Πως να διώξετε τις κακές σκέψεις (video)

από koutipandoras

Μήπως ταλαιπωρήστε από χαμηλή αυτοεκτίμηση και κακές σκέψεις;

Η ιστοσελίδα school of life δημοσίευσε ένα βίντεο που μπορεί να σας βοηθήσει να τις αντιμετωπίσετε.

Η κεταμίνη, όπλο κατά της κατάθλιψης

από enetpress

\\

Οι επιστήμονες είναι όλο και πιο πεπεισμένοι ότι η κεταμίνη μπορεί να είναι μια βιώσιμη λύση για τους ανθρώπους που πάσχουν από κατάθλιψη. Το συγκεκριμένο φάρμακο φαίνεται να είναι πολλά υποσχόμενο για τους ανθρώπους που έχουν τάσεις αυτοκτονίας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας μελέτης.

Η κατάθλιψη είναι τόσο συχνό φαινόμενο, που οι άνθρωποι στις ΗΠΑ ξοδεύουν περίπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την ανακούφιση των συμπτωμάτων τους. Τα περισσότερα αντικαταθλιπτικά λειτουργούν επενεργώντας στις χημικές ουσίες του εγκεφάλου που μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεσή μας, και ενώ μερικά είναι αποτελεσματικά, απέχουν πολύ από την τέλεια λύση. Συνήθως χρειάζονται έως και δύο μήνες για να έχουν αποτελέσματα, και ακόμη και τότε, μόνο στο 30% των ανθρώπων έχουν αποτελέσματα. Γεγονός που οδηγεί πολλούς στην αναζήτηση νέων συνταγών και φαρμάκων, με σκοπό την ανακούφιση.

Η κεταμίνη έχει εγκριθεί από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ως αναισθητικό, ενώ χρησιμοποιείται και ως αναλγητικό. Ωστόσο σε μεγάλες δόσεις μπορεί να προκαλέσει παραισθήσεις και επιπρόσθετες παρενέργειες. Όπως οι περισσότερες μελέτες αρχίζουν να δείχνουν, η κεταμίνη μπορεί να είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να άρει την κακή διάθεσή μας. Αλλά χορηγώντας κεταμίνη σε ανθρώπους με κατάθλιψη, θα μπορούσε να προκαλέσει εθισμό.

Παρ΄ όλο που εξισορροπεί ορισμένες χημικές ουσίες του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη διάθεση, ταυτόχρονα ενεργοποιεί και την ντοπαμίνη. Η ενεργοποίηση της συγκεκριμένης ουσίας μπορεί να προκαλέσει εθισμό στον οργανισμό και δεδομένου ότι η κατάθλιψη είναι μια χρόνια κατάσταση που απαιτεί συνεπή θεραπεία, ένα φάρμακο που έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει εξάρτηση απέχει πολύ από το ιδανικό.

Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nature», συγκεκριμένα στοιχεία της κεταμίνης μπορούν να είναι αποτελεσματικά. Εάν οι επιστήμονες καταφέρουν να βρουν έναν τρόπο να παρέχουν ακριβώς τη σωστή δόση, η κεταμίνη θα μπορούσε να βοηθήσει σε μια πιθανή θεραπεία.
Θεωρητικά, θα μπορούσε ακόμη να χρησιμοποιηθεί νωρίς στην εκδήλωση συμπτωμάτων κατάθλιψης ενός ατόμου, και, επειδή ενεργεί γρήγορα, θα μπορούσε να σώσει εκατομμύρια ανθρώπους από την άσκοπη ταλαιπωρία.

Παρά το ότι έχουν γίνει πολλά βήματα ως προς τη χρήση του συγκεκριμένου φαρμάκου για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης, οι ειδικοί παραμένουν ακόμα επιφυλακτικοί τόσο ως προς τη χορήγηση, αλλά κυρίως ως προς τη δοσολογία που θα πρέπει να χορηγείται.

Ακόμα και αν έχει σημειωθεί μια τόσο σημαντική πρόοδος ως προς τη φαρμακευτική αγωγή για την ασθένεια, η κατάθλιψη αποτελεί μια πολυσύνθετη νόσο και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πολυπλεύρως και όχι να βασίζεται αποκλειστικά στα φάρμακα.

Κατάθλιψη, τροχαία και ανασφαλές σεξ οι κυριότερες απειλές για τους εφήβους

από koutipandoras

Τα δύο τρίτα των νέων μεγαλώνουν σε χώρες όπου ποικίλες απειλές (AIDS, πρόωρη εγκυμοσύνη, σεξ χωρίς ασφάλεια, κατάθλιψη, τραυματισμοί, βία κ.α.).

