Μάθετε ποια παιδιά έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν "κατάθλιψη" και χαμηλή αυτοεκτίμηση

απο κουτι της πανδώρας



Ανησυχητικές είναι οι διαπιστώσεις των επιστημόνων και προκαλούν προβληματισμό σχετικά με το γεγονός ότι το 30- 40% των παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) έχουν σοβαρές πιθανότητες να εμφανίσουν στοιχεία κατάθλιψης και να αναπτύξουν με τα χρόνια χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στα αγόρια το φαινόμενο παρουσιάζεται 3- 4 φορές παραπάνω απ' ό,τι στα κορίτσια.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε στο Πρακτορείο FM  ο ψυχολόγος, νευροψυχολόγος παίδων, διδάκτωρ παιδοψυχολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Σήφης Κουράκης  έρευνες της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ αλλά και του Αρχείου Γενικής Παιδοψυχιατρικής των ΗΠΑ, τεκμηριώνουν τη συσχέτιση ελλειμματικής προσοχής με στοιχεία κατάθλιψης και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Όπως εξηγεί μάλιστα, ο όρος κατάθλιψη δεν είναι δόκιμος για τα παιδιά και ως εκ τούτου τη χαρακτηρίζει δυσθυμία, δυσκολία στο συναίσθημα. «Τα παιδιά αυτά αργούν να διαγνωστούν, συνήθως στην ηλικία των 5-7 ετών διαγιγνώσκονται κι έτσι θεωρούνται επιθετικά, ενώ στην πραγματικότητα η ελλειμματική προσοχή τους δημιουργεί αυτόν τον αρνητισμό και αυτήν τη διάσπαση κι έτσι είναι απρόσεχτα, επιθετικά και αδυνατούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα στις σχολικές εργασίες. Όμως αυτό εκλαμβάνεται από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς ως τεμπελιά, αποφυγή των εργασιών ή ένα είδος διαταραχής στη διαγωγή. Κι έτσι, η συμπεριφορά των γονέων ή των εκπαιδευτικών που παρερμηνεύουν τη στάση των παιδιών, προκαλεί στα παιδιά ματαιώσεις» αναφέρει ο κ. Κουράκης. «Σύμφωνα με τους ειδήμονες παγκοσμίως, συνέπεια αυτού είναι τα παιδιά να παρουσιάζουν το σύνδρομο πτώσης του ηθικού, δηλαδή απογοήτευση, αναξιότητα, απόρριψη από τους συνομηλίκους και αυτό προκαλεί με τα χρόνια σαν δευτερογενές σύμπτωμα, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση».

Σύμφωνα με τον κ. Κουράκη, οι γονείς πρέπει καταρχήν να αποδεχτούν το πρόβλημα και να ενημερωθούν από ειδικούς για αυτό. «Και εφόσον γίνει η διάγνωση με ΔΕΠΥ το παιδί θα πρέπει:

1. Να εκγυμνάζεται συστηματικά και κυρίως ομαδικά με συνομηλίκους του και να κάνει ασκήσεις μελετημένες χώρου και χρόνου.

2. Οι σχολικές του δραστηριότητες να έχουν συντομία, ποικιλία και δόμηση.

3. Να εφαρμοστεί από ειδικούς πρόγραμμα συμπεριφορών με θετικούς ενισχυτές, δηλαδή να δίνονται κάποια δώρα εντός εισαγωγικών στο παιδί, κάποιες ενισχύσεις, που το ίδιο θα προεπιλέγει, ώστε να αυξηθεί το ενδιαφέρον του.

4. Πρέπει να κοιτάξουμε πολύ καλά τη διατροφή του, να μην περιέχει καφεΐνη, έψιλον συντηρητικά και γενικότερα συστατικά τα οποία εντείνουν την απροσεξία και την παρορμητικότητα.

Αν αυτές οι οδηγίες εφαρμόζονται και το παιδί εξακολουθεί να παρουσιάζει έντονα και συνεχή συμπτώματα, παρά και τη συμπεριφορική θεραπεία, ή τις συνεδρίες ψυχολογικής στήριξης, τότε υπάρχει και φαρμακευτική αγωγή με το συχνότερο συνταγογραφούμενο φάρμακο που είναι η μεθιλθενιδάτη και η ριταλίνη που βελτιώνουν τα κύρια συμπτώματα, δηλαδή την απροσεξία, την παρορμητικότητα και την υπερκινητικότητα.

