Σταματίνα Τσιμτσιλή: «Έκανα 2,5 χρόνια ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία και η γιατρός μου κάποια στιγμή, μου είπε...»

από entertv



Για την ψυχανάλυση που έκανε επί 2,5 χρόνια μίλησε η Σταματίνα Τσιμτσιλή, το πρωί της Πέμπτης, στην εκπομπή "Happy Day στον Alpha", με αφορμή τη συνέντευξη της Νάντιας Μπουλέ.

«Εγώ έκανα 2,5 χρόνια ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία και η γιατρός μου κάποια στιγμή, μου είπε ότι "νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να έρχεσαι πια..."» είπε η παρουσιάστρια.

Δείτε το απόσπασμα...

Εισηγήσεις της εκδήλωσης "ΛΕΡΟΣ, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ"

από  Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Κουτσανέλλου Δώρα:"Πως η κεντρική και η τοπική εξουσία ακυρώνουν τη δουλειά των αλληλέγγυων με τη δημουργία hotspot στη Λέρο"

Ελισάβετ Αντάπαση :"Αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη : ένα κοινωνικό πείραμα στη Νοταρά 26"

Ευθυμίου Γιώργος:Η εμπειρία της παρέμβασης της εθελοντικής ομάδας φοιτητών του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ, τον Ιούλιο 1999 και 2000, στο ΚΘ Λέρου

Κατάθλιψη στο παιδί: Αυτά είναι τα προειδοποιητικά σημάδια

από iatropedia

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η κατάθλιψη επηρεάζει μόνο τους ενήλικες. Αλλά τόσο οι έφηβοι, όσο και τα μικρά παιδιά είναι εξίσου πιθανό να εκδηλώσουν συμπτώματα κατάθλιψης.

Και αν στους έφηβους και τους ενήλικες τα συμπτώματα από την κατάθλιψη είναι αρκετά αναγνωρίσιμα, πολλοί γονείς αδυνατούν να τα αντιληφθούν εγκαίρως στα μικρά τους παιδιά.

Δείτε τι λέει σχετικά η δρ Navina Evans, ψυχίατρος στο νοσοκομείο Capio Nightingale του Λονδίνου και μέλος στο City Mental Health Trust και ο δρ David Kingsley, παιδοψυχίατρος στο νοσοκομείο Cheadle Royal.

Υπάρχουν τρόποι για να εντοπίσετε τις διαφορές μεταξύ των “κανονικών” μεταπτώσεων στην διάθεση του παιδιού και των πρώιμων σημαδιών ενός πιο σοβαρού συναισθηματικού προβλήματος υγείας.

Τα εμφανή σημάδια που πρέπει να προσέχετε περιλαμβάνουν την κακή διάθεση και τη δυστυχία, που συνοδεύεται με δακρύρροια και ευερεθιστότητα, χωρίς να οφείλεται σε κάτι συγκεκριμένο.

Επίσης, προσέξτε τις αντιδράσεις του παιδιού όταν συμβαίνει κάτι λυπηρό. Για παράδειγμα, όταν κάποιος πεθαίνει είναι φυσιολογικό για όλους στην οικογένεια να αισθάνονται στενοχωρημένοι. Αλλά αν αισθάνεστε ότι η αντίδραση του παιδιού σας είναι πάρα πολύ ακραία ή συνεχίζεται για πάρα πολύ καιρό, τότε αυτό θα μπορούσε να είναι σημάδι κατάθλιψης.

Εάν ένα παιδί δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει καλά στο σχολείο και έχει χάσει το ενδιαφέρον του για τα πράγματα που ενδιαφερόταν στο παρελθόν, αυτό είναι επίσης ένα σημαντικό σημάδι. Με αυτό τον τρόπο αυξάνεται η κοινωνική του απομόνωση. Όλα αυτά είναι ενδείξεις ότι η κακή διάθεση προκαλεί σημαντική βλάβη στο παιδί.

Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση, που ποτέ δεν έγινε, στη Ελλάδα

Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Όπως γνωρίζετε, ως δίκτυο “Ακούγοντας Φωνές” συμμετέχουμε και στηρίζουμε, στα πλαίσια της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" τη διοργάνωση μιας σειράς εκπαιδευτικών συναντήσεων / συζητήσεων γύρω από θεματικές ενότητες για τις οποίες υπήρξε έντονο ενδιαφέρον.

Στα πλαίσια αυτά υπενθυμίζουμε την 4η συνάντηση της με θέμα:
«Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση, που ποτέ δεν έγινε, στη Ελλάδα. Τι είναι ως κουλτούρα και πρακτική και σε τι συνίσταται  το «ολοκληρωμένο δίκτυο κοινοτικών υπηρεσιών» ριζικά εναλλακτικών στον εγκλεισμό. Η Τομεοποίηση και ο ρόλος της ως μιας ουσιαστικής θεραπευτικής  παραμέτρου. Λειτουργία των ψυχιατρικών τμημάτων με ανοιχτή  πόρτα και χωρίς μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, κάμερες. Διεθνείς εμπειρίες.»

την Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου, 19.00-2100,
στο στέκι του Δικτύου Hearing Voices Network,
στη διεύθυνση Τροίας 44 και Γ Σεπτεμβρίου..

Θα πραγματοποιηθεί εισήγηση από τον ψυχίατρο Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου και θα ακολουθήσει συζήτηση.


Και η συγκεκριμένη συνάντηση είναι ανοικτή σε όλες και όλους που ενδιαφέρονται και φυσικά δε χρειάζεται προεγγραφή ή οποιαδήποτε οικονομική συνεισφορά.

Όπως ζητήθηκε από τις προηγούμενες συναντήσεις παραθέτουμε και προτεινόμενη βιβλιογραφία σχετική με τα θέματα που θα συζητηθούν:

1. Fr. Basaglia : "Οι θεσμοί της βίας - και άλλα κείμενα". Εκδ. Βιβλιοτεχνία

2. Fr. Basaglia : "Εναλλακτική Ψυχιατρική". Εκδ. Καστανιώτη

3. Fr. Basaglia : "Psychiatry indide out". Eκδ. Columbia University Press. Επιλεγμένα  κείμενά του στα αγγλικά.

4. "Psychiatry in transition. The British and Italian experience". Edited by Shulamit Ramon with Maria Grazzia Giannichedda. Εκδ. Pluto Press, 1988.

5. Κώστας Μπαϊρακτάρης : "Ψυχική Υγεία και Κοινωνική Παρέμβαση". Εναλλακτικές εκδόσεις, 2007.

6. "Critical Psychiatry - The politics of Mental Health". Edited by David Ingleby. Penguin Books, 1981.

7. "Psychatric Hospital Closure. Myths and realities". Edited by Shulamit Ramon. Chapman & Hall, 1992.

8. "Beyond Community Care. Normalization and Integration work". Edited by Shulamit Ramon. Εκδ. MacMillan in association with Mind Publications, 1991. 

