Ανοικτός διάλογος πάνω στην ψυχική υγεία

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του δικτύου

Σας κοινοποιούμε μια πρόσκληση για συμμετοχή σε έναν ανοικτό διάλογο πάνω σε θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία. Τη διοργάνωση έχει αναλάβει η "Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" (http://protovouliapsy.blogspot.gr/)   στην οποίο συμμετέχει και το δίκτυο των 'Hearing Voices'. Όπως θα δείτε η πρώτη συνάντηση/συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο που φιλοξενεί τις δραστηριότητές μας στην οδό Τροίας 44, την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015, στις 19:00.

Ακολουθεί η πρόσκληση:

Όπως γνωρίζετε, έχουμε αποφασίσει στα πλαίσια της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" τη διοργάνωση μιας σειράς εκπαιδευτικών συναντήσεων/συζητήσεων γύρω από θεματικές ενότητες για τις οποίες υπήρξε έντονο ενδιαφέρον. Η θεματολογία οργανώθηκε με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτή, καθώς πολλά από τα ζητήματα που περιλαμβάνονται έχουν ήδη ανοιχτεί στη διάρκεια των συνελεύσεών μας και αποτέλεσαν αφορμή για να επισημανθούν οι ενίοτε, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, διαφορετικές οπτικές που έχουμε πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα. Οι συγκεκριμένες συναντήσεις θα είναι ανοικτές σε όλες και όλους που ενδιαφέρονται και η δομή/διαδικασία της καθεμιάς θα καθορίζεται από τους συμμετέχοντες σε αυτή. Σίγουρα θα υπάρχει μια αρχική εισήγηση, ίσως και περισσότερες, και θα ακολουθεί συζήτηση. Θα υπάρχει δυνατότητα, εφόσον προταθεί, κάποια, ή κάποιες, από τις συναντήσεις να πάρει την μορφή εργαστηρίου κτλ. Η πρώτη συνάντηση θα γίνει στο χώρο της οδού Τροίας 44, αλλά είμαστε σε αναζήτηση άλλου, καταλληλότερου χώρου, οπότε κάθε πρόταση και ενέργεια για εξεύρεση κατάλληλου χώρου φιλοξενίας των συναντήσεων είναι δεκτή.

Απευθυνόμαστε σε κάθε συλλογικότητα, πολιτικό και κοινωνικό χώρο που ενδιαφέρεται να συμμετάσχει καθώς τα ζητήματα της ψυχικής υγείας έχουν σαφέστατα πολιτικές, πολιτισμικές και κοινωνικές διαστάσεις. Κύριο, όμως, ζητούμενο είναι η συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, καθώς και των οικογενειών τους, ως τα υποκειμένων που κατεξοχήν έχουν βιώσει τα θέματα με τα οποία καταπιανόμαστε. Εξάλλου μια χειραφετητική διαδικασία αυτομόρφωσης δεν μπορεί παρά να έχει στον κεντρικό της πυρήνα το λόγο των άμεσα ενδιαφερομένων.

Η πρώτη εκπαιδευτική συνάντηση θα γίνει την Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015, 19.00-21.00 , με τίτλο:

"Μια σύντομη ιστορία της ψυχιατρικής (ευρωπαϊκής και ελληνικής). Κοινωνία και ψυχική υγεία. Ψυχιατρική και οικονομία. Από το ίδρυμα στην κοινότητα".

Εισηγητής: Θ. Μεγαλοοικονόμου.

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο της οδού Τροίας 44.

Οι επόμενες θεματικές, οι οποίες έχουν συζητηθεί και συμφωνηθεί (μια ανά τρεις ή τέσσερις εβδομάδες), είναι οι  εξής:

1. - Η ακύρωση του βιώματος του υποκειμένου μέσα από την ολοκληρωτική μετάλλαξή του σε νόσο. Ο ρόλος και η λειτουργία των ταξινομικών  συστημάτων.
2. - Ψυχοφάρμακα : ο ρόλος τους και τα όριά τους. Ποια λογική και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί ο μονόδρομος του ψυχοφάρμακου.
3. - Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση, που ποτέ δεν έγινε, στη Ελλάδα. Τι είναι ως κουλτούρα και πρακτική και σε τι συνίσταται  το «ολοκληρωμένο δίκτυο κοινοτικών υπηρεσιών» ριζικά εναλλακτικών στον εγκλεισμό. Η Τομεοποίηση και ο ρόλος της ως μιας ουσιαστικής θεραπευτικής  παραμέτρου. Λειτουργία των ψυχιατρικών τμημάτων με ανοιχτή  πόρτα και χωρίς μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, κάμερες. Διεθνείς εμπειρίες.
4. - Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση και εργασιακή ένταξη.
5. - Το υπάρχον νομικό πλαίσιο για την ψυχική υγεία. Η ακούσια νοσηλεία, η δικαστική συμπαράσταση, η επικινδυνότητα, το δικαστικό ψυχιατρείο και οι εναλλακτικές σ΄ αυτό.
6. - Τα κινήματα των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία και των οικογενειών για ένα άλλο σύστημα Ψυχικής Υγείας.
7. - Το πρόβλημα των εξαρτήσεων. Η διπλή διάγνωση.