Η κατανάλωση ζάχαρης «όπλο» κατά της κατάθλιψης

απο εφημερίδα των συντακτών



Πόσες φορές μετά από έναν έντονο καυγά με τον αγαπημένο μας κι ανάμεσα στα αναφιλητά μας, δεν έχουμε βρεθεί με ένα κουτί σοκολατάκια, τα οποία καταναλώνουμε σαν πασατέμπους ή με μια κούτα γλυκά στα γόνατα που καταβροχθίζουμε λαίμαργα, χωρίς ίχνος συναίσθησης και χωρίς πραγματικά να μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα;

Είναι αλήθεια, πως η κατανάλωση ζάχαρης και τροφών με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη, όπως οι υδατάνθρακες, αυξάνουν τα επίπεδα ινσουλίνης και κατ’ επέκταση τις βαθμίδες σεροτονίνης, κάνοντάς μας πιο χαρούμενες και ικανοποιημένες. Πόσο, όμως, αυτό διαρκεί και τελικά, βοηθάει;

Στην πραγματικότητα η υπερκατανάλωση ζάχαρης μπλοκάρει τη φυσική παραγωγή σεροτονίνης, με αποτέλεσμα να ενισχύονται τα επίπεδα κατάθλιψης. Ας μην ξεχνάμε επίσης, πως όσο περισσότερη ζάχαρη καταναλώνουμε τόσο περισσότερο παχαίνουμε, οπότε εάν φθάσουμε να γίνουμε υπέρβαρες είναι βέβαιο πως θα έχουμε και την κατάθλιψη στο τσεπάκι!
Το ίδιο συμβαίνει και με την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Με την κατάχρηση οινοπνεύματος, όπως και ζάχαρης μπλοκάρονται οι ενδορφίνες στην περιοχή του εγκεφάλου, οπότε νομίζοντας πως θα νιώσουμε καλύτερα καταναλώνουμε όλο και περισσότερο αλκοόλ ή ζάχαρη, χωρίς πραγματικό όφελος.
Είναι γνωστό, πως το σύμπλεγμα βιταμινών Β ενισχύει το νευρικό σύστημα, ενώ ειδικά το φολικό οξύ είναι απαραίτητο για την παραγωγή σεροτονίνης. Στην προσπάθειά του ο οργανισμός μας, όμως, να μεταβολίσει τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου μειώνει δραματικά τη φυσιολογική παραγωγή της σεροτονίνης, καθώς και άλλων σημαντικών ουσιών. Στατιστικά, είμαστε πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη σε σχέση με τους άνδρες. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι και τα οιστρογόνα. Η ενεργοποίηση των οιστρογόνων ενδέχεται να μπλοκάρει τη φυσιολογική παραγωγή των απαραίτητων ουσιών στη λειτουργία του εγκεφάλου, ενισχύοντας την κατάθλιψη.  Ίσως, αυτός είναι και ο λόγος που χαρακτηριζόμαστε από εναλλαγές στη διάθεσή μας, ειδικά κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης, όπου τα επίπεδα των οιστρογόνων αυξάνονται.
Ως γυναίκες λοιπόν, είμαστε σχετικά πιο ευάλωτες στην κατάθλιψη, σε σύγκριση με τους άνδρες. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός πως τα επίπεδα του προδρόμου της σεροτονίνης, του αμινοξέος τρυπτοφάνης, είναι χαμηλότερα στον γυναικείο οργανισμό. Η φρουκτόζη είναι επίσης, ένα συστατικό που μπορεί να επιδεινώσει την κατάθλιψη. Έρευνες έχουν αποδείξει πως κατά τη διάρκεια του μεταβολισμού  της φρουκτόζης, η τρυπτοφάνη μειώνεται κατακόρυφα, ενώ ακόμα και οι τιμές του ψευδάργυρου καθώς και του φολικού οξέος, στοιχεία που συνδέονται με την κατάθλιψη, πέφτουν στο ναδίρ.
Τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου αποσταθεροποιούν στην πραγματικότητα τις λειτουργίες του εγκεφάλου, μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται γλυκοζυλίωση. Πρόκειται για μια φυσική, χημική διεργασία του οργανισμού, η οποία όταν διαταράσσεται προκαλεί πρόωρη γήρανση και συρρίκνωση στους εγκεφαλικούς ιστούς.
Κλινικές μελέτες αποδεικνύουν πως τα άτομα με κατάθλιψη παρουσιάζουν χαμηλά επίπεδα μερικών καλών λιπαρών οξέων, όπως τα EPA και DHA. Αντί λοιπόν, να υποκύπτουμε στη γλύκα της ζάχαρης, μήπως είναι σκόπιμο να στοχεύσουμε στην απαραίτητη ισορροπία, καταναλώνοντας περισσότερο λιπαρά οξέα Ω3; Πού τα βρίσκουμε;
Στα πολύφυλλα, σκούρα λαχανικά, όπως το λάχανο, το μπρόκολο, το σπανάκι
Στα φασόλια (όλες οι ποικιλίες, από μαυρομάτικα ως γίγαντες)
Στο λιναρόσπορο, κανναβούρι, chia (είδος μέντας)
Στα φρούτα και ιδιαίτερα στο ακτινίδιο, μάνγκο και παπάγια
Στα ψάρια και ειδικότερα στα άγρια ψάρια του κρύου νερού, όπως ο σολομός, ο μπακαλιάρος, η ρέγκα, το σκουμπρί, η σαρδέλα και ο γαύρος.
Πηγή: womanidol.com