ΛΕΡΟΣ: 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

από ΕΕΚ

Ο Ψυχιατρικός Εγκλεισμός δίνει τη σκυτάλη στον Εγκλεισμό Προσφύγων και Μεταναστών

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στις 13 Φλεβάρη, στην ωραία αίθουσα στου Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα που οργανώθηκε από το "Πολύμορφο κίνημα για την ψυχική υγεία" με θέμα: «Λέρος: 25 χρόνια μετά, από το ξεπέρασμα του ψυχιατρικού εγκλεισμού στην ίδρυση νέου στρατοπέδου εγκλεισμού προσφύγων και μεταναστών».

Στην αρχή προβλήθηκε ένα εξαιρετικό video, που επιμελήθηκε η Δώρα Κουτσανέλου, με την ιστορία της Λέρου, ως τόπου εγκλεισμού των "ανεπιθύμητων" κοινωνικών στοιχείων διαχρονικά. Τα παιδιά των ανταρτών στις λεγόμενες Βασιλικές Τεχνικές Σχολές Λέρου, οι πολιτικοί εξόριστοι του εμφυλίου και μετά της χούντας, οι "αζήτητοι" τρόφιμοι των μεγάλων ψυχιατρείων της χώρας που μεταφέρθηκαν με αρματαγωγά και τώρα, στον ίδιο χώρο του παλιού ψυχιατρείου στα Λέπιδα, οι πρόσφυγες που κατακλύζουν το νησί, κυνηγημένοι από τους πολέμους και τις καταστροφές που προκαλεί η πολιτική των ιμπεριαλιστών στη Μέση Ανατολή.


Στο πρώτο μέρος της ημερίδας παρουσιάστηκε η εμπειρία της αποϊδρυματοποίησης, μέσα από τους ανθρώπους που δούλεψαν εκεί με όραμα, ενθουσιασμό, αισιοδοξία και πίστη στη δυνατότητα υπέρβασης του ψυχιατρικού ασύλου. Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, η Μαρία Κακογιάννη, η Μαρία Γιαννοπούλου, η Χρύσα Κραβαρίτη, ο Λάμπρος Γιώτης, ο Γιώργος Ευθυμίου, μίλησαν για εκείνες τις πρωτοποριακές προσπάθειες στη δεκαετία του '90, που κατάφεραν να κάνουν το αδύνατο δυνατό, να ξαναδώσουν κοινωνική υπόσταση και φωνή, να ξυπνήσουν συγκινήσεις, να ντύσουν και να στεγάσουν σε κατοικίες μέσα στην πόλη τούς ανθρώπους που ο εγκλεισμός είχε συνθλίψει. Συγκλονιστικό το παράδειγμα του μουσικού που οδηγήθηκε στο ψυχιατρείο της Λέρου όπου σιγά - σιγά σταμάτησε να παίζει το βιολί του και μετά 3 χρόνια το έσπασε και βυθίστηκε στη σιωπή. Αυτός ο άνθρωπος, μέσα από τις προσπάθειες των λειτουργών ψυχικής υγείας, εθελοντές οι περισσότεροι, και του μόνιμου προσωπικού που εκπαιδεύτηκε σιγά σιγά σε νέο ρόλο, θεραπευτικό και όχι φυλακτικό όπως πριν, και μετά με τη βοήθεια της Τέχνης (θέατρο, μουσική κ.λπ.) ξανάρχισε να παίζει βιολί, αγόρασε ένα δικό του, βγήκε απ' το ψυχιατρείο για να ζήσει σε διαμέρισμα στην πόλη και μετά 35 χρόνια εγκλεισμού επανεντάχθηκε κοινωνικά.


Στο δεύτερο μέρος παρουσιάστηκε η κατάσταση με τους πρόσφυγες. Η Δώρα Κουτσανέλου ανέλυσε τον μηχανισμό ακύρωσης της δουλειάς των αλληλέγγυων από την κεντρική και την τοπική εξουσία μέσα από τη δημιουργία hot spot - στρατοπέδου συγκέντρωσης στο χώρο του παλιού ψυχιατρείου, σε κοντέινερ στα Λέπιδα, ενώ η Δ. Κωστοπούλου αναφέρθηκε στο τραύμα που δημιουργεί στους πρόσφυγες η βία του πολέμου και του εγκλεισμού.


Στην ημερίδα ακούστηκε και ο λόγος των ίδιων των προσφύγων που φιλοξενούνται στην Νοταρά. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με την παρουσίαση από δύο αλληλέγγυες του κοινωνικού πειράματος της αυτοδιαχειριζόμενης - αλληλέγγυας δομής φιλοξενίας για πρόσφυγες και μετανάστες στην κατάληψη της Νοταρά. Η συζήτηση που έγινε ήταν πολύ ουσιαστική.

Η Ευρώπη-φρούριο υψώνει φράχτες στα σύνορα όλων των ευρωπαϊκών κρατών. Οι πρόσφυγες είναι ανεπιθύμητοι, θεωρούνται απειλή για την ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δυσαρεστημένη με τη στάση της Ελλάδας, που αποδεικνύεται, κατά τους αξιωματούχους της, ανίκανη να διαχειριστεί τις προσφυγικές ροές, που αυξάνονται συνεχώς. Οχτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν μέχρι το τέλος του 2015 και κατευθύνθηκαν προς ευρωπαϊκές χώρες. Και η ροή συνεχίζεται.


Παράλληλα συνεχίζουν να πνίγονται στο Αιγαίο άντρες, γυναίκες και κυρίως μικρά παιδιά, 319 μόνο το 2016, όταν βυθίζονται τα σαπιοκάραβα που τους μεταφέρουν από τα τουρκικά παράλια στα ελληνικά νησιά, τη Λέσβο, τη Σάμο, την Κω, τη Λέρο, την Κάλυμνο, τη Χίο. "Φράχτες υψωμένοι πρόσφυγες πνιγμένοι" λέει ένα σύνθημα της πρωτοβουλίας για ελεύθερα σύνορα, ενάντια στην Ευρώπη-φρούριο.


Η πολιτική της Ε.Ε. στο μεταναστευτικό είναι αμείλικτη. Νατοϊκές δυνάμεις θα περιπολούν στο Αιγαίο, στα θαλάσσια σύνορα Τουρκίας - Ελλάδας, ο ρόλος της Frontex αναβαθμίζεται με το δικαίωμα να παρεμβαίνει, κατά την κρίση της, καταπατώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, πέντε hotspots και δύο στρατόπεδα συγκέντρωσης θα λειτουργήσουν άμεσα. Στα στρατόπεδα θα στεγαστούν σε πρώτη φάση 50.000 πρόσφυγες. Όμως το σχέδιο είναι να επιστρέφουν στη χώρα υποδοχής, δηλαδή την Ελλάδα, όλοι οι πρόσφυγες που έχουν ζητήσει και δεν τους έχει δοθεί άσυλο σε χώρες της Ευρώπης.


Η Ελλάδα της κρίσης, λοιπόν ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου θα στοιβάζονται οι άνθρωποι που τα έχουν χάσει όλα κι έχουν φύγει απ’ την πατρίδα τους για να γλιτώσουν τη ζωή τους. Η βιοπολιτική αξιολογεί ασύμμετρα τη ζωή, υποτιμώντας τη ζωή των μεταναστών, τη ζωή των "Άλλων", των "παραπανίσιων", των διαφορετικών, των ανεπιθύμητων.


