Ένας χρόνος κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Τα αιτήματα των εργαζόμενων παραμένουν στον αέρα

από psi-action

Αποχώρηση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων / Απολυμένων στην Ψυχική Υγεία

από την ομάδα εργασίας του Υπουργείου Υγείας

Πέρυσι, τέτοια εποχή, εκλέχτηκε η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δημιουργώντας την αίσθηση, σε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ότι οι καταστροφικές πολιτικές που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε όλους τους τομείς θα μπορούσαν να ανατραπούν.

Η ίδια αίσθηση επικράτησε στον πολύπαθο χώρο της Ψυχικής Υγείας, όπου τα τελευταία επτά χρόνια οι εργαζόμενοι, και φυσικά οι ψυχικά πάσχοντες, βιώνουν τις τραγικές συνέπειες της υποβάθμισης και της διάλυσης των Μονάδων Ψυχικής Υγείας. Ειδικότερα, στους  φορείς Ψυχικής Υγείας του μη-κερδοσκοπικού τομέα (γνωστοί και ως ΜΚΟ Ψυχικής Υγείας), στους οποίους έχει ανατεθεί από το κράτος ένα σημαντικό μέρος της “ψυχιατρικής μεταρρύθμισης”, η πλήρης απουσία εποπτείας και ελέγχου από το υπουργείο Υγείας οδήγησε στην ανεξέλεγκτη δράση των διοικήσεών τους. Τα κάποτε μεμονωμένα περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας, παράνομων απολύσεων, συνδικαλιστικών διώξεων, εκβιασμών και τρομοκρατίας έλαβαν τη μορφή επιδημίας, όπως φάνηκε από τις δεκάδες καταγγελίες εργαζόμενων σε Μονάδες Ψυχικής Υγείας. Το ίδιο διάστημα, Μονάδες Ψυχικής Υγείας, χρηματοδοτούμενες από τον τακτικό προϋπολογισμό,άλλαζαν χέρια ή έκλειναν ανάλογα με τις διαθέσεις και τις σκοπιμότητες των διοικήσεων και του υπουργείου. Μέσα στο ίδιο θολό κλίμα, κάποιοι φορείς προσπάθησαν να εφαρμόσουν, παράνομα αρχικά και με τις ευλογίες των Λοβέρδου-Μπόλαρη στη συνέχεια, την παρακράτηση μέρους των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων που φιλοξενούνταν στις Μονάδες τους. 

Όλα αυτά τα χρόνια, οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Υγείας, όχι μόνο δεν άσκησαν τους απαιτούμενους ελέγχους  και δεν διερεύνησαν τις καταγγελίες, αλλά αναλώθηκαν σε ένα επικοινωνιακό παιγνίδι, καταγγέλλοντας (!) τους φορείς για κακοδιαχεϊριση του δημόσιου χρήματος τη στιγμή που οι ίδιες ενέκριναν τις δράσεις και τις χρηματοδοτήσεις και κάλυπταν τις παρανομίες.

Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, μιας παράταξης που συμπαραστάθηκεενεργά στους αγώνες των εργαζόμενων,  υποστήριξε τα χρόνια αιτήματά τους καιανέδειξε τα μόνιμα προβλήματα στη Βουλή, θεωρήσαμε ότι θα ευνοούσε την απαλλαγή του χώρου της Ψυχικής Υγείας από το νοσηρό κλίμα που επικρατούσε και θα προωθούσε την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας και δικαιοσύνης για εργαζόμενους και λήπτες των υπηρεσιών. Εξάλλου, η εξασφάλιση της πολυφωνίας και της συμμετοχής είναι η βάση για το ξεπέρασμα της ιδρυματικής λογικής και την ουσιαστική ψυχιατρική μεταρρύθμιση.

Με βάση τα παραπάνω, εργαζόμενοι και απολυμένοι από το χώρο της Ψυχικής Υγείας απευθύναμε, αμέσως μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, μια ανοιχτή επιστολήστη νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας στην οποία συνοψίζαμε τα χρόνια προβλήματα του χώρου και δηλώναμε την πρόθεσή μας να βοηθήσουμε το υπουργείο ή/και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, εφόσον είχαμε δείγματα ότι η νέα κυβέρνηση είναι έτοιμη να συγκρουστεί με το προηγούμενο καθεστώς για να το αλλάξει.