Τρεις είναι οι κυριότερες απειλές για την υγεία των απανταχού εφήβων, σύμφωνα με μια νέα διεθνή έρευνα-έκθεση: οι ψυχικές διαταραχές (με πρώτη την κατάθλιψη, ιδίως για τις νέες), οι τραυματισμοί σε τροχαία ατυχήματα (κυρίως για τους νέους) και τα λοιμώδη νοσήματα λόγω ανασφαλούς σεξ (και για τα δύο φύλα).

Η μελέτη, η μεγαλύτερη του είδους της σε νέους ηλικίας δέκα έως 24 ετών σε 188 χώρες, πραγματοποιήθηκε από επιτροπή 30 ειδικών από 14 χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή Τζορτζ Πάτον του αυστραλιανού Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, και δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό “The Lancet”.

Η έρευνα, που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, επισημαίνει ότι η εν λόγω ηλικιακή ομάδα δεν τυγχάνει της δέουσας φροντίδας και έχει τη χειρότερη ιατρική κάλυψη από κάθε άλλη ηλικιακή ομάδα. Η συνέπεια είναι ότι δεκαετίες παραμέλησης και ανεπαρκών επενδύσεων έχουν σήμερα σοβαρές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία των εφήβων και νέων του πλανήτη. Τα δύο τρίτα των νέων μεγαλώνουν σε χώρες όπου ποικίλες απειλές (AIDS, πρόωρη εγκυμοσύνη, σεξ χωρίς ασφάλεια, κατάθλιψη, τραυματισμοί, βία κ.α.) αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα.

Στις πιο ανεπτυγμένες χώρες, τους νέους απειλούν και άλλα προβλήματα, όπως η παχυσαρκία, η κατάθλιψη, η ανεργία, η κοινωνική περιθωριοποίηση κ.α. Η έκθεση καλεί τη διεθνή κοινότητα να κάνει σημαντικές επενδύσεις στην μεγαλύτερη γενιά εφήβων που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η Γη και η οποία αριθμεί περίπου 1,8 δισεκατομμύρια νέους και νέες, πάνω από το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού, εκ των οποίων το 80% ζουν σε αναπτυσσόμενες χώρες. Ο αριθμός των ατόμων δέκα έως 24 ετών αναμένεται να φθάσει τα δύο δισεκατομμύρια έως το 2032.

Η έκθεση επισημαίνει ότι ενώ τις τελευταίες δεκαετίες, μετά από συντονισμένες διεθνείς προσπάθειες, έχει βελτιωθεί η υγεία των παιδιών κάτω των πέντε ετών, δεν έχει συμβεί το ίδιο με τους εφήβους και νέους, παρόλο που αυτή ακριβώς είναι η καθοριστική ηλικία στην οποία έχουν τη ρίζα τους τα περισσότερα κατοπινά προβλήματα υγείας και συμπεριφορών που ταλαιπωρούν τους ενήλικους.

Σύμφωνα με την έρευνα, ο ιός HIV του AIDS, τα τροχαία δυστυχήματα και οι πνιγμοί προκαλούν πάνω από το ένα τέταρτο των θανάτων των εφήβων παγκοσμίως. Η διάρροια και άλλες γαστρεντερικές παθήσεις, οι λοιμώξεις των πνευμόνων και η ελονοσία προκαλούν το 21% των θανάτων.

Τα τροχαία (14,2%), η κατά του εαυτού στρεφόμενη βία (8,4%) και η βία από άλλους (5,5%) είναι οι κύριες αιτίες θανάτου για τους νέους 15-19 ετών, ενώ για την ομάδα 20-24 ετών τα ποσοστά αυτά είναι ακόμη μεγαλύτερα (15,6%, 9,3% και 6,6% αντίστοιχα). Για τους εφήβους δέκα έως 14 ετών, οι κυριότερες απειλές για την υγεία τους είναι το ανασφαλές νερό και οι ανασφαλείς συνθήκες υγιεινής, καθώς και η έλλειψη σιδήρου.

Η κατάθλιψη αποτελεί το κυριότερο πρόβλημα υγείας των εφήβων (σε ποσοστό πάνω από 10% διεθνώς) και ακολουθούν τα δερματικά προβλήματα όπως η ακμή και η δερματίτιδα (9,9%). Η κατάθλιψη απειλεί κυρίως τις νέες 15 έως 24 ετών.

Ο ταχύτερα αυξανόμενος παράγων κινδύνου για τους εφήβους κατά τα τελευταία 25 χρόνια είναι το ανασφαλές σεξ, ενώ το αλκοόλ παραμένει η κυριότερη απειλή για την υγεία των νέων 20-24 ετών σε όλο τον κόσμο (7%).