Κατά τον Giorgio Agamben ο πρόσφυγας αντιπροσωπεύει τη "γυμνή ζωή", τον άνθρωπο που "δεν έχει το δικαίωμα να έχει δικαιώματα", κατά την έκφραση της Χάνα Άρεντ. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους μετρά μονάχα η βιολογική επιβίωση. Αρκεί που δεν πνίγηκαν στο Αιγαίο ή που δεν σκοτώθηκαν από τις νάρκες του Έβρου. Δεν μετρά η προσωπική τους ιστορία, η βιογραφία τους, τα συναισθήματα, ο λόγος τους.


Απέναντί τους υψώνεται ως άυλος φράχτης, ο ανθρωπιστικός λόγος, ο λόγος και η δράση των ανθρωπιστικών οργανώσεων, με συνεχείς αναφορές στα θύματα (χωρίς φωνή) και με μια απολίτικη λατρεία στην επιβίωση. "Δεν θα βυθίσουμε τις βάρκες στο Αιγαίο" έλεγε ο υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής Μουζάλας σε ευρωπαίο συνάδελφό του. Δεν τους σκοτώνει, αλλά και δεν τους θέλει. Και, τελικά, καταλήγει να δέχεται τη "στρατιωτικοποίηση" της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, μέσα από την εμπλοκή του ΝΑΤΟ και της Frontex, στη γκρίζα ζώνη ανθρωπιστικού - πολιτικού στα νερά του Αιγαίου.


Τελικά, η "γυμνή ζωή" του μετανάστη λειτουργεί ως το καύσιμο της ανθρωπιστικής μηχανής, όπως λέει ο Agamben.
Για να διατηρηθεί η "κανονικότητα" της ζωής των Eυρωπαίων πολιτών, δηλαδή η "κανονικότητα" της ζωής που επιβάλλουν οι αγορές, πρέπει να υπάρχει η μάζα των ζωντανών-νεκρών, των προσφύγων που περνούν ως φαντάσματα, ως "ζόμπι", στις παρυφές της ζωής των "κανονικών". Σ’ αυτές τις παρυφές κινούνται και άλλοι. Ανάμεσά τους οι ψυχικά ασθενείς, επίσης ανεπιθύμητοι από την εξουσία, γίνονται και αυτοί αποδέκτες της βαρβαρότητας του συστήματος. Εγκλεισμοί, μηχανικές καθηλώσεις, τεράστιες δόσεις ψυχοφαρμάκων, απομονώσεις, βία, καταστολή κάθε τύπου γίνονται εργαλεία της φρίκης, της μετατροπής τους σε ζωντανούς-νεκρούς, όπως αποκαλούσε τους έγκλειστους στο Δαφνί ο ποιητής Κώστας Βάρναλης στην δεκαετία του 1930, όταν το επισκέφθηκε. Και σήμερα;


Κάτω από την ταμπέλα της "Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης" παίζεται ακόμα το ίδιο δράμα.


Και όσο η κοινωνία βυθίζεται στην κρίση, όσο διαρρηγνύονται οι κοινωνικοί δεσμοί, τόσο μεγαλώνει ο αριθμός των ανεπιθύμητων, των κοινωνικά αποκλεισμένων, αυτών που η «υγιής κοινωνία» δεν τους δίνει χώρο, που τους υποχρεώνει να ζουν στις παρυφές της, στο χώρο του κοινωνικού αποκλεισμού, μέσα ή έξω από στρατόπεδα συγκέντρωσης.


Πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα μαζί με τους πρόσφυγες από άλλες, κατεστραμμένες από πολέμους, χώρες.


Η Λέρος, το ψυχιατρείο της στα Λέπιδα, το "σύμβολο της ελληνικής ψυχιατρικής", όπως την αποκάλεσε ο Fr. Rotelli, μετατρέπεται σήμερα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου θα στοιβαχτούν μέσα σε κοντέινερ, χιλιάδες πρόσφυγες που καταφθάνουν στο νησί.


Σ’ αυτό το χώρο θα έχει δικαίωμα, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του υπουργού Άμυνας Καμένου, να μπαίνει μόνο ο στρατός, η αστυνομία και το Λιμενικό, θα ζουν, δηλαδή, σε καθεστώς κράτησης. Και βέβαια θα επιτρέψουν την είσοδο σε "διαπιστευμένες" ΜΚΟ να λειτουργούν εκεί μέσα, επικουρικά, στο δικό τους έργο, της φύλαξης των εγκλείστων.


Ο εγκλεισμός, ο αποκλεισμός και ο κοινωνικός έλεγχος από την βιοεξουσία, το τρίπτυχο που ο Μισέλ Φουκώ αναλύει, είναι οι βασικές λειτουργίες των "νέων θεσμών" που δημιουργούνται στα νησιά του Αιγαίου και σε όλη τη χώρα, πάντα κατ’ εντολή των ευρωπαίων αξιωματούχων. Hot spots, κέντρα κράτησης, κέντρα μετεγκατάστασης, στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σ’ αυτούς τους χώρους ανελευθερίας, η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού ανατίθεται, κατ’ αποκλειστικότητα, στις διάφορες ΜΚΟ, που κερδοσκοπούν ασύστολα πάνω στον πόνο των ξεριζωμένων. Σ’ αυτούς, το τραύμα της Ιστορίας, η ιστορική καταστροφή διασχίζει βαθιά τον ψυχισμό και τελικά ολόκληρη την ύπαρξή τους, με ανυπολόγιστες συνέπειες στη ζωή τους, όπως αναλύθηκε στην ημερίδα. Ο εγκλεισμός λοιπόν αυτών των ανθρώπων μέσα σε χώρους και όρους στέρησης της ελευθερίας τους εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, ανάλογους με αυτούς που συνέτριψαν την προσωπικότητα και καταδίκασαν σε ισόβια σιωπή τους έγκλειστους στο ψυχιατρείο της Λέρου. Η ιδρυματοποίηση, η προοδευτική απώλεια της υποκειμενικότητας των εγκλείστων, που καταδικάζονται να ζουν απλά επιβιώνοντας βιολογικά δεν είναι συνυφασμένη με την ψυχική αρρώστια, αλλά είναι συνάρτηση των υλικών όρων ζωής και "θεραπευτικής" αντιμετώπισης στα τεράστια απρόσωπα ιδρύματα, όπου η βία, με διάφορες μορφές κυριαρχεί.


Η προσπάθεια αποϊδρυματοποίησης αυτών των ανθρώπων στηρίχθηκε στην αλλαγή ακριβώς αυτών των όρων και στη δημιουργία θεραπευτικής, ουσιαστικής σχέσης με τους λειτουργούς της ψυχικής υγείας σε συνθήκες ελευθερίας. Η ελευθερία είναι θεραπευτική.