Ακολούθησαν δύο συναντήσεις, η πρώτη με τον τότε αναπληρωτή και τώρα υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξάνθο, στις 3 Απρίλη, και η δεύτερη με τον σύμβουλο του υπουργού, Θωμά Υφαντή, στις 11 Μάη.  Παρά το γεγονός ότι στις συναντήσειςαυτές δεν μας ανακοινώθηκε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο δράσης, αναγνωρίσαμε ως θετικό στοιχείο το ότι οι συνομιλητές μας γνώριζαν και αποδέχονταν τα προβλήματα που τους εκθέσαμε και δήλωσαν την πρόθεσή τους να αλλάξουν την κατάσταση ακόμα κι αν χρειαστεί να συγκρουστούν με συμφέροντα. Σημειώνουμε ότι σε αυτές τις συναντήσεις, εκτός από μέλη της Πρωτοβουλίας εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία, παρευρέθηκαν και εκπρόσωποι Σωματείων εργαζόμενων και ληπτών υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας.

Στις αρχές του Ιούνη, οι υπογράφοντες - μέλη της Πρωτοβουλίας εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία κληθήκαμε να συμμετέχουμε σε ομάδα εργασίαςπου συστάθηκε από το υπουργείο Υγείας με σκοπό να υποβάλλει προτάσεις για τον περαιτέρω σχεδιασμό της Ψυχικής Υγείας.

Αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στην ομάδα εργασίας, έχοντας ενημερώσει τα μέλη της Πρωτοβουλίας, μέλη Σωματείων και εργαζόμενους, ευελπιστώντας ότι θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε και να υποστηρίξουμε τις προτάσεις που ήδη είχαμε υποβάλει με την ανοιχτή επιστολή και να βοηθήσουμε στη χάραξη μια διαφορετικής πολιτικής για την Ψυχική Υγεία. Συγκεκριμένα, δηλώσαμε συμμετοχή στις υπο-ομάδες για α) τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, β) τα κριτήρια, αξιολογήσεις και ελέγχους των Μονάδων και γ) τη λειτουργία των Μονάδων που λειτουργούν οι ΜΚΟ. 

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ (και οκτώ μήνες λειτουργίας της ομάδας εργασίας του υπουργείου Υγείας για την Ψυχική Υγεία), θεωρούμε ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις:

α) Καμία κίνηση δεν έχει γίνει από την πλευρά του υπουργείου για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας και δικαιοσύνης στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας και καμία συνέχεια δεν είχε η συζήτηση που είχε ανοίξει με τον υπουργό Υγείας σχετικά με όσα είχαμε επισημάνει στην ανοιχτή επιστολή.  Επίσης, καμία συζήτηση δεν γίνεται για τις Μονάδες που παρανόμως έκλεισαν, για τους απλήρωτους εργαζόμενους που βρίσκονται στα δικαστήρια για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους, για τους εργαζόμενους που απολύθηκαν μόνο και μόνο επειδή ανέδειξαν και υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα ψυχικά πασχόντων και εργαζόμενων. Καμία κουβέντα και για τους ασθενείς που συνεχίζουν να μεταφέρονται με περιπολικά ή καίγονται ζωντανοί σε ψυχιατρεία και κοινοτικές δομές,  για τις κλειστές πόρτες και τις ιδρυματικές πρακτικές των “ανοιχτών” κοινοτικών δομών, για “φιλοξενούμενους” σε οικοτροφεία και ξενώνες που εξαναγκάζονται να πληρώνουν τις “δωρεάν” υπηρεσίες με το πενιχρό εισόδημά τους,  για άπορους ασθενείς που περιφέρονται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο για να βρουν τα φάρμακά τους… 

Οι καταγγελίες των εργαζόμενων, από όσο γνωρίζουμε, συνεχίζουν ναβρίσκονται στα συρτάρια του υπουργείου και καμία διοίκηση δεν έχει ελεγχθεί και λογοδοτήσει για τις αυθαιρεσίες της.  Όσο για τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων Μονάδων με τη συμμετοχή εργαζόμενων, και ληπτών όπου αυτό είναι εφικτό, φαίνεται ότι ήταν άλλη μια προεκλογική δήλωση που ξεχάστηκε αμέσως μετά τις εκλογές, όπως και η σταδιακή ένταξη των Μονάδων στο ΕΣΥ. 