                                                                          

  Τόσο οι εισηγητές όσο και ο τρόπος διεξαγωγής των θεματικών αυτών είναι υπό διαμόρφωση και γενικά καλούνται όλες και όλοι να συμμετάσχουν και να συνεισφέρουν με προτάσεις. Σύντομα θα κοινοποιηθούν πιο συγκεκριμένα στοιχεία για τις αμέσως επόμενες θεματικές. 

«Έχτισαν» την πύλη του Δρομοκαΐτειου οι εργαζόμενοι

από tvxs



Παράσταση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν το πρωί της Πέμπτης οι εργαζόμενοι του Δρομοκαΐτειου, οι οποίοι σε μια συμβολική κίνηση έχτισαν ένα τείχος στην πύλη του νοσοκομείου.
«Η λειτουργία του νοσοκομείου, το οποίο είναι ο στυλοβάτης της ψυχικής υγείας, βρίσκεται κάτω από το όριο ασφαλείας», αναφέρουν οι εργαζόμενοι, σημειώνοντας πως ετησίως γίνονται 3.000 εισαγωγές ασθενών και 15.000 ασθενείς επισκέπτονται τα εξωτερικά ιατρεία.

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν πως η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση οδηγούν την ψυχική υγεία σε οριακό σημείο, με επιπτώσεις στην ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών. Οι εργαζόμενοι, που θα συμμετάσχουν στην 24ωρη απεργία της ΠΟΕΔΗΝ στις 2 Δεκεμβρίου, καλούν το υπουργείο Υγείας να ενσκήψει στα προβλήματα της ψυχικής υγείας και αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο και νέων κινητοποιήσεων.



+ από thepressproject

Σε συμβολικό «χτίσιμο» της εισόδου του Δρομοκαΐτειου έχουν προχωρήσει από το πρωί οι εργαζόμενοι, οι οποίοι πραγματοποιούν τρίωρη στάση εργασίας, από τις 9:00 μέχρι τις 12:00 και συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πύλη του ψυχιατρείου. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν αδυναμία να εξυπηρετήσουν ασθενείς λόγω υποχρηματοδότησης

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ), «το ΕΣΥ απαξιώνεται, συρρικνώνεται, ιδιωτικοποιείται και φυσικά η ψυχική υγεία δεν έχει μείνει στο απυρόβλητο.

«Η σημερινή κυβέρνηση, συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων με την υποχρηματοδότηση να αποτελεί κυρίαρχη επιλογή, εγκαταλείπει την ψυχική υγεία στην τύχη της και μεταβιβάζει το βάρος της περίθαλψης στους ίδιους τους ασθενείς και τις οικογένειές τους», ανέφερε μιλώνστας στον τηλεσταθμό Mega, το πρωί της Πέμπτης, ο πρόεδρος των εργαζομένων.

Υποστήριξε ότι το νοσοκομείο κινδυνεύει με κατάργηση από τη συστηματική απαξίωσή του και τόνισε ότι οι εισαγωγές ασθενών υπερδιπλασιάστηκαν τον τελευταίο καιρό, δεν υπάρχουν χρήματα για αγορά υγειονομικού υλικού και το προσωπικό αποδεκατίστηκε.

Το Δρομοκαϊτειο δέχεται πάνω από 3.000 εισαγωγές ανά έτος και 15.000 εξωτερικούς ασθενείς.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΤΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

από ΕΕΚ

Φέλιξ Γκουατταρί, Από τη Λέρο στη Λα Μπορντ, μετάφραση Ελισάβετ Κούκη, πρόλογος Κατερίνα Μάτσα, εκδόσεις Κουκκίδα 1015


Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αλλά και επίκαιρο βιβλίο στην πολύ ωραία έκδοση ''κουκκίδα'' και την έξοχη μετάφραση της Ελισάβετ Κούκη. Αφορά την Ψυχιατρική, στη βάρβαρη εκδοχή της (Λέρος), όσο και στην χειραφετητική εκδοχή της (Λα Μπορντ). Περιλαμβάνει το ''ημερολόγιο της Λέρου'', που γράφτηκε το 1989, μετά το ταξίδι του Γκουατταρί στο Ψυχιατρείο της Λέρου και μετά στο Δαφνί καθώς και ένα δεύτερο κείμενό του ''Από τη Λέρο στη Λα Μπορντ'' που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας '80, επ’ ευκαιρία μιας διάλεξής του στη Βραζιλία και αναφέρεται στην πολιτική και κλινική πρακτική της πρότυπης ψυχιατρικής κλινικής Λα Μπορντ, όπου ο ίδιος εργαζόταν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Γκουατταρί ήταν μια σπουδαία μορφή, φιλόσοφος, ψυχαναλυτής, κλινικός θεραπευτής στη Λα Μπορντ, στρατευμένος στο κίνημα. Συνδύαζε την συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες με το θεραπευτικό έργο. Μυήθηκε στην Ψυχιατρική από τον σπουδαίο ψυχίατρο Ζαν Ουρύ, ο οποίος μαζί με τον Φρανσουά Κοσκεγιές είναι ο πατέρας της θεσμικής ψυχοθεραπείας και της Λα Μπορντ. Ο Τοσκεγιές ήταν Καταλάνος τροτσκιστής, πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο με το POUM, διέφυγε απ’ τους φασίστες του Φράνκο, πέρασε στη Γαλλία και κατέφυγε στην κλινική Σαιντ Αλμπάν. Εκεί, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, κατάφερε όχι μόνο να μην πεθάνουν οι τρόφιμοι από την πείνα, όπως συνέβη στα άλλα ψυχιατρεία της Γαλλίας, αλλά να γίνει το Σαιντ Αλμπάν καταφύγιο κυνηγημένων καλλιτεχνών και άλλων αντιφασιστών. Οι τρόφιμοι, εργαζόμενοι σε αυτό το ψυχιατρείο και αντιφασίστες ζούσαν μαζί, καλλιεργούσαν τον κήπο, αντάλλασσαν με τους χωρικούς της περιοχής πίνακες, που ζωγράφιζαν οι ίδιοι, με τρόφιμα και κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά να δημιουργήσουν τις βάσεις μιας άλλης ψυχιατρικής, ανοιχτής στην κοινωνία και τον πολιτισμό.


Ο Γκουατταρί, στραμμένος σε όλη τη ζωή του, σε τροτσκιστικές, οικολογικές και άλλες οργανώσεις πίστευε ότι η Ψυχιατρική πρέπει να αρθρώνεται στο σύνολό της και χειροπιαστά με αυτά που συμβαίνουν στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Ελεγε χαρακτηριστικά : ''υπάρχει κάτι που θα ΄πρεπε να προσδιορίζει την ομάδα των στρατευμένων στο χώρο της ψυχιατρικής: να είναι στρατευμένοι στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά συγχρόνως και αρκετά τρελοί ώστε να μπορούν να συνυπάρχουν με τρελούς. Διότι υπάρχουν άνθρωποι πολύ καλοί σε πολιτικό επίπεδο, αλλά ανίκανοι να συμμετέχουν σε μια τέτοια ομάδα''. Η δυνατότητα συνύπαρξης με τους τρελούς προϋποθέτει το σπάσιμο του παραδοσιακού συμβολαίου υποταγής σε αυτό που αποκαλείται ''κανονικότητα''. Ο Ζαν Ουρύ, μάλιστα, χρησιμοποίησε τον όρο ''νορμοπαθής'' κατά το ''ψυχοπαθής''.

Κατά τον Γκουατταρί, η ψύχωση αποτελεί μια άλλη σχέση με τον κόσμο. Ο ψυχωτικός, αποξενωμένος από τον εαυτό του και τους άλλους, πρέπει να επανοικειοποιηθεί την ύπαρξή του μέσα από μικρές αλλαγές στην καθημερινή του ζωή, που πραγματοποιούνται δια μέσου της Θεσμικής Ψυχοθεραπείας και της Συλλογικότητας, ως θεμέλιο της θεσμικής ζωής στη Λα Μπορντ. Στόχος της ψυχοθεραπείας είναι η ανάδειξη της διαφορετικότητας, της μοναδικότητας καθενός, της νέας υποκειμενικότητας, μέσα από την διαρκή επανεπινόηση της ψυχιατρικής, επανεπινόηση της θεραπείας μέσα από τη δημιουργία. Μια πραγματική διαρκή επανάσταση. Ο ρόλος της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι καταλυτικός. Η ψυχιατρική πρέπει να ενθαρρύνει τη δημιουργία. Στη Λα Μπορντ λειτουργούσαν σε σταθερή βάση γύρω στα 40 ατελιέ. ''Η θεραπεία δεν είναι έργο τέχνης, πρέπει ωστόσο να εξελίσσεται σε μια δημιουργικότητα τέτοιας φύσης'', έλεγε ο Γκουατταρί.

Στο βιβλίο γίνεται λόγος για τη Λέρο. Γιατί, όμως, η Λέρος; Η Λέρος ήταν ένα σύμβολο. Συμβόλιζε την απόλυτη φρίκη, μια ψυχιατρική ολοκληρωτική, απάνθρωπη, βάρβαρη, που χάνει τον άνθρωπο πίσω από τα συμπτώματα της αρρώστιας, που τον βλέπει σαν ''πράγμα'' που πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεθόδους καταστολής, που δεν βλέπει ανθρώπινες σχέσεις αλλά διαγνωστικές κατηγορίες.