Σήμερα, λοιπόν, που η χωρίς προηγούμενο συστημική κρίση εξωθεί όλο και περισσότερους ανθρώπους στις παρυφές της κοινωνίας, χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτικές, καταδικασμένους σε κοινωνικό αποκλεισμό και γι’ αυτό ανεπιθύμητους για τη βιοεξουσία, η προοπτική του εγκλεισμού και της καταστολής είμαι άμεση στον ορίζοντα. Απ’ αυτήν την άποψη "είμαστε όλοι πρόσφυγες".


Όπως τονίστηκε, λοιπόν, στην ημερίδα το ζήτημα που αντικειμενικά τίθεται σε όλους μας είναι η συνένωση των δυνάμεών μας, μέσα από μια ενιαιομετωπική δράση για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά πολέμους, καταστροφές, προσφυγιά, δυστυχία, εγκλεισμό, αποκλεισμό, καταστολή.


Αυτόν τον αγώνα πρέπει να τον δώσουμε μαζί με τους ίδιους τους πρόσφυγες και μετανάστες, που κατέθεσαν σ’ αυτή την ημερίδα και τη δική τους συγκλονιστική μαρτυρία. Η εμπειρία της αυτοδιαχειριζόμενης κατάληψης της Νοταρά που φιλοξενεί πρόσφυγες, οι οποίοι συμμετέχουν ισότιμα στις συνελεύσεις, ως πολιτικά υποκείμενα -και όχι απλά θύματα της ανθρωπιστικής καταστροφής- δίνει στο εγχείρημα αυτό τον χαρακτήρα "παραδείγματος"


Ήταν μια πολύ σημαντική ημερίδα, πρώτο βήμα μιας ευρύτερης καμπάνιας προβληματισμού και δράσης, όχι μόνο των λειτουργών ψυχικής υγείας, όχι μόνο των αλληλέγγυων, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.


Κατερίνα Μάτσα

Ο Λόγος των Αποκλεισμένων: Ένα διαφορετικό μάθημα και φέτος στο ΑΠΘ

από Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

Πηγή : https://aikaterinitempeli.wordpress.com/

.

*Αν και ο Κ.Μπαϊρακτάρης βρίσκεται σε εκπαιδευτική άδεια το μάθημα  διδάσκεται και αυτό το εξάμηνο σε συνεργασία με τις συναδέλφους του Μ.Δικαίου και Α. Μπάκα.

.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Ψυχολογίας

Ψυχοκοινωνικά Προβλήματα: Εναλλακτικές προσεγγίσεις και πρακτικές* (Ψ-372)

M.Δικαίου, Α. Μπάκα

Εξάμηνο: Εαρινό 2016

.

Βρισκόμαστε σε ένα χώρο, το Πανεπιστήμιο, που χαρακτηρίζεται γενικά από ένα διαρκή Μονόλογο. Όπου ο Άλλος, άμεσα ή έμμεσα, απουσιάζει ως πρωταγωνιστής και γίνεται συνήθως αντιληπτός ξεκομμένα από το κοινωνικο-πολιτικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Βρισκόμαστε σε ένα χώρο όπου επικρατεί ο λεγόμενος επιστημονικός λόγος, δηλαδή ο Λόγος των Ειδικών, ο οποίος και διαχρονικά αναπαράγεται. Προκύπτει δε και αναπαράγεται μονοδιάστατα μέσα από μονόπλευρες αναλύσεις, μεθοδολογικές κατασκευές και μυθοπλαστικές προσεγγίσεις, ή αυθαίρετες και υποθετικές πολλές φορές αιτιολογικές συζητήσεις. Προκύπτει επίσης μέσα από την αντικειμενοποίηση της ιστορίας, των κοινωνικών διεργασιών, της ανθρώπινης ύπαρξης και εμπειρίας. Της συρρίκνωσης, ιδιαίτερα στον χώρο της ψυχικής, αυτής της εμπειρίας – όταν δε συνάδει με την εκάστοτε αντίληψη για το «φυσιολογικό», το «υγιές», το «κανονικό» – σε συμπτώματα, της κατηγοριοποίηση και ταξινόμησής της, τις πρακτικές που εφαρμόζονται και που προσβάλουν πολλές φορές την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ασκώντας ψυχολογική ή και φυσική ακόμα βία. Η διαρκής αναπαραγωγή αυτού του επιστημονικού Μονόλογου, η κυριαρχία του και η συστηματική διάχυσή του στο κοινωνικό σώμα είναι στην ουσία μια πολιτική πρακτική που υπηρετεί μια συγκεκριμένη ιδεολογία. Μια ιδεολογία που εμποδίζει στην ουσία την ακύρωση των μηχανισμών και των διεργασιών αποκλεισμού ή περιθωριοποίησης μίας σειράς ατόμων ή ομάδων αφού και η ίδια εμφανίζεται, εγκαθιδρύεται και αναπαράγεται μέσω της ενίσχυσης αυτών ακριβώς των διεργασιών και μηχανισμών χειραγώγησης, μηχανισμών και διεργασιών που συντελούν στη σημερινή πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική κρίση και στην κρίση των επιστημών.

.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε τις απάνθρωπες επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης με τη μορφή της φτωχοποίησης του πληθυσμού. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκλαμβάνει αυτή η κρίση σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου ο καπιταλισμός αναδεικνύει την πιο χυδαία και διεφθαρμένη μορφή του. Η δημοσιονομική λογική του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ,οι εφαρμοζόμενες κατ’ εντολή δανειστών και τοκογλύφων μνημονιακές πολιτικές και οι εγκληματικές επιπτώσεις τους ,ιδιαίτερα στον τομέα της δημόσιας υγείας, διαχέονται και στον τομέα της ψυχικής υγείας ακυρώνοντας, με την συνέργεια ενός νέο-συντηρητικού και δήθεν εκσυγχρονιστικού κοινωνικο-ψυχιατρικού και ψυχολογικού μοντέλου, την έννοια και τις πρακτικές της διαφορετικής συνάντησης μας με συνανθρώπους που βιώνουν κρίσιμες ψυχολογικές καταστάσεις αλλά και της ίδιας της διεργασίας αποϊδρυματοποίησης. Η χωροταξική μετεγκατάσταση από το ψυχιατρείο στην κοινότητα των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία συντελείται συνήθως με τη διαμεσολάβηση των κρατικοδίαιτων και δήθεν μη-κυβερνητικών και μη-κερδοσκοπικών οργανώσεων και εταιρειών, αναπαράγοντας τα ιδρυματικά της χαρακτηριστικά την αφαίρεση των δικαιωμάτων που υφίστανται τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία.

.