Η απόσταση που έχει πάρει η κυβέρνηση από τις προεκλογικές της εξαγγελίες συντηρεί το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας μέσα στους χώρους εργασίας, ενθαρρύνει την εργοδοτική αυθαιρεσία και, ταυτόχρονα, αποθαρρύνει τη συμμετοχή εργαζόμενων και ληπτών στη λήψη αποφάσεων και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ακόμα και η επανασύσταση των σωματείων, τα οποία φρόντισαν να διαλύσουν οι διοικήσεις με την ανοχή του υπουργείου Υγείας, φαίνεται ανέφικτη κάτω από αυτές τις συνθήκες.

β) Παρότι  τα θέματα των υπο-ομάδων της ομάδας εργασίας που συμμετείχαμε είναι σημαντικά και θα έπρεπε να βρίσκονται σε προτεραιότητα, δεν έχουν ανοιχτεί ακόμα προς συζήτηση. Κατανοούμε ότι υπάρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα, τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά δεν κατανοούμε πως, για παράδειγμα, θα σχεδιαστούν αλλαγές και θα θεσπιστούν νόμοι αν δεν ληφθεί από την αρχή υπόψη η συνεχής παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων ή πως θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται οι Μονάδες των ΜΚΟ χωρίς να έχει καν συζητηθεί το θέμα των κριτηρίων λειτουργίας και των ελέγχων.

Γνωρίζουμε ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν συστήσει παρόμοιες ομάδες εργασίας και επιτροπές, των οποίων οι τελικές προτάσεις εξυπηρετούσαν συγκεκριμένες πολιτικές και συμφέροντα και  γι΄αυτό δεν έγιναν ποτέ οι αλλαγέςπου απαιτούνται για μια ουσιαστική ψυχιατρική μεταρρύθμιση.  Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ μένουν στα λόγια και στα χαρτιά, εδώ και 25 χρόνια,  οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη μετάβαση από την ιδρυματική περίθαλψη στην κοινοτική φροντίδα, όπως η τομεοποίηση και η λειτουργία ικανοποιητικού αριθμού Κέντρων Ψυχικής Υγείας και ψυχιατρικών κλινικών στα Γενικά Νοσοκομεία, “διαφημίζεται” το κλείσιμο των ψυχιατρείων ως η “ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης” και απομένει να οριστεί η καταληκτική ημερομηνία.

Δεν είναι λοιπόν μόνο το τοπίο στην Ψυχική Υγεία που παραμένει ακριβώς το ίδιο με αυτό των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά αισθανόμαστε πλέον ότι δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για οποιαδήποτε αλλαγή.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε από την ομάδα εργασίας του υπουργείου Υγείας. Θεωρούμε ότι ακόμα και με την παρουσία μας σε αυτή την ομάδα συναινούμε στη συντήρηση μιας κατάστασης για την ανατροπή της οποίας αγωνιστήκαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Α. Δημάκης

Α. Βασιλικόπουλος

Μέλη της Πρωτοβουλίας εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία

ΙΛΙΟΝ: Εκδήλωση με θέμα “Τι είναι η Ψυχιατρική”

Το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ιλίου την Παρασκευή 29 Γενάρη, 7 μ.μ.

οργανώνει εκδήλωση με θέμα “Τι είναι η Ψυχιατρική”. 

Μεγάλη συναυλία ενάντια στη διάλυση της δημόσιας ψυχικής Υγείας στο ΨΝΑ

από ελεύθερη ΕΡΤ

Ξεκινώντας, ενδυναμώνοντας και συντονίζοντας μια ομάδα αυτοβοήθειας εντός του δικτύου "Ακούγοντας Φωνές"

Ξεκινώντας, ενδυναμώνοντας και συντονίζοντας

μια ομάδα αυτοβοήθειας

εντός του δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

 

ημερομηνία:  Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016, 17:30-21:00

                      και Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016, 09:30-13:00 και 14:00-17:00

τόπος: Τροίας 44 και Γ΄ Σεπτεμβρίου, Αθήνα

 
Ένα βιωματικό εργαστήριο για επαγγελματίες ψυχικής υγείας και ανθρώπους με βιωμένες εμπειρίες που θέλουν να αναπτύξουν γνώσεις και δεξιότητες απαραίτητες για το συντονισμό μια ομάδας υποστήριξης για ανθρώπους με εμπειρία φωνών