Η Λέρος, το ''αριστούργημα της ελληνικής ψυχιατρικής'' ήταν ένα πεδίο στο οποίο έπρεπε να δοκιμαστεί η ελληνική ψυχιατρική, η οποία την δημιούργησε. Αλλάζοντας τα πράγματα στη Λέρο θα μπορούσε να αλλάξει και η ίδια τον τρόπο λειτουργίας της. Η Λέρος επιλέχτηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σαν τόπος αποασυλοποίησης, εξανθρωπισμού, κατάρριψης του μύθου του ''ανίατου'' της τρέλας. Οταν ξέσπασε στην δεκαετία του ‘80 το λεγόμενο ''σκάνδαλο της Λέρου'', έγινε δηλαδή, πρωτοσέλιδο σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες η εικόνα των γυμνών, εγκαταλελειμμένων στη μοίρα τους τροφίμων της, που ζούσαν σαν ζώα, χωρίς δικαιώματα, τότε δόθηκε μια γενναία χρηματοδότηση για την υλοποίηση προγραμμάτων αποασυλοποίησης με ευρωπαϊκή και ελληνική συμμετοχή. Το θέμα έσπασε τα στενά ελληνικά σύνορα και βγήκε στην Ευρώπη μέσα από τις κινητοποιήσεις μιαq μειοψηφίας γιατρών και άλλων λειτουργών της υγείας, που εργάζονταν στη Λέρο, καθώς και μικρών ριζοσπαστικών ομάδων σε μεγάλα ψυχιατρεία. Η επίσημη Ψυχιατρική ενδιαφερόταν μονάχα για την αποσυμφόρηση των μεγάλων ψυχιατρείων από το ''στάσιμο χρόνιο υλικό'', από τους τρόφιμους χωρίς επισκεπτήριο, από τους αποκαλούμενους ''αζήτητους''. Στο νησί της Λέρου, στις ιταλικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όπου το μετεμφυλιοπολεμικό κράτος της Δεξιάς είχε εξορίσει πολιτικούς κρατούμενους, είχε στείλει στα ''Ιδρύματα της Φρειδερίκης'' τα παιδιά των αριστερών που χάθηκαν στον εμφύλιο, έστειλε τώρα τους πλεονάζοντες ''τρελούς''. Από το 1958, που λειτούργησε η λεγόμενη ''αποικία ψυχοπαθών Λέρου'', μέχρι το 1981, που σταμάτησαν οι διακομιδές από το Δαφνί, το Ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης και Χανίων, μεταφέρθηκαν περί τις 4.500 ασθενείς. Το 1981 το Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου είχε 2.750 ασθενείς! Ο μετασχηματισμός αυτού του ''θεσμού της βίας'', όπως ονόμαζε τα ολοκληρωτικά ψυχιατρικά ιδρύματα ο πατέρας της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης, ο Ιταλός ψυχίατρος Φράνκο Μπαζάλια, ήταν το μεγάλο στοίχημα για την Ψυχιατρική στην Ελλάδα και την Ευρώπη, η μεγάλη πρόκληση. Δημιουργήθηκαν τότε ομάδες από Ιταλούς, Ολλανδούς, Γερμανούς και κάποιους φωτισμένους Ελληνες που στρατεύτηκαν στη Λέρο και κατάφεραν σημαντικές αλλαγές, όχι μόνο να ''ντύσουν'' τους τρελούς, όχι μόνο να εξανθρωπίσουν τους όρους ζωής τους αλλά και να δημιουργήσουν εξωνοσοκομειακές δομές, διαμερίσματα μέσα στην κοινότητα και να τους εγκαταστήσουν και να εκπαιδεύσουν το φυλακτικό προσωπικό ώστε να λειτουργήσει θεραπευτικά. Στα πλαίσια μιας τέτοιας πανευρωπαϊκής προσπάθειας οργανώθηκε και το ταξίδι του Γκουατταρί μαζί με μια αντιπροσωπεία γνωστών ''μεταρρυθμιστών'' της Ψυχιατρικής, στη Λέρο το 1989. Ο ίδιος ήταν αντίθετος στο να ''κλείσει η Λέρος'', όπως απαιτούσε μια μεγάλη μερίδα της επίσημης, της κατεστημένης Ψυχιατρικής. Στο ''ημερολόγιο της Λέρου'' περιγράφει το ταξίδι και όλα όσα είδε στη Λέρο. Η εικόνα που δίνει είναι συγκλονιστική: ''χέρια που απλώνονται, χαμόγελα που ζωγραφίζονται, καμιά φορά μέχρι ξεσπάσματα παιδιάστικης χαράς μας προσγειώνουν σε μια πραγματικότητα από την οποία, δειλοί, πολύ θα θέλαμε να στρέψουμε το βλέμμα: βεβαίως και είναι ανθρώπινα πλάσματα, βεβαίως και δεν είναι αγρίμια! Και παραδόξως η συγκίνηση γίνεται αβάσταχτη τη στιγμή που, σε ένα κρεβάτι, στο μισοσκόταδο, στο λαιμό ενός σώματος κουβαριασμένου κάτω από μια κουβέρτα, διακρίνουμε να κουρνιάζει μια γάτα, λες και αυτή ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα την αλήθεια της ανθρώπινης ζεστασιάς'' (σελ. 49).