Μέσα από αυτό το πρίσμα λοιπόν εξετάζουμε και το μάθημα Εναλλακτικές Προσεγγίσεις. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στο μάθημα αυτό επιχειρείται η αποκατάσταση ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία αφαιρούνται, βίαια πολλές φορές, από συνανθρώπους που βρίσκονται σε δυσκολίες, περνάνε κρίσιμες στιγμές ή βιώνουν τον πόνο. Η προσέγγιση των ψυχοκοινωνικών προβλημάτων δεν αποτελεί δηλαδή μόνο μία άλλη επιστημονική απόπειρα ούτε μία πράξη γενναιοδωρίας, αλλά μία συνειδητή επιστημονική/πολιτική επιλογή, που αποσκοπεί στην αναζήτηση κοινών οραμάτων και κατ’ επέκταση και κοινών τόπων, στόχων και δράσεων. Αντανακλά με λίγα λόγια την ανάγκη να δημιουργήσουμε μια κατάσταση διαλόγου και κοινών δράσεων γιατί δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να υπάρχουμε μέσα από την αυθαίρετα και συχνά βίαια προκαλούμενη σιωπή των άλλων. Έτσι λοιπόν ο δρόμος για την αναζήτηση των κοινών τόπων είναι ταυτόχρονα και δρόμος αναζήτησης της δικής μας ελευθερίας. Αναζήτησης μιας νέας γνώσης, νέων επιστημονικών παραδειγμάτων, νέων θεωριών και πρακτικών που θα προκύπτουν από αυτή τη συνάντηση, την εμπειρία και τις ρήξεις με το αναχρονιστικό και το συντηρητικό.

.

Αυτό είναι και το κύριο νόημα αυτού του μαθήματος, το οποίο φανταζόμαστε σαν μία ελάχιστη συμβολή στην ανάπτυξη νέων σχέσεων και εμπειριών που η πεμπτουσία τους θα είναι ο διάλογος και όχι ο μονόλογος, τόσο στη συμβατική του όσο και στη λεγόμενη εναλλακτική του μορφή. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι η αναπαραγωγή της λεγόμενης ουδέτερης επιστήμης και του πλέγματος των εξουσιών από το οποίο αυτή προκύπτει και ταυτόχρονα υπηρετεί, αλλά της επιστήμης εκείνης που διακατέχεται από αξίες που σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μιας επιστήμης που υπηρετεί τον άνθρωπο, καλλιεργεί την κοινωνική ευθύνη, αναζητεί μια ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία και υπηρετείται από ανθρώπους που δεν εμπορεύονται την ανθρώπινη ανάγκη και τον ανθρώπινο πόνο.

.

Με αυτό το πνεύμα η προσπάθεια αυτή χαρακτηρίζεται από στοιχεία που τη διαφοροποιούν ριζικά από τις μέχρι τώρα εμπειρίες. Αποτελεί νέο προηγούμενο, αλλάζει τους μέχρι τώρα όρους και προδιαγράφει τα επόμενα βήματα, καθώς η συνάντηση και ο διάλογος με εκπροσώπους διαφόρων συλλογικοτήτων, δράσεων, κινημάτων και φορέων αποσκοπεί όχι μόνον στην διεύρυνση της προσέγγισης της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και στην αναζήτηση κοινών τόπων αντίστασης και αλληλεγγύης. Ο Λόγος αυτών των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν αναδεικνύεται ως φωνή και λόγος δικαιωμάτων που μας αφορούν όλους γιατί είναι δικαιώματα που αναδεικνύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αναζήτηση και διεκδίκηση συνθηκών που θα αποτρέπουν την αποξένωση, την εξαθλίωση και την ανισότητα, θα δημιουργούν δηλαδή υγιείς συνθήκες ζωής. Ακυρώνει τον πολυκερματισμό και τη διάσπαση και αποπειράται να δημιουργήσει έναν κοινό κοινωνικό, πολιτικό και επιστημονικό τόπο. Γιατί η αποκλειστικά συμπτωματοκεντρική προσέγγιση μεταφέρθηκε εντέχνως από το ατομικό επίπεδο στο συλλογικό (βλέπε πληθώρα συμπτωματολογικά προσδιορισμένων ομάδων αυτοβοήθειας), χωρίς να ακυρώνονται οι μηχανισμοί διαχείρισης, αλλά και η αναπαραγωγή της εξάρτησης από τους ειδικούς είτε συμβατικά είτε δήθεν εναλλακτικά.

.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν, στην παρούσα συνθήκη στην Ελλάδα, αφ’ ενός τα συμβάντα που σχετίζονται με τα εγκλήματα που συντελούνται στο Αιγαίο σε βάρος των προσφύγων και μεταναστών και αφ’ ετέρου οι επιστημονικές προσεγγίσεις σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο έναντι όλων όσων συμβαίνουν εξαιτίας των γεωπολιτικών συγκρούσεων στην περιοχή μας.

.

Γινόμαστε έτσι μάρτυρες μιας ιστορικής περιόδου η οποία —πέρα από τα όποια κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά της χαρακτηριστικά σε εθνικό και διεθνές επίπεδο— αναδεικνύει και επιστημονικά ζητήματα που μας αφορούν καθώς μας επιτρέπουν να εμβαθύνουμε σε ερωτήματα αναφορικά με τους τρόπους επινόησης θεωριών και πολιτικών κοινωνικού ελέγχου πληθυσμιακών ομάδων, κατασκευής θεσμών, εφαρμογής πρακτικών και τεχνολογιών άσκησης μικρο- και μακροεξουσίας σε ποικίλους, τόπους αποκλεισμού πληθυσμών —νέων θυμάτων γεωπολιτικών συρράξεων και αναταραχών. Συμβάντα καίρια τα οποία μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τις βαθύτερες διεργασίες κατασκευής, συντήρησης και αναπαραγωγής διακρίσεων∙ κοινωνικών στερεοτύπων και προκαταλήψεων∙ φαινομένων ρατσισμού και ξενοφοβίας όπως επίσης και μηχανισμών εσωτερίκευσης τους από το κοινωνικό σώμα.

.

Γινόμαστε ακόμη μάρτυρες μιας περιόδου όπου εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας διακινδυνεύουν τη ζωή τους στο Αιγαίο (θάλασσα των Πνιγμένων) αναζητώντας το δικαίωμα να υπάρχουν, την ελευθερία, ένα καινούργιο όνειρο ή ένα νέο ξεκίνημα για τους ίδιους και τα παιδιά τους υπερβαίνοντας τη βιογραφική ρωγμή που υφίστανται συνεπεία των πολέμων. Αλλά και μάρτυρες επίσης της παραδειγματικής αντίδρασης μιας μεγάλης μερίδας του νησιωτικού πληθυσμού που διακινδυνεύει την ζωή του για την διάσωση ανδρών, γυναικών και παιδιών καθώς και της φιλόξενης στάσης τους απέναντί τους.

.

Ασφαλώς και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι αποτελούν εργαλεία και μέσα αναδιανομής του πλούτου ή επανακαθορισμού γεωπολιτικών σφαιρών επιρροής όπου οι λαοί συνειδητά οδηγούνται είτε στη σφαγή, είτε στην εξαθλίωση, είτε στην προσφυγιά. Ασφαλώς και ο φράχτες που υψώνονται στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες (σε μια Ε.Ε. που διέρχεται μια «προ της τελικής διάλυσης» κατάσταση συγκριτικά με αυτό που σήμερα ως πολιτική-οικονομική υπόσταση είναι) αποσκοπούν στο να αποτρέψουν βίαια το ταξίδι για μια καλύτερη ζωή των μεταναστών και των προσφύγων.

.