Νέο αντικαταθλιπτικό ανακάλυψαν οι επιστήμονες

από yolife.gr

Πειράματα σε ποντίκια έδειξαν ότι το πειραματικό φάρμακο, που προέρχεται από τον μεταβολισμό της κεταμίνης, θεραπεύει γρήγορα την κατάθλιψη, χωρίς μάλιστα να είναι εθιστικό, ούτε να προκαλεί τις παρενέργειες της ίδιας της κεταμίνης.

Ένα νέο ισχυρό αντικαταθλιπτικό, που βασίζεται στην ουσία κεταμίνη, πιθανόν να ανακάλυψαν ερευνητές στις ΗΠΑ – μεταξύ των οποίων δύο ελληνικής καταγωγής επιστήμονες.

Για «δυνητική ανακάλυψη-ορόσημο» έκανε λόγο ο επικεφαλής της έρευνας Τοντ Γκουλντ του Τμήματος Ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ, καθώς, όπως είπε, «μπορεί να επιτρέψει στους καταθλιπτικούς ασθενείς να έχουν τα γρήγορα οφέλη της κεταμίνης, αλλά να αποφύγουν τους κινδύνους της».

Εδώ και χρόνια, οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι η κεταμίνη θα μπορούσε να θεραπεύσει την κατάθλιψη ακόμη και μέσα σε λίγες ώρες, αντί για εβδομάδες ή μήνες που χρειάζονται τα υπάρχοντα αντικαταθλιπτικά. Μάλιστα μια μόνο δόση της μπορεί να διαρκέσει για πάνω από μια εβδομάδα.

Όμως η κεταμίνη, που χρησιμοποιείται ήδη ως αναισθητικό, έχει σημαντικές παρενέργειες, όπως παραισθήσεις (π.χ. ότι κάποιος βγαίνει από το σώμα του), γι’ αυτό, άλλωστε, χρησιμοποιείται και ως παραισθησιογόνο στα κλαμπ. Λόγω αυτών των προβλημάτων και της εθιστικότητάς της, δεν έχει αξιοποιηθεί έως τώρα στη θεραπεία της κατάθλιψης.

Όμως, αυτή τη φορά, οι επιστήμονες ανακάλυψαν έναν μεταβολίτη της κεταμίνης (προϊόν της διάσπασής της), την υδροξυνορκεταμίνη (ΗΝΚ), που έχει ταχεία αντικαταθλιπτική δράση, χωρίς τις παραπάνω παρενέργειες. Οι επιστήμονες, μεταξύ των οποίων ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (ΝΙΜΗ) των ΗΠΑ με επικεφαλής τον Κάρλος Ζαράτε, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature.

Μεταξύ των ερευνητών είναι οι νευροφαρμακολόγοι Πάνος Ζάνος (πρώτος συγγραφέας της μελέτης) και Πολύμνια Γεωργίου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ των ΗΠΑ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με κατάθλιψη σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα που αυξάνουν τα επίπεδα δύο νευροδιαβιβαστών στον εγκέφαλο, της σεροτονίνης ή της νορεπινεφρίνης. Οι λεγόμενοι «επιλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης» (SSRI), όπως το Prozac, είναι όμως αποτελεσματικοί μόνο στους μισούς περίπου ασθενείς, ενώ συνήθως χρειάζονται τρεις έως οκτώ εβδομάδες για να ανακουφίσουν τα συμπτώματα της κατάθλιψης. Η κεταμίνη, που δεν δρα σε κανέναν από αυτούς τους δύο νευροδιαβιβαστές, αλλά μπλοκάρει τους κυτταρικούς υποδοχείς της γλουταμάτης, έχει πολύ πιο άμεση δράση.

«Για χρόνια ψάχνουμε τρόπους να θεραπεύσουμε την κατάθλιψη ταχύτερα και πιο αποτελεσματικά. Τα νέα ευρήματα ανοίγουν νέους δρόμους για την πρώτη νέα γενιά αντικαταθλιπτικών ουσιών εδώ και 30 χρόνια», δήλωσε ο ερευνητής Σκοτ Τόμσον.

Οι ερευνητές ήδη σχεδιάζουν τις πρώτες κλινικές δοκιμές ασφαλείας και τοξικότητας σε ανθρώπους. Επειδή όμως η κεταμίνη χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια από τους γιατρούς, οι επιστήμονες αισιοδοξούν ότι και ο εν λόγω μεταβολίτης της θα είναι εξίσου ασφαλής.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, περίπου ένας στους πέντε ανθρώπους (ποσοστό 20% του παγκόσμιου πληθυσμού) θα εμφανίσει σοβαρή κατάθλιψη ή μανιοκατάθλιψη (διπολική διαταραχή) κάποια στιγμή στη ζωή του. Υπολογίζεται ότι ένας στους τρεις ασθενείς εμφανίζει αντίσταση στις υπάρχουσες θεραπείες