Το σύνδρομο του αγέλαστου γονιού

από εφημερίδα των συντακτών


Η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, τα οποία υφίστανται 6.300.000 κάτοικοι στη χώρα μας, οδηγούν στο «σύνδρομο του αγέλαστου γονιού» που δεν μπορεί να υποστηρίζει υλικά και ψυχολογικά τα παιδιά του

Η οικονομική κρίση έχει αρνητικές συνέπειες στην πνευματική, ψυχολογική και σωματική υγεία. Σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο η οικονομική κρίση οδηγεί σε αύξηση ασθενειών και θανάτων, ιδιαίτερα στις πιο ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, όπως είναι τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι.

Η ερευνητική μας ομάδα μελέτησε την επίδραση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης στην ελληνική οικογένεια, καταγράφοντας στάσεις και απόψεις των γονέων που μεγαλώνουν παιδιά στην προσχολική ηλικία. Βάλαμε στο κέντρο της έρευνάς μας τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας γιατί είναι ηλικιακή ομάδα που απέκτησε τα πρώτα βιώματα της ζωής της μέσα στην οικονομική κρίση.

Αφορά ένα δείγμα 769 οικογενειών από Θεσσαλονίκη και Λάρισα και ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2014. Τα ποσοστά ανεργίας των γονέων έφταναν το 40%. Μείωση εισοδήματος παρουσίασε το 90% του δείγματος, ενώ η διαβίωση έχει πληγεί αρνητικά στο 60-80%.

Η επαγγελματική ανασφάλεια αγγίζει το 80%, ενώ στα πάγια έξοδα δεν μπορεί να ανταποκριθεί 1 στους 3 ανέργους. Οι περικοπές σε διατροφή, ένδυση και θέρμανση φτάνουν στο 40-60%.

Η διασκέδαση και οι διακοπές απουσιάζουν στο 70-80% του δείγματος, όπως και οι εξωσχολικές δραστηριότητες περιορίζονται στο 1/3 των παιδιών και για τους ανέργους μόνο σε δωρεάν προγράμματα.

Οι εμβολιασμοί καθυστερούν στο 12-20%, ενώ οι προληπτικές οδοντιατρικές και οφθαλμολογικές εξετάσεις στο 35-50%. Οι γονείς δηλώνουν ότι χάνουν τον έλεγχο με τα παιδιά τους κατά 35-45%, ενώ οι άνεργοι δηλώνουν κατά 75% ότι δεν αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στα παιδιά.

Οι 7 στους 10 γονείς αποκλείουν την απόκτηση άλλου παιδιού λόγω οικονομικών προβλημάτων. Οι γονείς κατά 80-90% ισχυρίζονται ότι έχουν αλλάξει προσδοκίες για τα παιδιά τους και παύουν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον γι' αυτά.