Μετά τη Λέρο επισκέπτεται το Δαφνί, το μεγαλύτερο ψυχιατρείο της χώρας, που εκτιμά ότι δεν είναι καλύτερο από τη Λέρο, μολονότι βρίσκεται τόσο κοντά στην Αθήνα. Περιγράφει μάλιστα με τα μελανότερα χρώματα το περίπτερο 11, που επισκέφτηκε μετά από προτροπή μιας ομάδας Ιταλών που έδιναν τη μάχη της αποασυλοποίησης σε ένα ψυχιατρικό περίπτερο στο Δαφνί: «Tο περίπτερο 11, η απόλυτη φρίκη. Στοιβαγμένοι 95 ''άνδρες'' ουρλιάζουν, κάποιοι ολότελα γυμνοί, άλλοι δεμένοι. Φεύγουμε από κει εντελώς αηδιασμένοι». Στη συνέχεια περιγράφει μια ''όαση'' όπως λέει μέσα στο Δαφνί, μια κλινική πρότυπο, το 18 άνω και τη συζήτηση με την Κ. Μάτσα για τη Λέρο, που η αλλαγή της αφορά το σύνολο της ελληνικής ψυχιατρικής.

Αυτό που γίνεται είναι ότι η περίφημη ψυχιατρική μεταρρύθμιση ήταν ένα εγχείρημα που έμεινε στον αέρα, γιατί δεν υπήρχε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα αμφισβήτησης του ψυχιατρικού θεσμού, δεν έγινε καμιά αλλαγή του ''επιστημονικού παραδείγματος'', δεν αναπτύχθηκε καμιά κουλτούρα ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Υπήρξαν βέβαια, μειοψηφικά ριζοσπαστικά εγχειρήματα στον ψυχιατρικό χώρο, που η επιστημονική κοινότητα της κατεστημένης ψυχιατρικής φρόντιζε να απομονώνει και να περιθωριοποιεί.

Τί είναι σήμερα το Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου; Κάποια ερείπια κτιρίων στα οποία ο Δήμαρχος και οι υποστηρικτές του θέλουν να εγκαταστήσουν τους πρόσφυγες που φτάνουν στο νησί, για να συνεχίσει η Λέρος να είναι τόπος εξορίας για τους απόκληρους του κόσμου τούτου. Πάνω στα ερείπια του ψυχιατρείου της Λέρου είναι σωριασμένα τα ερείπια του οράματος της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης. Ακόμα και στις νέες δομές που δημιουργήθηκαν η οπισθοδρόμηση είναι σήμερα φανερή, τα σημάδια της χρονιότητας και της νεο-ασυλοποίησης κάνουν εμφανή την παρουσία τους. Η Κινητή Μονάδα για όλα τα Δωδεκάνησα σταμάτησε να λειτουργεί, τα τμήματα οξέων έκλεισαν.


Αλλά και στο Δαφνί, παρ’ ότι μείωσε τις κλίνες του, δημιούργησε δεκάδες ξενώνες και οικοτροφεία για τη μετεγκατάσταση των ασθενών στην κοινότητα, η κυρίαρχη κουλτούρα παραμένει: αυτή του εγκλεισμού, του στιγματισμού, της απομόνωσης και του αποκλεισμού του πάσχοντος, του αποκλίνοντος, ''επικίνδυνου'' για την κυρίαρχη ψυχιατρική, που προτείνει δημιουργία ''Δικαστικών Ψυχιατρείων''. Καθηλωμένοι στο 7ο ψυχιατρικό τμήμα στο Δαφνί πέθαναν, στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2015, από αναθυμιάσεις τρεις ασθενείς μετά από πυρκαγιά, ενώ ένας τέταρτος κατέληξε ύστερα από μερικές ημέρες. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη και η νοσηλεύτρια της βάρδιας μόνη της.