Διάλογος με τις φωνές: Διήμερο Εκπαιδευτικό Σεμινάριο

Διήμερο Εκπαιδευτικό Σεμινάριο

Διάλογος με τις φωνές

με τους

Peter Bullimore, Kate Crawford, Haley Brown


11-12 Ιουνίου 2016 / Αθήνα


Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές Αθήνας διοργανώνει διήμερο εργαστήριο με θέμα “Διάλογος με τις Φωνές”. Πρόκειται για μια μέθοδο που αναπτύχθηκε για την εξερεύνηση του εαυτού και πιο συγκεκριμένα των υπό-προσωπικοτήτων ενός ατόμου. Για την εισαγωγή στη μεθοδολογία της τεχνικής θα προηγηθεί ένα εργαστήριο γύρω από την ιδιαιτερότητα της συνέντευξης σχετικά με το παιδικό τραύμα. Στο επισυναπτόμενο θα βρείτε αναλυτικά το πρόγραμμα των δύο ημερών.




Σχετικά με το Διάλογο με τις Φωνές

Οι Dirk Corstens, Rufus May & Eleanor Longden1 μας λένε ότι πολλοί άνθρωποι που ακούνε ‘δύσκολες’ φωνές έχουν διαπιστώσει ότι το κρίσιμο σημείο στην προσπάθειά τους να τα βγάλουν πέρα μαζί τους βρίσκεται στην ανεύρεση ποικίλων τρόπων συνομιλίας μαζί τους και κατανόησής τους. Η διερεύνηση των κινήτρων των φωνών και η ανακάλυψη ποικίλων τρόπων συσχέτισης μαζί τους βοηθάει στην αλλαγή της σχέσης ανάμεσα στις φωνές και τον άνθρωπο που τις ακούει. Τεχνικές προερχόμενες από διαφορετικές ψυχολογικές και ψυχοθεραπευτικές παραδόσεις, όπως η Ψυχολογία της Μορφής (Gestalt), ο Διάλογος με τις Φωνές (Voice Dialogue), η Συνδιαλεκτική Ανάλυση (Transactional Analysis) και το Ψυχόδραμα, χρησιμοποιούν καρέκλες, προκειμένου να εκδραματίσουν διάφορους ρόλους και σχέσεις, έτσι ώστε οι άνθρωποι να βοηθηθούν στην επίλυση συγκρούσεων και να ανακτήσουν τη δύναμη τους. Τα τελευταία δέκα χρόνια, ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων έχει υιοθετήσει τη συγκεκριμένη τεχνική και τη χρησιμοποιεί με τις φωνές του.

Πολλοί άνθρωποι συνδέονται και μιλάνε με τις φωνές τους και η στάση που ενδέχεται να υιοθετήσουν ποικίλλει. Ενδέχεται να είναι:

εριστική:
Φωνή: «Είσαι αποτυχημένος»

Πρόσωπο: «Αν εγώ είμαι αποτυχημένος, τότε εσύ τι είσαι;»

προκλητική:
Φωνή: «Αυτοί οι άνθρωποι σε αντιπαθούν»

Πρόσωπο: «Δεν έχεις κάτι καλύτερο να πεις;»

ή ακόμα και υποτακτική:
Φωνή: «Μη βγεις έξω απόψε»

Πρόσωπο: «Εντάξει λοιπόν. Δεν βγαίνω»



Πολλοί από τους ανθρώπους που ακούνε φωνές τις βιώνουν ως παντοδύναμες, με κατακλυσμιαία επίδραση, σαν να επιβάλλεται να υπακούσουν σε οτιδήποτε τους λένε, σαν οι φωνές να εκφράζουν την απόλυτη αλήθεια. Οι φωνές μπορεί επίσης να απειλούν με ‘τιμωρίες’ τόσο τους ίδιους όσο και τους συγγενείς ή τους φίλους τους, όταν κάποιος αρνείται να υπακούσει στις εντολές τους.


Στη συγκεκριμένη προσέγγιση, προερχόμενη από μια τεχνική γνωστή ως ‘Διάλογος με τις φωνές’ προσπαθούμε να διερευνήσουμε τα κίνητρα των φωνών, έτσι ώστε ο άνθρωπος να βρει νέους τρόπους να τις αντιμετωπίσει. Δουλεύοντας με τις φωνές με αυτό τον τρόπο το άτομο μπορεί να κατακτήσει μια πιο ανεξάρτητη θέση, από την οποία θα μπορεί να κάνει τις δικές του επιλογές. Μάλιστα μερικές φωνές ενδέχεται να γίνουν ακόμα και υποστηρικτικές.


Γιατί το να μιλάει κανείς στις φωνές είναι βοηθητικό;

Η συγκεκριμένη μέθοδος δεν βλέπει τις φωνές ως σύμπτωμα ασθένειας και δεν επικεντρώνεται στο να ανακαλύψει τι πάει στραβά στο πρόσωπο που τις ακούει.