 
Οι ομάδες αυτοβοήθειας προσφέρουν ένα χώρο ασφάλειας όπου άνθρωποι με κοινές εμπειρίες μπορούν να συναντηθούν και να συνδιαλλαγούν. Άνθρωποι που ακούνε φωνές, βλέπουν οράματα ή έχουν άλλες ασυνήθιστες πεποιθήσεις μπορούν να συναθροιστούν για να μοιραστούν συναισθήματα, να πάρουν υποστήριξη, να ανταλλάξουν στρατηγικές αντιμετώπισης και να μειώσουν τα αισθήματα του στίγματος, της απομόνωσης και της δυσφορίας. Η ομάδα προσφέρει επίσης τη δυνατότητα στους ανθρώπους να αποδεχτούν και να ζήσουν με την εμπειρία τους με έναν τρόπο που θα τους επιτρέψει να ανακτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στις ζωές τους.  Επιπλέον στην Αθήνα δραστηριοποιούνται και ομάδες αυτοβοήθειας για συγγενείς, φίλους και συμμάχους ανθρώπων που ακούνε φωνές με σκοπό να μιλήσουν για τις δικές τους δυσκολίες και να βελτιώσουν έτσι την ικανότητά τους να βοηθούν και να υποστηρίζουν τους αγαπημένους ανθρώπους τους

Ενώ η ορθόδοξη ψυχιατρική βλέπει ως μοναδικό σκοπό τη μείωση και καταπίεση των φωνών, το κίνημα αυτών που ακούνε φωνές προσφέρει ένα εναλλακτικό παράδειγμα το οποίο τις βλέπει ως φέρουσες νόημα, ερμηνεύσιμες και προερχόμενες από το πλαίσιο της προσωπικής ιστορίας του ατόμου. Έτσι, μιλώντας για τις φωνές τους και βρίσκοντας θετικούς τρόπους επικοινωνίας μαζί τους, αυτοί που ακούν φωνές μπορούν να μάθουν να δίνουν στις φωνές τους ένα προσωπικό και θετικό νόημα, να τα βγάζουν πέρα μαζί τους με τρόπο αποτελεσματικό και να δημιουργούν μια ζωή μέσα στην οποία ενσωματώνονται οι φωνές. Μέσα σε αυτή την εξίσωση, η ανάρρωση και η ενδυνάμωση είναι οι κύριοι αντικειμενικοί στόχοι και η αυτοβοήθεια είναι η κινητήριος δύναμη. Οι πρωτοβουλίες αυτοβοήθειας και η κοινωνική υποστήριξη παρέχουν αμοιβαία ενθάρρυνση και δημιουργικές ιδέες για να βοηθήσουν τα άτομα να πάρουν πίσω τον έλεγχο των φωνών και των ζωών τους. Τα ιδανικά χειραφέτησης του HVN υποστηρίζουν τα άτομα για να αντιληφθούν τις εμπειρίες τους ως αποδεκτές και με νόημα, αναδιατυπώνοντας το να ακούν φωνές ως μια ιδιαίτερη, περίπλοκη και σημαντική εμπειρία που μπορεί να ζήσει κάποιος μαζί της, παρά ως μια ατυχή βιολογική ανωμαλία που θα υπομείνει.

  

Άξονες του εργαστηρίου

•  Κατανόηση της εμπειρίας των φωνών και άλλων ασυνήθιστων πεποιθήσεων
•  Εναλλακτικοί τρόποι κατανόησης των φωνών, οραμάτων και της ‘ψύχωσης’
•  Αναζητώντας και δημιουργώντας μια εργαλειοθήκη για τη διαχείριση των ασυνήθιστων εμπειριών. Στρατηγικές αντιμετώπισης. 
• Η αξία και η σημασία των ομάδων αυτοβοήθειας
• Αρχές και αξίες των ομάδων αυτοβοήθειας για ανθρώπους με εμπειρία φωνών
• Σχεδιάζοντας, ξεκινώντας και συντονίζοντας μια ομάδα αυτοβοήθειας για ανθρώπους που ακούνε φωνές, βλέπουν οράματα ή/και έχουν άλλες ασυνήθιστες εμπειρίες
• Βασικές αρχές για την κατανόηση των Δυναμικών της Ομάδας και του συντονισμού μιας ομάδας. Πρακτικές δεξιότητες για το συντονισμό ομάδων αυτοβοήθειας. Προκλήσεις και διαχείριση μέσα στις ομάδες

 
Σε ποιους απευθύνεται:

Σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται να ξεκινήσουν ή να συμμετάσχουν σε μια ομάδα αυτοβοήθειας για ανθρώπους με εμπειρία φωνών, οραμάτων ή άλλων ασυνήθιστων εμπειριών.