Οι ψυχοπιεστικές καταστάσεις στην προσχολική ηλικία όχι μόνο γίνονται αντιληπτές, αλλά εκδηλώνονται ως σωματικά συμπτώματα (κεφαλαλγίες, κοιλιακά άλγη, πόνοι στα άκρα).

Καταγράφεται 10-15% αύξηση νοσηλείας παιδιών προσχολικής ηλικίας λόγω στρεσογόνων παραγόντων.

Ερευνες έχουν δείξει ότι από την ενδομήτριο ζωή το παιδί βιώνει τις συνέπειες από το άγχος των γονέων.

Η κατάθλιψη και ο υποσιτισμός της μητέρας έχουν επίδραση στη δομική και λειτουργική ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Συμπεράσματα της έρευνας

Πίσω από τους οικονομικούς δείκτες που δείχνουν αύξηση της ανεργίας και μείωση των εισοδημάτων, υπάρχει ο απολυμένος γονιός που δεν θα μπορέσει να θρέψει σωστά τα παιδιά του -περιορίζοντας τα ψώνια σε φτηνούς υδατάνθρακες-, δεν θα μπορέσει να ζεστάνει το σπίτι τον χειμώνα, ούτε να προσφέρει τη χαρά των διακοπών στην οικογένειά του.

Η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, τα οποία υφίστανται 6.300.000 κάτοικοι στη χώρα μας, οδηγούν στο «σύνδρομο του αγέλαστου γονιού» που δεν μπορεί να υποστηρίζει υλικά και ψυχολογικά τα παιδιά του, έχοντας ήδη αποδιοργανωθεί ο ίδιος μέσα στο άγχος αν θα του πάρει το σπίτι η τράπεζα ή η Εφορία.

Η αλληλεγγύη και η συνεργασία έχει αποτελέσει και φαίνεται να αποτελεί τη μόνη λύση για τη χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία. Η δημιουργία νέων μορφών συλλογικότητας σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας και σχολικής κοινότητας μπορεί να δώσει ένα μήνυμα ελπίδας στην ελληνική νεολαία.

Ενα δημοκρατικά οργανωμένο σχολείο μπορεί να προετοιμάσει τα παιδιά για μια ενεργητική συμμετοχή στην κοινωνική και παραγωγική δραστηριότητα, αφού η μάθηση θεωρείται διαδικασία κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Κίνδυνος κατάθλιψης για 1/3 παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής

από εφημερίδα των συντακτών



Σοβαρές πιθανότητες να εμφανίσουν στοιχεία κατάθλιψης και να αναπτύξουν με τα χρόνια χαμηλή αυτοεκτίμηση έχουν το 30- 40% των παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ).

Στα αγόρια το φαινόμενο παρουσιάζεται 3- 4 φορές παραπάνω από ό,τι στα κορίτσια, δήλωσε στο «Πρακτορείο FM» ο ψυχολόγος, νευροψυχολόγος παίδων, διδάκτωρ παιδοψυχολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Σήφης Κουράκης.

Επικαλείται έρευνες της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ αλλά και του Αρχείου Γενικής Παιδοψυχιατρικής των ΗΠΑ, οι οποίες τεκμηριώνουν τη συσχέτιση ελλειμματικής προσοχής με στοιχεία κατάθλιψης και χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Ο κ. Κουράκης σημειώνει πως ο όρος κατάθλιψη δεν είναι δόκιμος για τα παιδιά και ως εκ τούτου τη χαρακτηρίζει δυσθυμία, δυσκολία στο συναίσθημα. «Τα παιδιά αυτά αργούν να διαγνωστούν, συνήθως στην ηλικία των 5-7 ετών διαγιγνώσκονται κι έτσι θεωρούνται επιθετικά, ενώ στην πραγματικότητα η ελλειμματική προσοχή τους δημιουργεί αυτόν τον αρνητισμό και αυτήν τη διάσπαση κι έτσι είναι απρόσεχτα, επιθετικά και αδυνατούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα στις σχολικές εργασίες.