Προσφέρει μια αποστασιοποιημένη αλλά δυναμική στάση, μια τεχνική όπου η αποδοχή είναι ο κυρίαρχος πυρήνας για να δουλέψει κανείς με τις φωνές.

Προσφέρει ένα ‘θετικό’ μοντέλο της ύπαρξης των φωνών.

Βοηθάει στην ανάπτυξη αυξημένης επίγνωσης, αντικειμενικότητας και μιας πιο παραγωγικής σχέσης ανάμεσα στις φωνές και τον άνθρωπο που τις ακούει.

Εξ ορισμού, η εμπειρία των φωνών αποτελεί μια πολύ μοναχική εμπειρία. Το να επιτρέψει κανείς σε άλλους να ‘ακούσουν’ τις φωνές του είναι ενδυναμωτικό, απελευθερωτικό και πηγή αξιοσημείωτης υποστήριξης. Επιπλέον, προσφέρει τη δυνατότητα σε επαγγελματίες, συγγενείς και φίλους να αποκτήσουν πολύτιμη γνώση πάνω στην πραγματικότητα της εμπειρίας των φωνών.


Λίγα λόγια για τους εισηγητές του σεμιναρίου

Ο Peter Bullimore είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοήθειας σε πολλά μέρη του κόσμου. Επιπλέον εκπαιδεύει άτομα στη διαχείριση φωνών και παράνοιας διεθνώς, συντονίζει εργαστήρια εκπαίδευσης με επαγγελματίες ψυχικής υγείας στη συνέντευξη του Maastricht και σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Manchester διεξάγει έρευνα πάνω σε θέματα ανάρρωσης.

Η Kate Crawford μας λέει: “Ξεκίνησα να ακούω φωνές σε ηλικία 4 ετών λόγω της κακοποίησης μου από τη μητέρα μου, η οποία με κλείδωνε στην αποθήκη με τα κάρβουνα και με άφηνε εκεί. Έβλεπα οράματα με έναν άντρα και μια γυναίκα με ρούχα εποχής, αλλά και ένα μικρό κορίτσι που ποτέ δε μου μιλούσανε. Μετά το θάνατο της μητέρας μου με βάλανε σε ορφανοτροφείο, όπου η κακοποίηση συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια από έναν άγνωστο, ο οποίος κακοποιούσε και άλλα παιδιά. Χρόνια αργότερα έμεινα άστεγη και στη συνέχεια έγκυος. Σήμερα έχω τέσσερα παιδιά μέσα από κακοποιητικές σχέσεις και για πολλά χρόνια βρισκόμουνα υπό μια διαρκή πίεση από τις κοινωνικές υπηρεσίες με αποτέλεσμα να νιώσω ότι δεν μπορώ να τα βγάλω άλλο πέρα και να αποπειραθώ να αυτοκτονήσω. Νοσηλεύτηκα σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου πήρα τη διάγνωση 'μετατραυματική παρανοειδή σχιζοφρένεια' και με βάλανε σε φαρμακευτική αγωγή. Όταν οι φωνές μου αυξάνουν βλέπω διαστημόπλοια. Πλέον είμαι καλύτερα. Την πιο σημαντική βοήθεια την έλαβα από το δίκτυο Hearing Voices και μέσα από το μοίρασμα της ιστορίας μου με άλλους ανθρώπους και την ενασχόλησή μου με την αστρονομία.”

Η Hayley Brown μας λέει: “Στο σχολείο ένιωθα ασφάλεια, ήταν σαν καταφύγιο για εμένα. Η εκπαίδευσή μου πήγαινε πολύ καλά οπότε και έβγαλα το σχολείο με υψηλούς βαθμούς. Μπήκα στο Πανεπιστήμιο για να σπουδάσω Νοσηλευτική, από το οποίο έφυγα για ένα χρόνο όταν ξεκίνησαν οι φωνές μου και νοσηλεύτηκα. Τελείωσα το Πανεπιστήμιο στα 22 μου οπότε και έμαθα για το δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έπειτα από μια περίεργη χρονιά, όπου μεταξύ των άλλων σε ηλικία 21 ετών πήγα σε μια συνάντηση του Δικτύου με αποτέλεσμα στη συνέχεια να δραστηριοποιηθώ πιο ενεργά. Έμαθα για τη συνέντευξη του Maastricht και μέσα από αυτή έβγαλα νόημα σχετικά με την εμπειρία μου, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να εκπαιδευτώ πάνω στη χρήση της. Πλέον εργάζομαι ως ψυχιατρική νοσηλεύτρια σε κοινοτικές δομές και συγκεκριμένα σε ομάδες πρώιμης παρέμβασης. Εργάζομαι με φροντιστές και συντονίζω ομάδες σε κλινικά πλαίσια. Η ψυχική μου υγεία είναι πολύ πιο σταθεροποιημένη.”