Mέσα στην κρίση που μαστίζει σήμερα την κοινωνία οργανώνονται οι αντιστάσεις ενάντια σε κάθε μορφή βαρβαρότητας. Ενάντια σε αυτό το έγκλημα της Ιδρυματικής Ψυχιατρικής πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη πορεία στο Χαϊδάρι όπου βρίσκονται και τα δύο μεγάλα ψυχιατρεία, το Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο, με χίλια περίπου άτομα από συλλογικότητες, λαϊκές συνελεύσεις, αυτόνομα κινήματα καθώς και την ''πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα για την Ψυχική Υγεία''. Το τελευταίο οργάνωσε και μια σπουδαία εκδήλωση για τον ίδιο λόγο, μέσα στο Δαφνί, με συζήτηση και θεατρική παράσταση το έργο της Άννα Ζέγκερς ''Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν'' με την ακτιβίστρια ηθοποιό και σκηνοθέτη Ιωάννα Μπιλίρη.


Μένουν πολλά να γίνουν σε αυτόν τον αγώνα που αφορά όλους. Το βιβλίο του Γκουατταρί συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του σχετικού προβληματισμού και διαλόγου. Γιατί ''η ελευθερία είναι θεραπευτική''.

Κατερίνα Μάτσα

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΔΑΦΝΙ: ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

από ΕΕΚ

Kαι μόνο το «Eύγε!» που φώναξε δυνατά, στο τέλος της παράστασης, ένας ασθενής, μάλλον χρόνια νοσηλευόμενος, στο Ψυχιατρικό Nοσοκομείο Aττικής (το γνωστό Δαφνί), δείχνει την επιτυχία της εκδήλωσης.



Ήταν μια πρωτότυπη και σπάνια εκδήλωση, το μεσημέρι της Tετάρτης 11 Νοεμβρίου, στο ΨΝΑ, στο Χαϊδάρι. Η "Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", σε συνεργασία με την αριστερή συνδικαλιστική παράταξη των εργαζομένων στο Δαφνί, την ΑΡΣΥ ΨΝΑ, καθώς και αλληλέγγυοι, οργάνωσαν μια συζήτηση που έκλεισε με μια εξαιρετική θεατρική παράσταση.


Στην εκδήλωση με τίτλο «Αναζητώντας διεξόδους πέρα από την κατασταλτική ψυχιατρική και ενάντια στην βαρβαρότητα μνημονίων», μίλησαν λειτουργοί τη ψυχικής υγείας που έχουν διακριθεί στον αγώνα για μια άλλη ψυχιατρική πέραν της καταστολής και της πολυφαρμακίας. Eκ μέρους των εργαζομένων μίλησε ο Hρακλής Γκότσης, μέλος του Δ.Σ. του σωματείου εργαζομένων. H Kατερίνα Mάτσα, «ψυχή» του θεραπευτικού προγράμματος απεξάρτησης 18Aνω για σχεδόν 40 χρόνια, μίλησε για το θεραπευτικό ρόλο της ελευθερίας και της τέχνης. «H ελευθερία είναι θεραπευτική» ήταν το «μότο» ανάλογης εκδήλωσης που είχαν οργανώσει το 1989! Kατάγγειλε ότι με τις περικοπές των Mνημονίων οι δομές του στεγνού θεραπευτικού προγράμματος 18Άνω και άλλες ψυχιατρικές δομές κινδυνεύουν. Ο Θόδωρος Mεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος που εργάστηκε ανάμεσα στα άλλα για την αποασυλοποίηση στη Λέρο, μίλησε για τους αγώνες ενάντια στην ψυχιατρική βαρβαρότητα. H παρούσα εκδήλωση, είπε, είναι συνέχεια μιας διαδήλωσης που έγινε στο Xαϊδάρι, ως διαμαρτυρία για τον θάνατο, από ασφυξία 3 ασθενών που ήταν δεμένοι, στην καθήλωση στις αρχές Σεπτεμβρίου. Ένας τέταρτος, κατέληξε ύστερα από λίγες μέρες. H Mαρία Xλωρού και άλλοι θεραπευτές μίλησαν επίσης. Συγκλονιστική ήταν η παρέμβαση ατόμου με ψυχιατρική εμπειρία, με νοσηλεία παλιότερα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο, που κατήγγειλε τον τρόπο αντιμετώπισης των ασθενών από την κυρίαρχη ψυχιατρική. Mίλησαν, επίσης, εκπρόσωποι σωματείων οικογενειών και αδελφών ατόμων με πρόβλημα ψυχικής υγείας, όπως ο ΣΟΨΥ Κορυδαλλού, ο ΣΟΨΥ ΒΑ Προαστίων και η ΚΙΝΑΨΥ, καθώς επίσης και μέλη του δικτύου Hearing Voices και από την Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου.