Ωστόσο, οι σφαγές και οι διωγμοί συνοδεύονται πάντοτε από «μέτρα φροντίδας» των επιζώντων (πληγέντων ή  προσφύγων)Εδώ και μερικές δεκαετίες η «φροντίδα» αυτή ανατίθεται στον λεγόμενο «τρίτο τομέα» ή «τρίτο πυλώνα» δηλαδή στις Μ.Κ.Ο και σε όλες τις λεγόμενες μη-κερδοσκοπικές εταιρείες που αναλαμβάνουν ένα «ανθρωπιστικό» ή «υποστηρικτικό» «έργο», παράλληλα με τις επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν έργα υποδομών, κ.ά. Βλέπουμε άλλωστε πώς ακριβώς ο κερδοσκοπικός ανθρωπισμός υποκίνησε στις μέρες μας δεκάδες Μ.Κ.Ο από την Ελλάδα και το εξωτερικό να κατακλύσουν τα νησιά ανταποκρινόμενες στην ανάγκη του συστήματος για κατασκευή ενός ανθρωπιστικού προσωπείου στη διαχείριση του ελέγχου και του αποκλεισμού των προσφύγων και μεταναστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτές οι «μη κερδοσκοπικές» επιχειρήσεις δεν υπηρετούν σχέδια για την ενίσχυση των εθνικών δημόσιων και καθολικών συστημάτων υγείας, πρόνοιας και κοινωνικής πολιτικής αλλά διεισδύουν με το αζημίωτο στα κενά που προκύπτουν από τις εκάστοτε πολιτικές αποδόμησης των τομέων αυτών από το κυρίαρχο σύστημα (ιδιαίτερα, σε περιόδους κρίσης) και τρέφονται τελικά από αυτή την αποσάθρωση. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους ως «τρίτος τομέας» ή «τρίτος πυλώνας». Οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι ασφαλώς κρατικοδίαιτες ή χρηματοδοτούνται από θεσμούς του κεφαλαίου (Ε.Ε., Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, διάφορα ιδρύματα του τοπικού ή διεθνούς κεφαλαίου, εργολάβους, κατασκευαστικές επιχειρήσεις κ.λπ.) απασχολώντας εργαζόμενους με επισφαλείς σχέσεις εργασίας. Από αυτή την ταυτότητά τους προκύπτει και η βασική αντιπαλότητα, συκοφάντηση ή/και παραγκωνισμός εκ μέρους τους πρωτοβουλιών άτυπων ομάδων και πρωτοβουλιών αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και μετανάστες —διαδικασίας μέσω της οποίας εκπληρώνουν και την ειδική κοινωνική ανάθεση για την οποία τους προορίζει το κυρίαρχο σύστημα.

.

Στη χειραγωγούμενη, ειδικά, και ελεγχόμενη από τους δανειστές και τοκογλύφους Ελλάδα επιβάλλεται ένα σχέδιο εγκλωβισμού των μεταναστών και των προσφύγων στον ελλαδικό χώρο. Η ανάθεση δε του ελέγχου του ανατολικού Αιγαίου στο ΝΑΤΟ αποσκοπεί στο να μετατρέψει τις ευρωπαϊκές χώρες σε μη «ελκυστικές» για πρόσφυγες και μετανάστες εμπλέκοντας ταυτόχρονα τον ελληνικό λαό στα πολεμικά παιχνίδια της περιοχής. Μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια , η ανύψωση συνοριακών φραχτών στις εισόδους διαφόρων χωρώνγια την απώθηση των συνανθρώπων μας αποκαλύπτει το πραγματικό νόημα των διακηρύξεων περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης»:

.
Κέντρα Καταγραφής και Ταυτοποίησης

Κέντρα Μετεγκατάστασης και

Κέντρα Κράτησης και Επαναπροώθησης

.

Και οι τρείς τύποι κέντρων, παρά τις διαφοροποιήσεις και την διάκριση μεταξύ μεταναστών και προσφύγων που συνήθως επικαλούνται, αποσκοπούν στον έλεγχο, στην παραβίαση της ελευθερίας, στην καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων τους, υπηρετώντας έτσι τις πολιτικές της Ε.Ε.
.

Ψυχιατρείο Λέρου 2016, Εγκλεισμός Προσφύγων και Μεταναστών

.

Η λειτουργία αυτών των συστημικών θεσμών συντελείται και επιβάλλεται στο κοινωνικό σώμα και στις τοπικές κοινωνίες με τρόπο που να ενισχύει την κατασκευή φαινομένων ξενοφοβίας και ρατσισμού. Τα υπερυψωμένα συρματοπλέγματα, τα βραχιολάκια και η στρατοπεδική αρχιτεκτονική και λειτουργία αναδεικνύουν τον φυλακτικό χαρακτήρα των τόπων εγκλεισμού που ολοκληρώνεται με την αστυνόμευση και το πρόσχημα της προστασίας των πολιτών από τους εν δυνάμει «επικίνδυνους ξένους». Οι Μ.Κ.Ο, σύμφωνα πάντα με τον επιβαλλόμενο καταμερισμό εργασίας και ακολουθώντας μια τυποποιημένη «τεχνογνωσία», αναλαμβάνουν σε συνεργασία με τον Στρατό και την Αστυνομία την ενεργοποίηση μηχανισμών και την εφαρμογή τεχνικών καθημερινού ελέγχου της ψυχής, του σώματος και των αναγκών των εγκλείστων εφαρμόζοντας έτσι μεθοδευμένα και λεπτομερειακά την ιδεολογία και την πολιτική του ελέγχου. Οργανώνουν δηλαδή στην καθημερινότητα, την κάλυψη νέων ιδρυματικών αναγκών, τη διατήρηση της εσωτερικής ισορροπίας, την διαχείριση σχέσεων, τη διαχείριση αναμενόμενων συγκρούσεων που προκύπτουν από τις συνθήκες εγκλεισμού καθώς και τον ψυχολογικό έλεγχο των εγκλείστων. Έχουμε να κάνουμε εδώ με νέου τύπου ιδρυματικές δομές οι οποίες σε σύγκριση με τις παλαιές (όπως, λ.χ., των ασύλων και ψυχιατρείων) αναφέρονται σε άτομα που δεν χαρακτηρίζονται από «αποκλίσεις» αλλά ορίζονται τεχνηέντως ως εν δυνάμει επικίνδυνοι για τον πληθυσμό ώστε να νομιμοποιηθεί κάθε περιοριστικό μέτρο απέναντί τους. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι οι συνάνθρωποί μας αυτοί δεν κατηγορούνται για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα αλλά τιμωρούνται γιατί αναζητούν το όνειρό τους, δηλαδή το δικαίωμα να υπάρχουν. Εγκλείονται λοιπόν μέσα σε αυτή τη συγκυρία άνθρωποι που διακινδύνευσαν τη ζωή τους και ρίσκαραν τον θάνατο για το όνειρο και την ελευθερία. Όμως είναι και πάλι οι ίδιοι που θα ακυρώσουν τον εγκλεισμό τους συνεχίζοντας το ταξίδι μιας αξιοπρεπούς επιβίωσης. Σε αυτή την συγκυρία ιδιαίτερη σημασία και συμβολισμό αποκτά η επιλογή της Λέρου ως τόπο εγκλεισμού μεταναστών και προσφύγων. Ένα νησί με ιστορικά επιβαρυμένο παρελθόν εγκλεισμού: ιταλικά στρατόπεδα, αναμορφωτήρια της Φρειδερίκης (για ορφανά του εμφυλίου), Αποικία Ψυχοπαθών (τόπος κοινωνικού θανάτου, βαρβαρότητας, φυσικής εξόντωσης από την ελληνική Ψυχιατρική) και τώρα Κέντρο Καταγραφής και Ταυτοποίησης προσφύγων και μεταναστών.