Λεπτομέρειες σχετικά με το σεμινάριο

Το σεμινάριο απευθύνεται κυρίως σε επαγγελματίες αλλά και σε κάθε άλλο άτομο που ενδιαφέρεται να υποστηρίξει άτομα που ακούνε φωνές.

Θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Ωράριο εργαστηρίου: Σάββατο 11 και Κυριακή 12 Ιουνίου 2016, 10:00-13:00 και 14:00-17:00

Τόπος: Τροίας 44, Αθήνα (σταθμός Βικτώριας)


Προσοχή! Το εργαστήριο θα διεξαχθεί στα Αγγλικά. ΔΕΝ θα υπάρχει μετάφραση στα Ελληνικά.


Πληροφορίες εγγραφής:
Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο εργαστήριο παρακαλούνται να συμπληρώσουν ηλεκτρονικά τη φόρμα εγγραφής και να τη στείλουν στο email: athinahvsynantisi@gmail.com

Προθεσμία υποβολής αιτήσεων συμμετοχής: 15 Μαΐου 2016
Λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων (20) θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Θα δοθεί προτεραιότητα σε ανθρώπους που συμμετείχαν σε προηγούμενα σχετικά σεμινάρια και σε επαγγελματίες που ενδιαφέρονται να δουλέψουν με ανθρώπους που ακούνε φωνές.

Γενικό κόστος συμμετοχής για το διήμερο 80 ευρώ. Σημείωση: Το ποσό αφορά αποκλειστικά την κάλυψη των εξόδων των εισηγητών (μόνο εισιτήρια και διαμονή).


Τρόπος πληρωμής: Για την οριστική δέσμευση της θέσης είναι απαραίτητη η κατάθεση προκαταβολής (τουλάχιστον 50 €) στον παρακάτω λογαριασμό και η ενημέρωση μέσω mail για την ολοκλήρωση της κατάθεσης -αν είναι δυνατό μαζί με το καταθετήριο. Αν όχι, θα πρέπει να το υποβάλετε κατά την έναρξη του εργαστηρίου. Παρακαλείστε να σημειώσετε το ονοματεπώνυμό σας στο καταθετήριο.


Τράπεζα: Πειραιώς

Αριθμός λογαριασμού: 63 1701 0322 532 (IBAN GR15 0171 3170 0063 1701 0322 532)

Όνομα λογαριασμού: ΚΟΥΝΙΑΚΗΣ ΦΩΤΗΣ, ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ


Περισσότερες πληροφορίες:

Email: athinahvsynantisi@gmail.com

Τηλέφωνο: +30 694 430 2577







1: Από το υπό δημοσίευση στα Τετράδια Ψυχιατρικής άρθρο “Γιατί να μιλήσει κανείς με τις προκλητικές φωνές;” των Dirk Corstens, Rufus May & Eleanor Longden

"Το υπάρχον νομικό πλαίσιο για την ψυχική υγεία": Μέρος 2ο

Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Όπως γνωρίζετε, ως δίκτυο “Ακούγοντας Φωνές” συμμετέχουμε και στηρίζουμε, στα πλαίσια της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" τη διοργάνωση μιας σειράς εκπαιδευτικών συναντήσεων / συζητήσεων γύρω από θεματικές ενότητες για τις οποίες υπήρξε έντονο ενδιαφέρον.

Η προηγούμενη, 6η εκπαιδευτική συνάντηση/συζήτηση με θέμα: “Το υπάρχον νομικό πλαίσιο για την ψυχική υγεία. Η ακούσια νοσηλεία, η δικαστική συμπαράσταση, η επικινδυνότητα, το δικαστικό ψυχιατρείο και οι εναλλακτικές σ΄ αυτό”, που έγινε στις 8/4, δεν έγινε κατορθωτό να ολοκληρωθεί λόγω του εύρους του θέματος που αφορούσε. Δεν υπήρξε χρόνος να αναπτυχθεί και να συζητηθεί το το ζήτημα της "επικινδυνότητας", του "ακαταλόγιστου", των σχετικών με αυτά άρθρων 34, 69 και 70 ΠΚ και του (κυοφορούμενου) δικαστικού ψυχατρείου - καθώς, φυσικά, και των εναλλακτικών σε αυτά προσεγγίσεων, νομοθετικών ρυθμίσεων, πρακτικών, υπηρεσιών.

Τα θέματα αυτά θα αναπτυχθούν και θα συζητηθούν σε μια νέα συνάντηση, που θα γίνει

την Παρασκευή, 13 Μαίου 2016, 19.00-21:00,

    στο χώρο του Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

στη διεύθυνση Τροίας 44 και Γ΄ Σεπτεμβρίου.