«Όμως, αυτό εκλαμβάνεται από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς ως τεμπελιά, αποφυγή των εργασιών ή ένα είδος διαταραχής στη διαγωγή. Κι έτσι, η συμπεριφορά των γονέων ή των εκπαιδευτικών που παρερμηνεύουν τη στάση των παιδιών, προκαλεί στα παιδιά ματαιώσεις» αναφέρει.

«Σύμφωνα με τους ειδήμονες παγκοσμίως, συνέπεια αυτού είναι τα παιδιά να παρουσιάζουν το σύνδρομο πτώσης του ηθικού, δηλαδή απογοήτευση, αναξιότητα, απόρριψη από τους συνομηλίκους και αυτό προκαλεί με τα χρόνια σαν δευτερογενές σύμπτωμα, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση».

Τρόποι αντιμετώπισης

Σύμφωνα με τον κ. Κουράκη, οι γονείς πρέπει καταρχήν να αποδεχτούν το πρόβλημα και να ενημερωθούν από ειδικούς για αυτό. «Και εφόσον γίνει η διάγνωση με ΔΕΠΥ το παιδί πρέπει:

 Να εκγυμνάζεται συστηματικά και κυρίως ομαδικά με συνομηλίκους του και να κάνει ασκήσεις μελετημένες χώρου και χρόνου.
 Οι σχολικές του δραστηριότητες να έχουν συντομία, ποικιλία και δόμηση.
 Να εφαρμοστεί από ειδικούς πρόγραμμα συμπεριφορών με θετικούς ενισχυτές, δηλαδή να δίνονται κάποια δώρα εντός εισαγωγικών στο παιδί, κάποιες ενισχύσεις, που το ίδιο θα προεπιλέγει, ώστε να αυξηθεί το ενδιαφέρον του.
 Πρέπει να κοιτάξουμε πολύ καλά τη διατροφή του, να μην περιέχει καφεΐνη, έψιλον συντηρητικά και γενικότερα συστατικά τα οποία εντείνουν την απροσεξία και την παρορμητικότητα.
Αν το παιδί εξακολουθεί να παρουσιάζει έντονα και συνεχή συμπτώματα, παρά και τη συμπεριφορική θεραπεία, ή τις συνεδρίες ψυχολογικής στήριξης, τότε υπάρχει και φαρμακευτική αγωγή με το συχνότερο συνταγογραφούμενο φάρμακο».

ΧΑΪΔΑΡΙ - ΨΝΑ: Εκδήλωση "Αναζητώντας διεξόδους πέρα από την κατασταλτική ψυχιατρική και ενάντια στην βαρβαρότητα μνημονίων"

Καλούμε όλες και όλους στην εκδήλωση/συζήτηση με θέμα:

 

"Αναζητώντας διεξόδους πέρα από την κατασταλτική ψυχιατρική και ενάντια στην βαρβαρότητα μνημονίων",

 

που οργανώνει η "Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία", σε συνεργασία με τη ΑΡΣΥ ΨΝΑ, 

 

την Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015, ώρα 11 πμ, στο ΨΝΑ, Λεωφόρος Αθηνών 374, 

 

στην αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων του ψυχιατρείου. 

 

Πίσω από τους τρεις θανάτους από πυρκαγιά, στις 4/9 στο ΨΝΑ , όπως και από πολλά άλλα τραγικά συμβάντα, αλλά 

προπαντός πίσω από την τραγική καθημερινότητα σε όλες τις μονάδες ψυχικής υγείας,  ο "ένοχος", ο "επικίνδυνος", 

είναι η ανέκαθεν κυρίαρχη και εσαεί ανθιστάμενη σε κάθε μεταρρυθμστική διαδικασία κατασταλτική ψυχατρική, σε 

αγαστή συνέργεια και αλληεπίδραση με τις διαλυτικές επιπτώσεις των διαδοχικών μνημονίων, δεξιών και "αριστερών", 

στο σύστημα της ψυχικής υγείας, όπως σε όλη την κοινωνία. 

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων, η αξιοπρέπεια και ο ουσιαστικός θεραπευτικός ρόλος των λειτουργών ψυχικής υγείας 

δεν μπορεί να υπάρξουν παρά μόνο σε συνάρτηση με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων (έμπρακτη και όχι στα λόγια) και 

την αξιοπρέπεια των ψυχικά πασχόντων, μέσα από μια ισότιμη θεραπευτική σχέση που σέβεται την ελευθερία του άλλου, 

σε μια διαδικασία θεραπευτική, κοινωνική και πολιτική, αμοιβαίας χειραφέτησης. 