.

Ψυχιατρείο Λέρου 2016, Εγκλεισμός Προσφύγων και Μεταναστών

.

Θέλουμε να τονίσουμε ότι ο στόχος του μαθήματος δεν εξαντλείται στην ανάλυση, στη συζήτηση και στην κατανόηση μόνον της κατάστασης αλλά κυρίως στην ανάδειξη της ατομικής και συλλογικής ευθύνης όλων μας. Το ζητούμενο δηλαδή αυτού του μαθήματος είναι τόσο η επιστημονική-θεωρητική επεξεργασία των σημερινών προκλήσεων όσο και ο σχεδιασμός και οργάνωση διαφορετικών, κοινωνικά χρήσιμων, συλλογικών δράσεων.Πέρα από τη δυνατότητα μιας νέας συνάντησης, της ανάπτυξης του διαλόγου, της αλληλοδιδασκαλίας και της αναζήτησης κοινών τόπων, οι φοιτητές/τριες θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε δράσεις οι οποίες προτείνονται είτε από τους/τις ίδιους/ες είτε από τους διάφορους φορείς που εμπλέκονται στο μάθημα. Έτσι η εκπαιδευτική διαδικασία μετατρέπεται σε μια συμμετοχική διαδικασία και η αναζήτηση της γνώσης συνδέεται άμεσα με τη νέα εμπειρία και το Πανεπιστήμιο με την Κοινωνία.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
ΚΩΔΙΚΟΣ Ψ-372
ΑΙΘΟΥΣΑ: 106, Νέο Κτίριο Φιλοσοφικής

1. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ – 18:30-20:30 -ΕΝΑΡΞΗ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
2. ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ – 18:30-20:30 -ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΙΛΚΙΣ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
3. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ – 18:30-20:30 -ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ: ΑΝΑΠΗΡΟ Α.Π.Θ.
4. ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ – 18:30-20:30-ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ/ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ:ΝΟΜΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
5. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ – 18:30-20:30 -ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ :ΟΜΑΔΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
6. ΔΕΥΤΕΡΑ 7 ΜΑΡΤΙΟΥ – 18:30-20:30-ΟΜΑΔΑ SYLVIA RIVERA ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ THESSALONIKI PRIDE
7. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ – 18:30-20:30 – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ Β. ΕΛΛΑΔΟΣ «Η ΛΑΜΨΗ» / ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ΔΙΑΒΗΤΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΕΦΗΒΩΝ Β. ΕΛΛΑΔΑΣ
8. ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ – 18:30-20:30 – 3Ο ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΙΑΒΑΤΩΝ
9. ΔΕΥΤΕΡΑ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ – 18:30-20:30 – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: ΑΠΕΡΓΟΙ ΤΗΣ COCA COLA /ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΒΙΟ.ΜΕ: ΝΕΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ- ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ
10. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 18:30-20:30 – ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
11. ΔΕΥΤΕΡΑ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 18:30-20:30 – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ-ΘΡΑΚΗΣ
12. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 18:30-20:30 – Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ-ΑΠΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ
13. ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 18:30-20:30 – ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΑΛΑΣΣΑΙΜΙΑΣ /ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΦΡΟΠΑΘΩΝ ΝΟΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
14. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 18:30-20:30 – ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΦΑΛΩΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
15. ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – 18:30-20:30 – ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΑΓΩΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΧΡΥΣΟΥ: ΥΓΕΙΑ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
16. ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΜΑΪΟΥ – 18:30-20:30 – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ: ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ – ΚΟΙ.Σ.Π.Ε. ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
17. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΜΑΪΟΥ – 18:30-20:30 -ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΩΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ: ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΡΤ
18. ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΜΑΪΟΥ – 18:30-20:30 -ΔΙΚΤΥΟ 50 ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΕΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ Σ.Μ.Α. ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ
19. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΜΑΪΟΥ – 18:30-20:30 -ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ (ΠΡΩΗΝ) ΧΡΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΩΝΤΩΝ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ
20. ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΜΑΪΟΥ -18:30-20:30 -ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

.

.

.

.

.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

.
1. Γενικά Θεωρητικά Κείμενα

.
Αλεξίου, Θ. (2006). «Κοινωνικός αποκλεισμός» και «κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες»: Οι ιδεολογικές λειτουργίες μιας εννοιολόγησης. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 1: 32-50.
Αλεξίου, Θ. (2008). Κοινωνική τάξη, Κοινωνικοποίηση και Κοινωνικό Κεφάλαιο. Τα όρια των αντισταθμιστικών παρεμβάσεων στην κοινωνική πολιτική. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 34-45.
Basaglia, F. (2006). Ένα πρόβλημα της ιδρυματικής ψυχιατρικής (Ο αποκλεισμός σαν κοινωνικο-ψυχιατρική έννοια). ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 1: 51-65.
Lemert, E. (2007). Η παράνοια και η δυναμική του αποκλεισμού. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 2: 41-56.
Μάτσα, Κ. (2006). Κοινωνικός αποκλεισμός και τοξικομανία: Όψεις της βιοπολιτικής της εξουσίας. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 1: 66-76.
Μεγαλοοικονόμου, Θ., Λερίδου, Α. & Μοναχού, Μ. (2007). Η Πολιτισμική Διάσταση της Ψυχικής Υγείας και του Ψυχικού Πόνου. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 4: 59-67.
Μιχαήλ, Σ. (2008). Εκμετάλλευση, Κοινωνικός Αποκλεισμός, Χειραφέτηση. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 46-52.
Μπαϊρακτάρης, Κ. (2010). Burnout: Η ψυχολογικοποίηση της αλλοτρίωσης:http://www.psyspirosi.gr/burnout-.html
Παπαϊωάννου, Σ. (2006). Για μια κοινωνική οικονομία και κοινωνική πολιτική της αλληλεγγύης και της ενδυνάμωσης ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 1: 10-31.
Παπαϊωάννου, Σ. (2008). Κοινωνικές ανισότητες και κοινωνικός αποκλεισμός. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 20-33.
Σαββάκης, Μ. (2007). Κοινωνική Μεταβολή και Πολιτικές Υγείας. Το Λεπροκομείο Σπιναλόγκας (1903-1957). ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 3: 53-62.
Χαραλαμπίδης, Θ. (2007). Μετανάστες και δικαιώματα. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 4: 76-79.
Χαραλαμπίδης, Θ. (2008). Μετανάστες και Δικαιώματα: Ανιχνεύοντας τις «γκρίζες ζώνες» στην εφαρμογή της νομοθεσίας σχετικά με τους αλλοδαπούς και τους πρόσφυγες στην Ελλάδα. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 102-105.