Εισηγητής στις θεματικές αυτές είναι  ο Γιάννης Αλεξάκης, δικηγόρος, νομικός σύμβουλος φορέων ψυχικής υγείας. Θ' ακολουθήσει συζήτηση.

Φρόυντ: ο άνθρωπος πίσω από τον ψυχαναλυτή

από tvxs



Ο «βιολόγος της ψυχής», όπως του άρεσε να αποκαλεί τον εαυτό του, αποτέλεσε μια σημαντική και καθοριστική φιγούρα στην προσπάθεια ανάλυσης του νεφελώδους κόσμου του ασυνείδητου και των ενστίκτων και στην καθιέρωσης της μεθόδου της ψυχανάλυσης ως μέσο θεραπείας των ψυχικών παθήσεων. (Επιμέλεια: Εύα Αναστασιάδου)
Γεννημένος στις 6 Μαΐου 1856 στο Φράιμπεργκ της Μοραβίας (σημερινής Τσεχίας) από γονείς εβραϊκής καταγωγής ο Σίγκμουντ Φρόυντ, από τα παιδικά του χρόνια, έδειξε να διαθέτει σημαντικές διανοητικές ικανότητες, δείχνοντας μεγάλο ενδιαφέρον στη μελέτη της Βίβλου, γεγονός που θα καθορίσει την αθεϊστική στάση που κράτησε στη ζωή του. Το 1881 ολοκλήρωσε αργοπορημένα τις διδακτορικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης μιας και όπως είχε αναφέρει σε επιστολή, η εκτενής ερευνητική του δραστηριότητα αποτέλεσε τροχοπέδη στη μελέτη του.

Ο γάμος του με τη Μάρθα Μπέρναϋς και η ανάγκη του να συντηρήσει μία οικογένεια, τον ανάγκασαν να εργαστεί στο Γενικό νοσοκομείο της Βιέννης, όπου και πραγματοποίησε ιδιαίτερα σημαντικές μελέτες σχετικά με την κλινική χρήση της κοκαΐνης με αποκορύφωμα το έργο του με τίτλο «Περί κοκαΐνης» που εκδόθηκε το 1885.

Τον Σεπρέμβριο του ίδιου χρόνου, διορίστηκε ως υφηγητής της νεο-παθολογίας, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στο τμήμα Νευροπαθολογίας όπου και συνεργάστηκε με τον διακεκριμένο γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ, ο οποίος είχε ανακαλύψει πως στη διάρκεια ύπνωσης ασθενούς με υστερία, ήταν εφικτό τα συμπτώματα της να εξαφανιστούν. Η συνεργασία τους αποδείχθηκε σημαντική στην απόκτηση εμπειρίας και στην θεωρία του ότι οι νευρώσεις είχαν τις ρίζες τους στις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος που είχαν ξεχαστεί και αποθηκευτεί στο ασυνείδητο. Ανέπτυξε λοιπόν τη θεωρία ότι μέσω αυτής της ‘καθαρτικής μεθόδου’ ήταν εφικτό να επαναφέρει κατασταλμένες μνήμες στην επιφάνεια του συνειδητού και να τις απομακρύνει.

Οι δυο τους εξέδωσαν το 1895 τις «Μελέτες για την Υστερία» έργο από το οποίο θεωρείται πως αναδύθηκε η «ψυχανάλυση» μιας και αργότερα, θέλοντας να απελευθερωθεί από τη μέθοδο της ύπνωσης, μετατοπίστηκε από την καθαρτική μέθοδο στην ψυχαναλυτική.

Από αυτήν την περίοδο και μετά ξεκινά μία από τις δημιουργικότερες φάσεις στη ζωή του, κατά την οποία διαμόρφωσε αρκετές από τις καινοτόμες θεωρίες του.

Απομονωμένος σχεδόν από τον υπόλοιπο ιατρικό κόσμο, ο Φρόυντ υιοθέτησε την τεχνική των «ελεύθερων συνειρμών». Φροντίζε να μην γίνεται ορατός από τους ασθενείς του, που κάθονταν στο διάσημο καναπέ του, και έτσι τους έδινε τη δυνατότητα να αποκαλύπτουν οτιδήποτε είχαν στο μυαλό τους, χωρίς το φόβο της κρίσης ή του εμπαιγμού. Παρατήρησε πως σημαντικός αριθμός από τις μνήμες τους, αφορούσαν σεξουαλικές εμπειρίες, γεγονός που έθεσε τις βάσεις για τις ιδέες του σχετικά με την σεξουαλική ανάπτυξη, το ρόλο των σεξουαλικών παραγόντων στις νευρώσεις και το διαχωρισμό μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου.