 

Μετά το τέλος της συζήτησης, θα ακολουθήσει η θεατρική παράσταση:

"Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν", της Αννα Ζέγκερς, 

με την Ιωάννα Μπιλίρη.

Μαζικό το παναναπηρικό πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα (VIDEO - ΦΩΤΟ)

από 902.gr

Χιλιάδες ανάπηροι, χρόνιοι πάσχοντες, γονείς και κηδεμόνες ΑμεΑ από όλη τη χώρα, αλλά και εκπαιδευτικοί στην Ειδική Αγωγή και στα γενικά σχολεία συγκεντρώθηκαν νωρίς το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, συμμετέχοντας στο πανελλαδικό παναναπηρικό συλλαλητήριο.

Στην κινητοποίηση συμμετείχαν η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων, ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων - Κηδεμόνων ΑμεΑ Αττικής, το Σωματείο Εργαζομένων Μονάδων - Ιδρυμάτων - Σχολείων Ειδικής Αγωγής, αλλά και η Πρωτοβουλία Αναπληρωτών, απαιτώντας «Τέρμα πια η κοροϊδία, δάσκαλοι - καθηγητές σε όλα τα σχολεία», όπως έγραφε το πανό τους.

Στη διαδήλωση παραβρέθηκε ο βουλευτής του ΚΚΕ Χρήστος Κατσώτης.

Οι ανάπηροι και χρόνια πάσχοντες συγκεντρώθηκαν στην Ομόνοια και έκαναν πορεία διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, φωνάζοντας συνθήματα, όπως «Δώστε λεφτά για Πρόνοια - Παιδεία, να πάτε να τα πάρετε απ' την πλουτοκρατία» και «Τσουβάλια ευρώ στους τραπεζίτες, τα Ειδικά Σχολεία τα κάναν αποθήκες».

Με το 3ο μνημόνιο η κατώτερη αναπηρική σύνταξη θα είναι 87 ευρώ, τα όρια συνταξιοδότησης των ανάπηρων εργαζόμενων πάνε στα 67 χρόνια και μειώνονται κατά 50% οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την Πρόνοια, οδηγώντας στο κλείσιμο ιδρύματα, φορτώνοντας μεγαλύτερο κόστος περίθαλψης στις οικογένειες. Επιπλέον καταργούνται και περικόπτονται επιδόματα αναπήρων και χρόνιων πασχόντων, ενώ Ειδικά Σχολεία κλείνουν, επιβάλλονται τροφεία.

Φτάνοντας στη Βουλή οι διαδηλωτές παρέδωσαν υπόμνημα με τα αιτήματά τους σε όλα τα κόμματα - πλην της Χρυσής Αυγής.

Ανάμεσα σε άλλα η ΣΕΑΑΝ διεκδικεί: Καμιά περικοπή στα επιδόματα και τις συντάξεις αναπηρίας, επέκτασή τους σε κατηγορίες που δεν παίρνουν επίδομα, όπως κωφούς, με Αλτσχάιμερ. Καμία σύνταξη κάτω από 600 ευρώ, επίδομα ανεργίας 600 ευρώ σε όλους τους ικανούς προς εργασία ανάπηρους, χρονίως πάσχοντες και μαζικές προσλήψεις με σταθερή δουλειά. Καμία πληρωμή για φάρμακα και θεραπείες. Να ανοίξουν όλα τα Ειδικά Σχολεία σε πλήρη λειτουργία, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, να καταργηθούν τα τροφεία.

Για τις φωτογραφίες στην παραπάνω σύνδεση

Όταν η ψυχή πονά το σώμα υποφέρει…

από psychorropia

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα το μεγαλύτερο λάθος στη θεραπεία των ασθενειών είναι οτι οι γιατροί χωρίζουν το σώμα από τη ψυχή με αποτέλεσμα να τους ξεφεύγουν πολλές αρρώστιες, δηλαδή δεν προσέχουν το σύνολο αλλά το μέρος που νοσεί. Όπου το σύνολο όμως είναι άρρωστο, είναι αδύνατο να έχουμε υγιές ένα μέρος.