Με τη συμπλήρωση της εκπαίδευσης τους οι συμμετέχοντες/ουσες καλούνται να ξεκινήσουν μια Ομάδα Υποστήριξης για Ανθρώπους με εμπειρία φωνών ή/και με άλλες ασυνήθιστες εμπειρίες. Οραματιζόμαστε επίσης με αφορμή το συγκεκριμένο εργαστήριο να επεκταθεί και το δίκτυο με την εμπλοκή επιπλέον ανθρώπων που θα ανταλλάσσουν εμπειρίες και θα αναπτύσσουν νέες πρακτικές

Αναμένουμε το ενδιαφέρον ανθρώπων που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε μια τέτοια ομάδα με σκοπό να τη συντονίσουν (ανεξάρτητα αν έχουν ψυχιατρική εμπειρία ή όχι) ή απλά να συμμετάσχουν. Καλωσορίζουμε επίσης κάθε σχετική πρωτοβουλία είτε προέρχεται εντός είτε εκτός συστημάτων ψυχικής υγείας.

Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα διανεμηθούν με βάση τη δυνατότητα που έχει κανείς να παρακολουθήσει όλο το σεμινάριο και της επιθυμίας του/της να ξεκινήσει ή να συμμετάσχει σε μια ομάδα.

 

Δηλώσεις με συμπλήρωση της επισυναπτόμενης αίτησης και αποστολή στο: athinahvsynantisi@gmail.com

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το εργαστήριο , παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας είτε μέσω mail στο: athinahvsynantisi@gmail.com

είτε μέσω τηλεφώνου στο: 694 430 2577 & 695 125 7662




Με εκτίμηση

η διαχειριστική ομάδα

του δικτύου HVN Αθήνας

αιτηση εγγραφής

Ψυχοφάρμακα : ο ρόλος τους και τα όριά τους

Αγαπητοί φίλοι και φίλες
Όπως γνωρίζετε, ως δίκτυο “Ακούγοντας Φωνές” συμμετέχουμε και στηρίζουμε, στα πλαίσια της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" τη διοργάνωση μιας σειράς εκπαιδευτικών συναντήσεων / συζητήσεων γύρω από θεματικές ενότητες για τις οποίες υπήρξε έντονο ενδιαφέρον.

Στα πλαίσια αυτά υπενθυμίζουμε την 3η συνάντηση της με θέμα:
" Ψυχοφάρμακα : ο ρόλος τους και τα όριά τους. Ποια λογική και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί ο μονόδρομος του ψυχοφάρμακου.",
 

την Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016, 19.00-2100,
στο στέκι του Δικτύου Hearing Voices Network,
στη διεύθυνση Τροίας 44 και Γ Σεπτεμβρίου..

 Την ευθύνη για την οργάνωση και συντονισμό της συζήτησης έχουν αναλάβει εκ μέρους του δικτύου Hearing VoicesNetwork οι Λίλιαν Χαριτάκη Άσιμου και Καρατζαφέρης Λυκούργος. Θα πραγματοποιηθούν σύντομες εισηγήσεις και  θα ακολουθήσει συζήτηση. Όποιος/α ενδιαφέρεται να συνεισφέρει στην αρχική εισήγηση μπορεί να επικοινωνήσει στο 694 430 2577.
Και η συγκεκριμένη συνάντηση είναι ανοικτή σε όλες και όλους που ενδιαφέρονται και φυσικά δε χρειάζεται προεγγραφή ή οποιαδήποτε οικονομική συνεισφορά. 

