασιών, της συμπεριφοράς των ομάδων, του ρόλου της ενσυναίσθησης στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και της σημασίας του πλαισίου και της κοινωνικοποίησης.



Νευρο-Μαρξισμός

Όπως παρατηρεί ο νευροεπιστήμονας David Eagleman, ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος βασίζεται σε άλλους εγκεφάλους για την ίδια του την ύπαρξη και ανάπτυξη – η έννοια του «εγώ», σημειώνει, εξαρτάται από την πραγματικότητα του «εμείς»: Είμαστε ένας απλός τεράστιος οργανισμός, ένα νευρωνικό δίκτυο ενσωματωμένο σε έναν πολύ μεγαλύτερο ιστό νευρωνικών δικτύων. Οι εγκέφαλοί μας είναι τόσο ριζικά συνδεδεμένοι ώστε να αλληλεπιδρούν, ότι δεν είναι καν σαφές, που ο καθένας από μας αρχίζει και που τελειώνει. Το ποιος είστε εσείς έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε εμείς. Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.



«Δεν υπάρχει κανένας μοναδικός εγκέφαλος», παρατηρεί ο Louis Cozolino, «οι εγκέφαλοι υπάρχουν μόνο μέσα σε δίκτυα άλλων εγκεφάλων». Μερικοί μάλιστα έχουν ορίσει αυτή τη νέα νευρολογική και επιστημονική κατανόηση των βαθιών μοτίβων αλληλεξάρτησης, της αμοιβαίας συνεργασίας και του κοινωνικού εγκεφάλου ως «Νευρο-μαρξισμό».

Ο καπιταλισμός φαίνεται να έχει τις ρίζες του σε ένα ριζικά παραμορφωμένο, αφελές και ντεμοντέ μοντέλο του δέκατου έβδομου αιώνα για το ποιοι είμαστε. Προσπαθεί να μας κάνει να σκεφτούμε ότι είμαστε απομονωμένοι, αυτόνομοι, ανταγωνιστικοί, αποσαφηνισμένοι. Η βλάβη που αυτή η άποψη του εαυτού μας έχει κάνει είναι ανυπολόγιστη.



Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν και ενθαρρύνονται να πιστεύουν ότι αυτά τα προβλήματα και οι διαταραχές – ψύχωση, σχιζοφρένεια, άγχος, κατάθλιψη, αυτοτραυματισμός – αυτά τα συμπτώματα ενός «άρρωστου κόσμου» είναι δικά τους. «Αλλά τι γίνεται αν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε λανθασμένη κοινωνία;» ρωτά ο Tom Syverson. Ίσως ο Adorno ήταν σωστός όταν είπε, «λάθος ζωή δεν μπορεί να ζήσει σωστά».

Η ρίζα αυτού του «ζει κακώς» φαίνεται να είναι επειδή ζούμε σε ένα κοινωνικό και οικονομικό σύστημα αντίθετο τόσο με την ψυχολογία όσο και με τη νευρολογία μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο εσωτερικός και ο εξωτερικός μας κόσμος αλληλεπιδρούν διαρκώς και βαθιά μεταξύ τους και ότι, επομένως, αντί να διαχωρίζουμε την κατανόηση των οικονομικών και κοινωνικών πρακτικών από την κατανόηση της ψυχολογίας και της ανθρώπινης ανάπτυξης, χρειαζόμαστε να τα συσχετίσουμε, να τα ευθυγραμμίσουμε. Και για να συμβεί αυτό, χρειαζόμαστε έναν νέο διάλογο μεταξύ του πολιτικού και του προσωπικού κόσμου, ένα νέο ολοκληρωμένο πρότυπο για την ψυχική υγεία και μια νέα πολιτική.

Παιδικό στρες: Τί μπορούν να κάνουν οι γονείς

από all4mama.gr





Οι περισσότεροι ενήλικες θεωρούν ότι το στρες είναι ένα συναίσθημα που νιώθουν αποκλειστικά οι ίδιοι και ότι τα παιδιά ζουν σε ένα κόσμο ανέμελο απαλλαγμένο από στεναχώριες και άγχη.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής επισημαίνει ότι τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία νιώθουν συχνά ανησυχία και ότι το στρες είναι κάτι το οποίο επηρεάζει οποιοδήποτε δυσκολεύεται να διαχειριστεί μία κατάσταση.