Όπως αναφέρει ο J.Rattner στο βιβλίο του “Ψυχοσωματικές αρρώστιες” πάνω από τους μισούς ανθρώπους που επισκέπτονται το γιατρό για κάποια σωματική ασθένεια πάσχουν από ψυχική αρρώστια, χωρίς να το ξέρουν. Η αρρώστια στην οργανική της μορφή είναι έκφραση ψυχικών ανωμαλιών, είναι δηλαδή ψ υ χ ο σ ω μ α τ ι κ ή α ρ ρ ώ σ τ ι α, όταν το άτομο για οποιοδήποτε λόγο πιέζει σκέψεις, συναισθήματα, πόθους, τα “θέλω” του τότε αυτά σωματοποιούνται και βγαίνουν με τη μορφή κάποιας ασθένειας.

Ο πιο κατάλληλος απ’ όλους τους γιατρούς για να αναζητήσει τις βαθύτερες αιτίες της αρρώστιας είναι ο ψυχοθεραπευτής, ο οποίος διαθέτει εκείνες τις γνώσεις για να διεισδύσει βαθιά στη ψυχή του αρρώστου και θα δει τι είναι αυτό που του αρρωσταίνει το σώμα. Η αρρώστια δεν είναι τυχαία ούτε ανώνυμη σύμπτωση είναι μια δυνατότητα του αδύναμου ατόμου να αντιδράσει σε ότι τον καταπιέζει.

 Όπως αναφέρει ο Ρύντιγκερ Ντάλκε στο βιβλίο του “Η ασθένεια ως γλώσσα της ψυχής” με την εμφάνιση της ασθένειας το άτομο αναδύει ένα μέρος του καταπιεσμένου του εγώ. Ό,τι δε τολμούσε το άτομο μέχρι τώρα να εκφράσει βγαίνει από τα βάθη της ψυχής του με τη μορφή της ασθένειας. Με την επιρροή της ψυχολογίας στην ιατρική αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε οτι η ασθένεια δεν είναι μόνο σωματική αλλά και ψυχική διαδικασία, έτσι εγκαταλείπεται ο μονόπλευρος προσανατολισμός της φυσικής ιατρικής ,που σίγουρα βοήθησε στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ανθρώπων, όμως είχε μια περιορισμένη αντίληψη για την αρρώστια, να εστιάζει στο μέρος που νοσεί και όχι στο “όλον”.

Στη προεπιστημονική σκέψη ο μάγος μέσα από ειδικές τελετουργίες προσπαθούσε να διώξει τον ¨δαίμονα”. Η τεχνική του μάγου ήταν στην ουσία μια πρωτόγονη ψυχοθεραπεία ,που απευθυνόταν στη ψυχή για να θεραπεύσει το σώμα από τις αναπηρίες του, υπάρχει το συμπέρασμα οτι η ψυχή μπορεί να επιδράσει σε όλα. Η φιλοσοφία του Αριστοτέλη, η οποία κυριάρχησε σε όλο το Μεσαίωνα υποστηρίζει ότι η ψυχή είναι η πρώτη ενδεχέλεια ενός φυσικού σώματος, του οποίου αυτή είναι η κινητήρια δύναμη. Το μεγαλύτερο μέρος των σωματικών ασθενειών είναι απόρροια μιας υπαρξιακής κρίσης, σύμφωνα με τον Arthur Jores η έννοια “των ανθρώπινων ασθενειών” προβάλει καθαρά τις ψυχοσωματικές αδυναμίες και τονίζει τη σχέση ανάμεσα στην αρρώστια και την ανθρώπινή προβληματικότητα.

Πίσω από καρδιολογικά, αναπνευστικά, δερματολογικά προβλήματα αλλά και σοβαρές ασθένειες όπως ο καρκίνος, η φυματίωση, το έλκος του στομάχου, ο διαβήτης κρύβεται μια αδύναμη ψυχή που δε μπορεί να εκφραστεί και επιλέγει το δρόμο της αρρώστιας για να μπορέσει να το κάνει. Καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε που μας “εξυπηρετεί” η εμφάνιση μιας ασθένειας, μήπως είναι ένα άλλοθι να ξεκουραστώ ή μήπως να αποφύγω κάτι ή κάποιον. Θα μπορούσε να είναι ένα καμουφλαρισμένο συναίσθημα ή η ανάγκη μου να με προσέξουν επιτέλους.