Όπως ζητήθηκε από τις προηγούμενες συναντήσεις παραθέτουμε και προτεινόμενη βιβλιογραφία σχετική με τα θέματα που θα συζητηθούν

John Watkins: Healing Schizophrenia: Using Medication, (Michelle Anderson Publishing, 2006)
David Healy: Psychiatric Drugs Explained Churchill Livingston (Paperback 5th ed. 2011)
Joanna Moncrief: The Myth of the Chemical Cure, (Palgrave,2008)  


Δείτε επίσης και το «Σταματώντας τα Ψυχοφάρμακα: Μια Συνάντηση Απόψεων» στο:
 https://www.youtube.com/watch?v=In4CbrVdaxc


Με εκτίμηση
η διαχειριστική ομάδα
του δικτύου HVN Αθήνας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - Μια παράσταση ατόμου με ασυνήθιστες εμπειρίες

Η παράσταση «ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ» είναι αποτέλεσμα χρόνων εμπειρίας με πολλαπλές διαγνώσεις και νοσηλείες. Όμως μέσα από τη προσέγγιση του Δικτύου Ανθρώπων που ακούνε Φωνές τόσο εκείνων που δραστηριοποιούνται στη Ελλάδα αλλά όχι μόνο σταδιακά άρχισε να επανέρχεται όχι μόνο ο λόγος αλλά και η ανάρρωση με ορούς που δεν χωράνε στο ψυχιατρικό μοντέλο( που θέλει τα άτομα με ασυνήθιστες εμπειρίες να μένουν στο ρόλο του θύματος και του ανίατου ασθενή απομονωμένα με ένα πιάτο φαΐ μεσώ του επιδόματος της πρόνοια ). Θα χαρώ πολύ να έρθετε στην παράσταση και να συζητήσουμε όλα αυτά και ότι προκύψει...

Ευχαριστώ


Το «ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ»  (Ψαρουδάκη 34, μετρό Κάτω Πατήσια), την Παρασκευή 22 Ιανουαρίου φιλοξενεί τον θίασο « ΧΑΡΤΟΣΗΜΟ Α.Ε» με την παράσταση «ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ»,

για ενήλικο κοινό νου

ώρα έναρξης  9 μ.μ.

Η αμοιβή της καλλιτέχνιδος είναι με ελεύθερη συνεισφορά. Μετά την παράσταση προσφέρεται  γλυκό κρασί και πικρή συζήτηση

για το έργο:
Όταν προσπαθείς να αντιμετωπίσεις το φόβο, δημιουργώντας νέους φόβους, εγκαθιδρύεις το ανίατο, το παράταιρο, το ξένο, και ακατανόητο.Η παράσταση αυτή, δεν είναι προϊόν παράνοιας, το περιβάλλον και οι στιγμές που αποτελέσαν το υλικό  της όμως, είναι.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και είτε μας βολεύει είτε όχι, διαρκώς δημιουργούμε κοινωνικά λάθη και μετά τα απομονώνουμε για να συνεχίσουμε τον ύπνο μας.
Η κατσαρίδα είναι ο φόβος, εμφανίζεται για να διαπραγματευτεί την επιβίωση της.
Αυτή . Η Κατσαρίδα. Εγώ δηλαδή.

Διάρκεια: 25 λεπτά
Κατασκευές - Κείμενο - Παρουσίαση: Λίλλιαν Χαριτάκη Ασίμου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Στάθης Μαρκόπουλος
Φωτογραφία: Ευάγγελος Καρασούλης
Μουσική: Vivaldi

Παιδιά και κρίσεις πανικού. Κι όμως συμβαίνει

από koutipandoras

Το βασικό χαρακτηριστικό της διαταραχής πανικού είναι οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού και η επίμονη ανησυχία ότι μια κρίση θα οδηγήσει σε επόμενες και πιο έντονες κρίσεις πανικού, ή σε παθολογική και ψυχολογική βλάβη.
Τα παιδιά και οι έφηβοι που βιώνουν διαταραχή πανικού μπορεί να αρχίζουν σταδιακά να αποφεύγουν να βρίσκονται σε μέρη ή να ασχολούνται με συνήθεις καθημερινές δραστηριότητες, από το φόβο ότι θα μπορούσε να τους συμβεί μια κρίση πανικού. Η κρίση πανικού είναι ένα επεισόδιο έντονου φόβου και ανησυχίας, που περιλαμβάνει σωματικά συμπτώματα, αλλά ταυτόχρονα και πολλές επίμονες φοβίες.