Συμπτώματα άγχους στα παιδιά

Αντιδράει σε όλα, λέει συνεχώς όχι

Κλαίει υπερβολικά χωρίς λόγο

Δυσκολεύεται να κοιμηθεί

Επιθετική συμπεριφορά

Προβλήματα στη διατροφή ή στο βάρος

Κατά τη διάρκεια του ύπνου σφίγγει ή τρίζει τα δόντια

Νιώθει συνέχεια κουρασμένο ή είναι υπερκινητικό

Μυοσπασμοί (νευρικά τικ), όπως παίξιμο των ματιών ή των μυών του προσώπου

Αλλαγές στη συμπεριφορά

Νυχτερινή ενούρηση (ειδικά σε μεγαλύτερα παιδιά)

Τραυλίζει

Δυσκολία στη συγκέντρωση και διάσπαση προσοχής

Τι να κάνουν οι γονείς προκειμένου να βοηθήσουν το παιδί τους

Εκφράστε τα συναισθήματα σας
Τα παιδιά που νιώθουν αγχωμένα ή στρεσαρισμένα έχουν ανάγκη την αγκαλιά και τα χάδια. Με αυτό τον τρόπο νιώθουν περισσότερη ασφάλεια και κατανόηση από τους γονείς.

Δώστε του την απαιτούμενη προσοχή
Συνήθως τα παιδιά που θέλουν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των γονιών τους το κάνουν εκδηλώνοντας αρνητική συμπεριφορά. Δείξτε στο παιδί σας ότι νοιάζεστε τόσο για τα συναισθήματα όσο και για τις πράξεις του.

Περάστε ποιοτικό χρόνο μαζί του
Να δείχνετε πάντα προθυμία να περάσετε χρόνο με το παιδί σας, ειδικά όταν αντιληφθείτε ότι θέλει να συζητήσει μαζί σας. Ο ποιοτικός χρόνος με το παιδί ενδυναμώνει τη σχέση που έχετε μεταξύ σας, σε οποιαδήποτε ηλικία και αν βρίσκεται.

Συζητήστε μαζί του
Συζητήστε με το παιδί σας τι είναι αυτό που του προκαλεί άγχος και δώστε του ιδέες και λύσεις για να το αντιμετωπίσει. Κερδίστε την εμπιστοσύνη του και κάντε το να νιώσει ότι μπορεί να συζητήσει μαζί σας οτιδήποτε το απασχολεί.

Ενισχύστε την αυτοπεποίθηση του
Ο φόβος της αποτυχίας και η κριτική των δασκάλων ή των συγγενών αποτελεί πηγή άγχους για όλα τα παιδιά. Ενισχύστε την αυτοπεποίθηση του παιδιού, το θάρρος να λέει αυτό που σκέφτεται και το δικαίωμα να λέει «όχι» εάν κάτι δεν του αρέσει.

Γίνετε πρότυπο για το παιδί σας
Το σημαντικό είναι οι γονείς να μάθουν οι ίδιοι να διαχειρίζονται το δικό τους άγχος έτσι ώστε να δώσουν το σωστό πρότυπο για το παιδί τους. Οι επιλογές του γονιού στο χειρισμό του άγχους τους είναι η πιο ισχυρή επιρροή για το ίδιο και τις αντιδράσεις του.

Δείξτε κατανόηση
Επιβεβαιώστε το παιδί σας ότι είναι απολύτως φυσικό να νιώθει συναισθήματα όπως φόβο, άγχος, θυμό κλπ. Είναι σημαντικό να αισθάνεται ότι και άλλοι άνθρωποι νιώθουν το ίδιο και δεν είναι ανησυχητικό.

Αφήστε το να γκρινιάζει
Τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, έχουν την ανάγκη να πουν τα προβλήματα τους και να γκρινιάξουν. Χρειάζονται κάποιον να είναι διατεθειμένος να ακούσει τα μικροπροβλήματα τους, χωρίς να τους κρίνει αρνητικά. Ακούστε τι έχει να σας πει και εκφράστε τη συμπαράσταση σας.