H εκδήλωση έκλεισε με θεατρική παράσταση. H Iωάννα Mπιλίρη στο ρόλο της Nέττυς, στην «Eκδρομή των Kοριτσιών που χάθηκαν», ενός αντιφασιστικού έργου της καταδιωγμένης γερμανο-εβραίας Άννας Zέγκερς, πρόσφυγα στο Mεξικό στα χρόνια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, με μια συγκλονιστική ερμηνεία καθήλωσε το κοινό. Tο «εύγε» από τον νοσηλευόμενο που του αρέσει να ακούει το Tρίτο Πρόγραμμα στο ραδιόφωνο, είναι ένα μέτρο της επιτυχίας της εκδήλωσης, μια ένδειξη, αν όχι απόδειξη, του πόσο μπορεί να αγγίξει τις ψυχές των ανθρώπων ο ανθρώπινος λόγος και η τέχνη.

Θόδ. Kουτσουμπός

Zώντας με φωνές στη φιλοσοφία, στην τέχνη, στην καθημερινότητα. Δύο κείμενα σε διάλογο. (αφιέρωμα στον ήχο)

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του δικτύου σας καλούμε την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου, στις 20:00, στο TWIXTlab, Εμπεδοκλέους 19, Παγκράτι (πλ. Βαρνάβα), όπου το βιβλίο “Ζώντας με φωνές-50 ιστορίες ανάρρωσης” (“Living with voices: 50 stories”) των Marius Romme, Sandra Escher, Jacqui Dillon, Peter Bullimore, Mervyn Morris παρουσιάζεται σε διάλογο με το κείμενο της Αθηνάς Μιράσγεζη «Η τρέλα ως τεχνική στη φιλοσοφία και στην τέχνη». Τη συζήτηση θα συντονίσει η Ε.Ρίκου.

Περιλήψεις

Ζώντας με φωνές –Χαράζοντας διαδρομές ανάρρωσης και κοινωνικής χειραφέτησης

Λυκούργος Καρατζαφέρης & Μαρίνα Λυκοβουνιώτη (μέλη του δικτύου Hearing Voices Network)

“Πρόκειται για μια καινοτόμα ανάλυση της εμπειρίας των φωνών πέρα από το νοσολογικό μοντέλο, αποτέλεσμα της αποδοχής τους και της νοηματοδότησης τους. Η μελέτη των 50 ιστοριών συγκροτεί ένα τεκμήριο επιτυχημένης προσέγγισης προκειμένου να δουλέψει κανείς με τις φωνές. Το βιβλίο επισημαίνει επίσης ότι είναι εφικτό να υπερνικήσει κανείς τα προβλήματα που σχετίζονται με τις φωνές και να ανακτήσει τον έλεγχο της ζωής του. Δείχνει ένα μονοπάτι ανάρρωσης δουλεύοντας με τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ακούνε φωνές δηλαδή τις απειλές, τα συναισθήματα αδυναμίας, το άγχος ότι τρελαίνεσαι και τους βοηθά να επιστρέψουν στα συναισθήματά και την πνευματικότητά τους ώστε να υλοποιήσουν τα όνειρά τους.



Η τρέλα ως τεχνική στη φιλοσοφία και στην τέχνη.

Αθηνά Δ. Μιράσγεζη (διδάσκει φιλοσοφία στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο)

Γνωρίζουμε πολλές περιπτώσεις όπου η τρέλα διέλυσε ένα καλλιτεχνικό έργο, και μια περίπτωση όπου διέλυσε ένα φιλοσοφικό έργο. Υπάρχουν περιπτώσεις όμως που το έστησε; Η ερώτηση είναι διπλή: Εάν ήταν εκείνη που το έστησε πριν το διαλύσει· εάν έστησε άλλα χωρίς να τα διαλύσει. Εάν η απάντηση είναι καταφατική, η ερώτηση που θα πρέπει να θέσουμε θα είναι, ποια είναι η τεχνική της τρέλας; Ποιανού βήματα ακολουθεί; Τα πράγματα περιπλέκονται αν εξετάσουμε στην ίδια κατηγορία τέχνη και φιλοσοφία. Γιατί αν η τέχνη δικαιωματικά ανήκει στο ασυνείδητο, η φιλοσοφία είναι παιδί του ορθολογισμού.



Για την κάλυψη των αναγκών του χώρου θα υπάρξει είσοδος 2 ευρώ.

Πληροφορίες για το Twixtlab: https://twixtlab.wordpress.com/about-2/

και για την πρόσβαση σε αυτό: https://twixtlab.wordpress.com/contact/

Συμπόνια για τις φωνές, μια ιστορία γενναιότητας και ελπίδας.

Ρόμπερτ Ένκε: Η απόγνωση, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία

από sdna

Στις 10 Νοεμβρίου 2009, ο Ρόμπερτ Ένκε αποχαιρέτησε τη σύζυγό του και την 10 μηνών υιοθετημένη κόρη τους. Ένα φιλί στο στόμα στην Τερέσα, ένα στο μέτωπο της Λέιλα. Τους είπε ότι πηγαίνει στην προπόνηση. Και έφυγε. Είπε ψέματα...