.
2. Ψυχική Υγεία

.
Bairaktaris, K. (1984). Anstaltspsychiatrie in Griechenland. Lit, Munster.
Bairaktaris, K. (1989). Psychiatriereform in Griechenland. Die unbe-ruhrten Anstalten, VPP, Munchen, 2.
Bairaktaris, K. (1990). Theory and Praxis of Deinstitutionalization in Greece. Psychiatry, a World Perspective, Vol. 4, Excerpta Medica, Amsterdam, 660-665.
Bairaktaris, K. (2014). La reforme psychiatrique en Grece: Tragedie, Scandale, στο Noelle Burgi, La grande Regression. La Grece et l ΄avenir de l΄ Europe. Le Bord de l΄ Eau, Lormont.
Γιαννουλόπουλος, Γ. (2008). Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 84-86.
Γιαννουλόπουλος, Γ. (2008). Άλλα μας έλεγαν. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 28-31.
Διακήρυξη Πανελλήνιας Επιτροπής Ατόμων με Ψυχιατρική Εμπειρία. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 93-94.
Lehmann, P. (2007). Επιζώντες της Ψυχιατρικής (Συνέντευξη στον Κ. Μπαϊρακτάρη). ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 3: 12-25.
Lehmann, P. (2008). Ουσιαστικά Μέτρα για την Πολιτική και Κοινωνική Ένταξη των (πρώην)χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 78-83.
Μπαϊρακτάρης, Κ. (1985). Αποϊδρυματοποίηση και κοινωνική επανένταξη χρονίων ψυχασθενών. ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, 5
Μπαϊρακτάρης, Κ. (1990). Ενάντια σε μια διοικητική-τεχνική λύση. ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, σ. 28-29.
Μπαϊρακτάρης, Κ. & Ανδρουλάκη, Ο. (1991). Ψυχιατρικά Νοσοκομεία. ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, 34
Μπαϊρακτάρης, Κ. (1994). Ψυχική Υγεία και Κοινωνική Παρέμβαση. Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα.
Γκουαταρί , Φ. (2015 ) Από τη Λέρο στη Λα Μπορντ, εκδόσεις κουκίδα, Αθήνα

.

Εργασιακή Αποκατάσταση

.
Αϊβατλή, Μ. (2008). Ο δύσκολος δρόμος του Κοι.Σ.Π.Ε. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 38.
Γιαννουλόπουλος, Γ. (2007). Εργασία-εύρεση εργασίας, εργασιακή υποστήριξη, ανεργία, απραξία. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 2: 20-22.
Παπακωνσταντίνου, Γ. (2008). Προβλήματα του ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 41.
Τοβή, Α. (2008). Το πικρό ποτήρι του ψυχικά ασθενή. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 90.
Τοβή, Α. (2008). Ανεργία και Ψυχική Υγεία. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 39-40.

.
Μετανάστες, Παλιννοστούντες, Πρόσφυγες

.
Guri, G. (2008). Ο Λόγος περί ενσωμάτωσης ως μηχανισμός Κοινωνικού Αποκλεισμού. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 76-78.
Μάρκους, Κ. Τ. (2007). «Αλλά η σφαίρα είναι ακόμη στο κεφάλι…» (Συνέντευξη στη Μ. Κακογιάννη). ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 4: 13-17.
Serwan, M. (2008). Η διαδρομή μου ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 79.

.

Εξαρτήσεις

.
Δήμητρα (2008). Πρακτικές και Πολιτικές Απεξάρτησης – Ομάδες Αυτοβοήθειας ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 69-71.
Λυρής, Τ. (2007). Η Εξάρτηση είναι Εμπόριο. Ο Αγώνας «Απεξάρτησης» και η Πρόληψη οφείλουν να είναι Λειτούργημα (Συνέντευξη στο Σ. Λαϊνά). ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 5: 71-76.
Μόνικα (2008). Εξάρτηση και Μετανάστευση. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 72-73.
Νικηφόρος (2008). Εξουσία, Τιμωρία και Παρέμβαση. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 66-68.
Οξύζογλου, Μ. (2008). Η Αρρώστια Συμφέρει. Μια κριτική ματιά με βάση την εμπειρία. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 6: 74-77.

.
Αναπηρία

.
Βουλγαρόπουλος, Ν. (2008). Αυτοβοήθεια και συμβουλευτική ομοτίμων. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 14-18.
Λαζαρίδου, Α. (2008). Εφ’ όρου Ζωής. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 7: 18-20.
Μορφούλης, Ι. Α. (2008). Προσπελασιμότητα στην Πόλη και τη Ζωή. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 7: 10-17.

.
Σωματική Υγεία

.
Αγγελή, Α. (2008). Όσα έζησα και ένιωσα. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 56-58.
Αμιτζόγλου, Κ. (2008). Καρκίνος: Η γνώση είναι δύναμη. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 52.
Μιχαλάκη, Ε. (2008). Σύλλογος Μεσογειακής Αναιμίας. Αγώνας, Δράσεις, Παρεμβάσεις. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 49-51.
Σαριδάκης, Ι. (2008). Μετά τον Καρκίνο κοιτάω μπροστά. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 53-55.
Σβάρνας, Γ. (2008). Θαλασσαιμία. Ο δρόμος προς την αποδοχή. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 46-48.
Παπαστολόπουλος, Π. (2008). Η απάντηση στη φθορά είναι η Δημιουργία. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 59-61.
Επανακτώντας το Συλλογικό – Διακήρυξη Συλλόγων και Εταιρειών για την Σωματική Υγεία σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 8: 95-96.

.
Φυλακές

Ajmone, Τ. (2008). Ιστορίες σε Πρώτο Πρόσωπο για τις περιπτώσεις Ακούσιου Εγκλεισμού και στέρησης δικαιοπρακτικής ικανότητας. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 9: 39-49.
Κετίκης, Π. (2008). Μαρτυρία από το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνας. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 9: 50-53.
Μαρτυρίες από τις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 9: 27-38.
Χατζηνικολάου, Α. (2008). Εκπαίδευση σε συνθήκες «Κοινωνικής Απαξίωσης» στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών. Ρωγμές σε ένα σύστημα. ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ψυχική ΥΓΕΙΑ, 9: 60-79.

Ένα animation για το πως το στρες επηρεάζει το σώμα μας

από sdna

Ένα βίντεο animation εξηγεί πως αντιδρά ο οργανισμός μας στο στρες της καθημερινότητας.

Το στρες μας κινητοποιεί και μας θέτει σε εγρήγορση ώστε να εκτελούμε με τον καλύτερο τρόπο τις δραστηριότητές μας.

Όταν όμως είναι πολύ μεγάλο ή μόνιμο τότε μπορεί να προκαλέσει μεγάλες βλάβες στο σώμα μας.

Επηρεάζει όλα τα συστήματα και τα όργανα του σώματός μας και μπορεί να προκαλέσει χρόνιες και σοβαρές παθήσεις, όπως η καρδιοπάθεια, η παχυσαρκία ή ακόμη και ο καρκίνος.