Δώστε του χρόνο για παιχνίδι
Τα παιδιά, περισσότερο από οποιαδήποτε καινούργια γνώση έχουν ανάγκη το παιχνίδι, χρόνο χωρίς πρόγραμμα, χρόνο με άλλα παιδιά, μεγάλα διαστήματα χαλάρωσης και ηρεμίας, ακόμη και αν αυτό σημαίνει πως οι γονείς θα έχουν τα παιδιά «μέσα στα πόδια τους». Ένας ρυθμός ζωής προσαρμοσμένος αποκλειστικά στο γρήγορο και υπερφορτωμένο πρόγραμμα των ενηλίκων εμποδίζει τα παιδιά να αποκτήσουν αυτή τη δυνατότητα, με αποτέλεσμα να μην έχουν τη δυνατότητα ούτε να συγκεντρωθούν για δουλειά, αλλά ούτε και να ηρεμήσουν για παιχνίδι, χαλάρωση και ξεκούραση.

Στην περίπτωση που ένα παιδί φτάσει στο σημείο να παρουσιάσει ψυχοσωματικά συμπτώματα, τότε είναι προτιμότερο να απευθυνθείτε σε έναν Ειδικό προκειμένου να σας καθοδηγήσει και να σας συμβουλεύσει.

Άρθρο του κ. Στέλιου Μαντούδη, Αναπτυξιακού Εργοθεραπευτή

Κατάθλιψη: Σημάδια που δε θα πρέπει να αγνοήσετε

από tvxs



Η κατάθλιψη, είναι μια ψυχική ασθένεια που επηρεάζει όλο κι περισσότερα άτομα στις σύγχρονες κοινωνίες. Πολλοί είναι μάλιστα αυτοί που πάσχουν από κατάθλιψη και δεν το γνωρίζουν, καθώς τα συμπτώματα ποικίλουν και μπορεί να είναι από ήπια ως πιο σοβαρά.

Η έγκαιρη αναγνώριση των προειδοποιητικών ενδείξεων είναι απαραίτητη, ώστε να αντιμετωπιστεί άμεσα η κατάθλιψη. Δώστε λοιπόν σημασία στις παρακάτω ενδείξεις που θα σας παροτρύνουν να αναζητήσετε τη βοήθεια ειδικού, είτε πρόκειται για τον εαυτό σας, είτε για ένα αγαπημένο σας πρόσωπο.

Οξυθιμία

Αν και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η κατάθλιψη συνδέεται κυρίως με ένα βαρύ αίσθημα λύπης, κάποιες φορές οι άνθρωποι με κατάθλιψη παρουσιάζουν θυμό, ερεθιστικότητα και νεύρα σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι στεναχώρια.

Προβλήματα συγκέντρωσης

Αν δυσκολεύεστε να κράτησε την προσοχή σας εστιασμένη κάπου ή αν ξεχνάτε συχνά, πιθανότατα να πάσχετε από κατάθλιψη. Οι άνθρωποι με κατάθλιψη είναι συχνά “ξεχασιάρηδες” και μοιάζουν να “χάνουν διαρκώς” αντικείμενα, όπως τα κλειδιά ή τα χαρτιά τους.

Προβλήματα στον ύπνο

Μια μικρή δυσκολία στον ύπνο, σίγουρα δεν αποτελεί πρόβλημα ανησυχίας. Αν όμως πάσχετε από συχνές αϋπνίες ή άλλες διαταραχές ύπνου, όπως να ξυπνάτε στη διάρκεια της νύχτα ή να θέλετε να κοιμάστε όλη μέρα, τότε είναι πιθανό να είστε καταθλιπτικοί.

Ανεξήγητοι πόνοι στο σώμα

Υπάρχει στενή σύνδεση ανάμεσα στον εγκέφαλο και το σώμα. Γι’ αυτό και όταν έχετε κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν και διάφοροι σωματικοί πόνοι.