Δεν είχε προπόνηση το Ανόβερο εκείνη την ημέρα. Ο Ένκε μπήκε στο αυτοκίνητό του και επί οκτώ ώρες γυρνούσε στους δρόμους. Πήρε τηλέφωνο στο τοπικό νοσοκομείο για να ακυρώσει το ραντεβού με τον γιατρό που τον παρακολουθούσε. Είπε πως ήταν καλύτερα. Δεν ήταν. Χαμένος ήταν. Οι ώρες περνούσαν, έφτασε απόγευμα, είχε ήδη πέσει το σκοτάδι. Σταμάτησε τη μαύρη Μερσέντες όταν βρέθηκε σε μια σιδηροδρομική διάβαση.  Κατέβηκε από το αυτοκίνητο, άφησε στο κάθισμα του συνοδηγού το πορτοφόλι του και το κινητό τηλέφωνό του, το οποίο είχε απενεργοποιήσει ώρες πριν. Πέρασε τις κατεβασμένες μπάρες και στάθηκε στις ράγες. Στο βάθος ακουγόταν η μηχανή του τρένου. Πλησίαζε... Αυτά ήταν τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής του...



Ο Ρόμπερτ Ένκε αυτοκτόνησε. Ήταν 32 χρόνων, ήταν βυθισμένος στην κατάθλιψη, δεν έβρισκε διέξοδο, δεν έβρισκε λόγο για να ζει. Ο Ρόμπερτ Ένκε πέθανε, στην ψυχή, δύο χρόνια νωρίτερα, όταν έχασε το 2006 την δίχρονη κόρη του, η οποία γεννήθηκε με δυσπλασία στην καρδιά. Το κορμάκι της Λάρα δεν άντεξε τις συνεχείς επεμβάσεις και τα βαριά φάρμακα, ο πατέρας της δεν άντεξε τον χαμό της.



Δεν είχε σημασία αν κέρδιζε τίτλους, πρωταθλήματα και κύπελλα, αν θα ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, αν θα είχε λεφτά και δόξα.

Ήδη από το 2002 ο Ένκε είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει την κατάθλιψη. Ήταν στη Μπαρτσελόνα, αλλά ένιωθε άχρηστος, πίστευε ότι δεν τον καταλάβαιναν και δεν του έδιναν ευκαιρίες. Toν Σεπτέμβριο του 2002 κλήθηκε να υπεραπσιτεί την εστία των Καταλανών σε ένα παιχνίδι Κυπέλλου κόντρα στην Νοβέλδα, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Η Μπαρτσελόνα θα ηττηθεί με 3-2, ο Φρανκ Ντε Μπουρ θα γίνει τόσο έξαλλος μαζί του που θα αρχίσει να του ουρλιάζει από το κέντρο του γηπέδου. Ο Ένκε τον κοίταξε, χαμήλωσε το βλέμμα και δεν είπε τίποτα. Ο Ολλανδός θα του αποδώσει δημόσια, μιλώντας στους δημοσιογράφους, την ευθύνη για την ήττα. «Τον έριξαν στον λάκο με τα λιοντάρια» θα πει μετά το θάνατό του Ένκε ο Βίκτορ Βαλδές.



Με μια σύζυγο που τον λάτρευε στο πλευρό του, ακολουθώντας τις συμβουλές ενός ειδικού ψυχίατρου, με τη μεταγραφή στο Ανόβερο και κυρίως με τη γέννηση της Λάρα το 2004, ο Ένκε έκανε προσπάθεια να βγάλει από μέσα του το φάντασμα που τον στοίχειωνε. Οι ψυχολόγοι του Ανόβερου τον ρωτούσαν συχνά πως ένιωθε. Απαντούσε πως είναι καλά. Ήταν καλά, ήταν η κόρη του το κίνητρο για να ζει.



Ο θάνατός της ήταν η αρχή του δικού του τέλους. Βυθίστηκε και πάλι στην κατάθλιψη, ήρθε αντιμέτωπος με το κενό. Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1977 και άρχισε την καριέρα του στην Ιένα. Αγωνίστηκε σε Γκλάντμπαχ, Μπενφίκα, Μπαρτσελόνα, Φενέρμπαχτσε και Τενερίφη, προτού ενταχθεί στο δυναμικό του Αννόβερου το 2004. Το 2007 κλήθηκε στην εθνική ομάδας της Γερμανίας. Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 2009. Άφησε πίσω την Τερέζα και την Λέιλα. Πήγε να αναζητήσει τη Λάρα. Πήγε να αναζητήσει τη λύτρωσή του... Δεν επέλεξε την αυτοκτονία. Απλά ένιωθε ότι ο πόνος που είχε μέσα του ήταν πιο βαρύς από τον τρόπο που είχε για να τον αντιμετωπίσει.