Πρώιμα Συμπτώματα:

Στα σωματικά συμπτώματα μιας κρίσης πανικού περιλαμβάνονται: ο αυξημένος καρδιακός ρυθμός και ταυτόχρονα πόνος στο στήθος, αίσθημα πνιγμού, δυσκολία στην αναπνοή, εφίδρωση και τρόμος, ενοχλήσεις στο γαστρεντερικό σύστημα, απότομες αλλαγές στη θερμοκρασία του σώματος, εξάψεις ζεστού ή κρύου, ζαλάδα, μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα άκρα. Τα γνωστικά συμπτώματα (σκέψεις) που εμφανίζονται, περιλαμβάνουν το φόβο του θανάτου ή το να χάσει κανείς τον έλεγχο του νου ή του εαυτού του, με το ταυτόχρονο αίσθημα ότι βιώνει ένα όνειρο ή εξωπραγματικές καταστάσεις.
Τα συμπτώματα στις κρίσεις πανικού συχνά αναπτύσσονται γρήγορα (μέσα σε 10 λεπτά) και κορυφώνονται μετά από λίγα λεπτά, πριν μειωθούν είτε γρήγορα, είτε σταδιακά. Πολύ συχνά, οι κρίσεις πανικού δεν προειδοποιούν και φαίνεται σαν να έρχονται «από το πουθενά». Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να είναι σε μια πολύ ήρεμη κατάσταση (π.χ., στο σπίτι του τρώγοντας πρωινό) και παρ’όλα αυτά να υποστεί μια κρίση πανικού.
Αλλες φορές, το άτομο μπορεί να πάθει κρίση πανικού σε εμπορικά κέντρα ή εστιατόρια και σ’αυτή την περίπτωση θέλει να φύγει από εκεί γρήγορα.
Πολύ συχνά, μετά από μία κρίση τα παιδιά και οι έφηβοι αρχίζουν να αποφύγουν τα μέρη ή την κατάσταση που τους οδήγησε να βιώσουν μία κρίση πανικού.
Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, ο πανικός ενός ατόμου γίνεται τόσο έντονος, ώστε αυτός ή αυτή έχει την ανάγκη ενός "προσώπου ασφαλείας" για να το βοηθήσει, ή να παραμένει μαζί του στο σπίτι για μεγάλα διαστήματα. Αν η ζωή ενός παιδιού ή εφήβου περιορίζεται πολύ και αρχίζει να αποφεύγει τις πολλές φυσιολογικές καθημερινές δραστηριότητές του, ίσως να είναι η ώρα να αναζητήσετε κάποια επαγγελματική βοήθεια για να το στηρίξετε.

Θεραπεία:

Οι γνωστικές συμπεριφορικές θεραπείες έχουν αποδειχθεί πολύ αποτελεσματικές στη θεραπεία των ενηλίκων με διαταραχή πανικού. Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν επίσης πολλές έρευνες σε εξέλιξη, οι οποίες έχουν δείξει πρώτα σημάδια αποτελεσματικότητας στην αρχική υποστήριξη που μπορούν να προσφέρουν οι γνωστικές συμπεριφορικές θεραπείες στα παιδιά και τους εφήβους.
Η έρευνα έχει δείξει ότι τα παιδιά και οι έφηβοι με διαταραχή πανικού, φαίνεται να ωφελούνται περισσότερο από θεραπείες που περιλαμβάνουν πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις,όπως π.χ. να διδάσκονται τρόπους να εντοπίζουν και να απαλλάσσονται από δυσλειτουργικά πρότυπα σκέψης, που οδηγούν στη διαιώνιση των φόβων.
Τα παιδιά μαθαίνουν, επίσης, να αναγνωρίζουν τις "αυθόρμητες ανήσυχες σκέψεις» που τους ωθουν στη σωματοποίηση των αισθημάτων πανικού, και διδάσκονται να αλλάζουν αυτές τις σκέψεις και να τις μετατρέπουν σε ρεαλιστικές. Στην ουσία, ο θεραπευτής διδάσκει στο παιδί ή τον έφηβο έναν "υγιή τρόπο σκέψης».
Ένα άλλο συστατικό της θεραπείας των συμπτωμάτων του πανικού περιλαμβάνει τη θεραπεία της έκθεσης. Στη θεραπεία, τα παιδιά διδάσκονται, επίσης, εξειδικευμένες τεχνικές για τη μείωση του φόβου που τους προκαλούν τα συμπτώματα της σωματοποίησης του άγχους τους. Με οδηγό τον θεραπευτή, διδάσκονται να αξιοποιούν τις ικανότητές τους και να τολμούν σταδιακά να εισέρχονται σε καταστάσεις που προηγουμένως φοβούνταν ή απέφευγαν, αλλά και να αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα αυτές τις καταστάσεις.