Ενοχές

Δεν είναι φυσιολογικό να αισθάνεστε ενοχές για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω σας, ακόμα κι όταν δε φέρεται καμία ευθύνη. Το να κατηγορείτε τον εαυτό σας για διάφορα θέματα ίσως σημαίνει ότι βιώνετε τα πρώτα σημάδια της κατάθλιψης.

Αίσθημα κούρασης

Το αίσθημα της κόπωσης και της νωθρότητας είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της κατάθλιψης. Ειδικότερα όταν ολόκληρο το σώμα σας είναι βαρύ και απλές εργασίες είναι εξαντλητικές ή παίρνουν περισσότερο από τον αναμενόμενο χρόνο.

Μειωμένη αυτοεκτίμηση και μίσος για τον εαυτό σας

Αν ασκείτε σκληρή κριτική στον εαυτό σας για λάθη τα οποία κάνετε και συχνά βιώνετε δυνατά αισθήματα ανικανότητας.

Απώλεια όρεξης ή διακυμάνσεις βάρους

Αν δεν έχετε κάποιο ορμονικό πρόβλημα τότε πολύ πιθανό η αυξομείωση βάρους μεγαλύτερη του 5% μέσα σε ένα μήνα να σχετίζεται με την κατάθλιψη.

Καθόλου ενδιαφέρον για προηγούμενες συνήθειες και χόμπι

Έχετε χάσει την ικανότητά σας να νιώσετε χαρά και ευχαρίστηση και να κάνετε τα παλιά σας χόμπι στον ελεύθερο χρόνο; Καλό θα ήταν να παρακολουθήσετε και αυτό το σύμπτωμα, γιατί σχετίζεται με την κατάθλιψη.

Απεριποίητη εμφάνιση

Τα άτομα με κατάθλιψη δε δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην προσωπική τους εμφάνιση και υγιεινή. Τα αχτένιστα μαλλιά και η κακή στοματική υγιεινή είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Τα οφέλη των διακοπών στην σωματική και ψυχική υγεία

από tvxs




Οι διακοπές είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ανάπαυλα μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Yπάρχουν μελέτες που υποστηρίζουν ότι οι άνδρες oι οποίοι επί πέντε χρόνια δεν είχαν κάνει καθόλου διακοπές, είχαν 20% υψηλότερο ποσοστό εμφάνισης καρδιακών παθήσεων - θνησιμότητας, και αντίστοιχα οι γυναίκες, που δεν απολάμβαναν καλοκαιρινό διάλειμμα εμφάνιζαν συχνότερα συμπτώματα κατάθλιψης, περισσότερο άγχος και δυσκολίες στον ύπνο. Τα παραπάνω επισημαίνει η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Άννα Καλυμνιού, μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο για τις ευεργετικές επιδράσεις των διακοπών στη σωματική και ψυχική υγεία.

«Η επαφή με τη φύση είναι ευεργετική για όλους» τονίζει η κ. Καλυμνιού και προσθέτει: «Μελέτες και κλινική εμπειρία έχουν δείξει ότι ένα πολύ ψηλό ποσοστό (94%) ανθρώπων με ψυχική νόσο, παρουσίαζαν βελτίωση των συμπτωμάτων όταν έρχονταν σε επαφή με τα φύση. Εκτιμάται επίσης ότι η φυσική δραστηριότητα (άσκηση) σε εξωτερικούς χώρους, μαζί με την ταυτόχρονη πρόσληψη βιταμίνης D από τον ήλιο συμβάλλουν στη βελτίωση της διάθεσης και τη μείωση της κατάθλιψης. Επιπλέον τονώνονται οι νοητικές λειτουργίες της συγκέντρωσης και της προσοχής, δεδομένου ότι τα ερεθίσματα και οι πληροφορίες από το φυσικό περιβάλλον δεν είναι βομβαρδιστικές όπως είναι στα αστικά κέντρα».

Απαριθμώντας τα οφέλη των διακοπών στη ψυχική και σωματική υγεία αναφέρει ότι:

- Μειώνουν τα επίπεδα των ορμονών του στρες (όπως η κορτιζόλη), με αποτέλεσμα να διατηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα η πίεση και ο καρδιακός ρυθμός.