Ο όρος «σεξουαλικότητα» που σκανδάλισε τότε τους κύκλους της Βιέννης χρησιμοποιήθηκε από τον Φρόυντ με το ευρύτερο νόημα και σύμφωνα με την ετυμολογική του σημασία (πραγμάτων σχετικών με το φύλο) και έπαιζε για εκείνον καίριο σημείο στη διαδικασία της ψυχανάλυσης.

Ο επαναπροσδιορισμός της σεξουαλικότητας μέσω της συμπερίληψης των πρώιμων μορφών τους, τον οδήγησε να διατυπώσει το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα (το 1897), που υποδηλώνει την αγάπη κάθε παιδιού για τον ένα γονιό και τη ζηλότυπη εχθρότητα προς τον άλλο, ως το κεντρικό δόγμα της ψυχαναλυτικής θεωρίας.

Η ανάλυσή του για τα όνειρα ως μέσο εκπλήρωσης ασυνείδητων επιθυμιών, του έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσει μοντέλα ανάλυσης και καταστολής των κλινικών συμπτωμάτων και να προχωρήσει στην συγγραφή ενός από τα σημαντικότερα έργα στην καριέρα του «Η Ερμηνεία των Ονείρων» που εκδόθηκε το 1899. Το 1905 εκδόθηκε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα βιβλία του «Τρεις πραγματείες για τη θεωρία της σεξουαλικότητας», που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, ενισχύοντας σε μεγάλο βαθμό την αντιδημοτικότητα του και ενίσχυσε την απομόνωσή του, μιας και εξέφραζε τον ισχυρισμό του πως κάθε παιδί γεννιέται με σεξουαλικές ενορμήσεις.

Η συνεργασία του στις αρχές του 20ου αιώνα με εξέχουσες μορφές της ψυχιατρικής κλινικής της Ζυρίχης όπως ο ψυχαναλυτής Καρλ Άμπραχαμ και ο παθολόγος με ενδιαφέρον στον υπνωτισμό Σαντόρ Φερέντσι, οδήγησε στην σταδιακή αναγνώριση του έργου του και την εφαρμογή της ψυχαναλυτικής μεθόδου στην αντιμετώπιση νευρώσεων. Η σχολή της ψυχανάλυσης συνέχιζε να έχει εξέχουσα θέση στους κύκλους της ψυχολογίας, της ψυχιατρικής και της ψυχοθεραπείας, και να παράγει εκτενή συζήτηση σχετικά με την θεραπευτική αποτελεσματικότητά της και την επιστημονικής της ιδιότητας καθώς πλήθος ερευνητών εξέφρασαν τις επιστημονικές τους διαφορές και εξέφρασαν θεωρίες και πρακτικές που απομακρύνονταν από τις φροϋδικές ιδέες.

Το 1920 αποτέλεσε μια ιδιαίτερα γόνιμη περίοδο της ζωής του μιας και πραγματοποίησε σειρά μελετών σχετική με την ανθρώπινη εμμονή στην αυθεντία και στη σταθεροποιητική εξουσία. Η «Ψυχολογία των Μαζών» και «Η ανάλυση του Εγώ» αποτελούν σημαντικά έργα για τη δίψα για υποταγή στη βούληση ενός ηγέτη και «Το Μέλλον μιας Αυταπάτης» παρουσιάζει το ρόλο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού στην ικανοποίηση της ανάγκης για πατριαρχική καθοδήγηση. Η έρευνά του θα επεκταθεί και στον τομέα της κοινωνιολογίας η οποία ο ίδιος θεωρούσε ότι αντιπροσωπεύει την «εφαρμοσμένη ψυχολογία» και θα κορυφωθεί με το σύγγραμμά του «Η δυσφορία στον πολιτισμό» που εκδόθηκε το 1930.

Το Φεβρουάριο του 1923, ο Φρόυντ ανακάλυψε έναν καρκινώδη όγκο στη δεξιά πλευρά του ουρανίσκου που τον αναγκάζει να υποβληθεί σε επανειλημμένες χειρουργικές επεμβάσεις και ραδιοθεραπεία. Την άνοιξη του 1938 οι εθνικοσοσιαλιστές εισέβαλαν στην Αυστρία, συνειδητοποίησε ότι η εγκατάλειψη της Βιέννης ήταν αναπόφευκτη και κατέφυγε με την κόρη του Άννα στο Λονδίνο μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Υποφέροντας για δεκαέξι χρόνια από υποτροπές της κατάστασής της υγείας του και γενική καταπόνηση, ο πατέρας της ψυχανάλυσης εξέπνευσε στις στις 23 Σεπτεμβρίου του 1939 από υπερβολική δόση μορφίνης.

Τρεις ημέρες αργότερα, η σορός του αποτεφρώθηκε και η τέφρα του φυλάσσεται μέσα σε έναν ελληνιστικό αμφορέα στο κρεματόριο του Γκόλντεν Γκρην στο Λονδίνο.