- Έχει παρατηρηθεί ότι ο σωματικός πόνος (ημικρανίες, πονοκέφαλοι-αυχενικό σύνδρομο) που σχετίζεται με το στρες αμβλύνεται, όπως επίσης και ψυχοσωματικά συμπτώματα.

- Τονώνονται νοητικές λειτουργίες (μνήμη, συγκέντρωση, προσοχή) μέσα από την κοινωνική συναναστροφή και καινούργια ερεθίσματα, όπως όταν πάμε σε ένα καινούριο προορισμό, ή διαβάζοντας ένα βιβλίο.

- Παρέχονται περισσότερες ευκαιρίες για κίνηση και βελτίωση της φυσικής κατάστασης: περπάτημα στη θάλασσα, κολύμπι, χορός.

- Βελτιώνεται η διάθεση με την απουσία των «πρέπει» της καθημερινότητας και με την επαφή με τις επιθυμίες μας (συναναστροφή μας με αγαπημένα πρόσωπα, η επαφή μας με τη φύση, η δυνατότητα να ακολουθήσουμε τους δικούς μας προσωπικούς ρυθμούς και να ασχοληθούμε κυρίως με όσα μας αρέσουν).

- Προλαμβάνουν την επαγγελματική εξουθένωση (burn-out), ειδικά σε όσους ασχολούνται με επαγγέλματα παροχής κοινωνικών υπηρεσιών και υγείας, οι οποίοι είναι πιο επιρρεπείς.

- Μας κάνουν πιο παραγωγικούς (περισσότερες ιδέες μας έρχονται στο νου όταν είμαστε εκτός δουλειάς)

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετοί, οι οποίοι για διάφορους λόγους (π.χ. επαγγελματικούς, οικονομικούς κλπ) δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν για διακοπές, με την έννοια που τις ορίζουν οι περισσότεροι, δηλαδή σε ένα διαφορετικό μέρος, για αρκετές μέρες κλπ.

Σε όσους δεν μπορούν να πάνε κάπου για διακοπές η κ. Καλυμνιού συνιστά να εντάξουν στην καθημερινότητά τους μικρές διακοπές - «διαλείμματα» με τη μορφή δραστηριοτήτων που τους ευχαριστούν, ανάλογα με τις ανάγκες και τις προτιμήσεις τους. Όπως για παράδειγμα μία βόλτα κοντά στη θάλασσα, ποδηλασία, επισκέψεις και έξοδοι με φίλους, μικρές εξορμήσεις τα Σαββατοκύριακα σε κοντινούς προορισμούς, συμμετοχή σε κοινωνικά - πολιτιστικά δρώμενα που οργανώνονται μέσα στην πόλη κλπ.

«Χρειάζεται να τονίσουμε δύο πράγματα: Πρώτον, ότι οι διακοπές χρειάζεται να είναι εξατομικευμένες και προσαρμοσμένες στις ανάγκες και στον τρόπο ζωής του καθένα και δεύτερον ότι συχνά κάτι που μας "χαλάει" τις διακοπές είναι οι υπέρμετρες προσδοκίες που έχουμε από αυτές: ότι πρέπει να πάμε στο καλύτερο μέρος, με το καλύτερο ξενοδοχείο, ότι θα ξεκουραστούμε τόσο, που μετά στη δουλειά μας δεν θα έχουμε καμιά δυσκολία, ότι θα ερωτευτούμε κεραυνοβόλα και θα αλλάξει η ζωή μας. Οι προσδοκίες αυτές ενισχύονται από το lifestyle που μας επιτάσσουν τα ΜΜΕ αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ας μην ξεχνάμε ότι οι διακοπές δεν είναι κάτι εξωπραγματικό, αλλά είμαστε εμείς οι ίδιοι σε πιο χαλαρή διάθεση. Τέλος, είναι σημαντικό να φροντίζουμε και κατά τη διάρκεια της χρονιάς να περνάμε όμορφα και να επιδιώκουμε μικρες διακοπές-αποδράσεις από την καθημερινότητα, ώστε να μην καταλήγουμε να υπερ-επενδύουμε αποκλειστικά στις καλοκαιρινές μας διακοπές».