Οι ψυχοθεραπευτές υποστηρίζουν οτι η έκφραση των συναισθημάτων μας βοηθά να αποβάλουμε αρνητικά συναισθήματα τα οποία είναι “τοξικά” όταν αυτά δεν εκφραστούν με αποτέλεσμα να εκδηλωθεί κάποια ασθένεια.



Στην Αμερική η ψυχοσωματική άνοιξε νέους δρόμους μέσα από το ερευνητικό έργο του φυσιολόγου W.B.Cannon,στο βιβλίο του “Η σοφία του σώματος” διατύπωσε το κανόνα οτι το σώμα προσπαθεί σε όλες τις περιπτώσεις να διατηρήσει την ισορροπία των λειτουργιών του. Αυτή η ισορροπία μπορεί να διαταραχθεί τόσο από τη φυσική όσο και από την ψυχική πλευρά. Όπως βλέπουμε γίνεται κατανοητό ότι η συνεχής ψυχική επιβάρυνση μπορεί να προκαλέσει σωματικές ασθένειες. Εκτός από τον Cannon έρευνες και άλλων επιστημόνων έφεραν μεγάλες αλλαγές στη ψυχοσωματική. Ο W.R.Hess με την εξήγηση των νευροφυτικών κύκλων λειτουργίας άνοιξε το δρόμο στη παρατήρηση ανάμεσα στο σώμα και τη ψυχή ο δε H.Selye με την έρευνα του για το Stress(δηλαδή είναι η κατάσταση του οργανισμού όταν βρεθεί κάτω από ορισμένες συνθήκες) που έγινε γνωστό ως “σύνδρομο της προσαρμογής”.

Η ιατρική, η φαρμακολογία, η έρευνα για την κληρονομικότητα ,η ενδοκρινολογία καθώς και η τεχνολογική πρόοδο στο τομέα της χειρουργικής έχουν βοηθήσει τον άνθρωπο να βελτιώσει τόσο τη ποιότητα όσο και τη διάρκεια της ζωής του , “όμως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένας ανατομικός και φυσιολογικός μηχανισμός, είναι ένα πλάσμα που διακατέχεται από αγάπη, μίσος ,ορμές και πάθη, τα οποία είναι ικανά να προξενήσουν βλάβες στη ψυχή αλλά και στο σώμα του (Weiss und Englich, Psychosomatic Medicine,1943).



Κλείνοντας οφείλουμε να πούμε οτι ο καθένας από μας κρατά στα χέρια την υγεία και τη ζωή του, σίγουρα παίζουν ρόλο οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, η διατροφή, η σωματική άσκηση και βέβαια η κληρονομικότητα όμως πάνω απ’ όλα σημασία έχει η ψυχή μας, αν νιώθουμε αποδεκτοί, απαλλαγμένοι από φοβίες και ενοχές, ελεύθεροι να ανοιχτούμε και να έρθουμε σε επαφή με το συναίσθημα μας ,τότε έχουμε πολλές πιθανότητες να μην έρθουμε σχεδόν ποτέ αντιμέτωποι με σοβαρές ασθένειες οι οποίες καθρεφτίζουν ψυχικά τραύματα, έλλειψη αυτοεκτίμησης, έλλειψη σκοπού ύπαρξης. Η ψυχή μας μιλά μέσα από το σώμα μας, μην αγνοείς τα μηνύματα που σου στέλνει ,άκουσε το σώμα σου και νιώσε τη ψυχή σου τότε μόνο θα αισθανθείς ισορροπημένος, γαλήνιος και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις της ζωής, έτοιμος απλά να ζήσεις τη ζωή.

Άννα Ντίζου

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Ψυχοθεραπεύτρια

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Cannon W.B.(1932). “The wisdom o the body” W.W.Norton & company.

Hess W.R.(1957). “The unctional organizatin o diencepholon” New York:Grune &Statton.

Jores A.(1959). “Der Mensch und seine Krankheit” Stuttgart

Selye H.(1956). “The Stess o lie” New York,NY,US:McGrow-Hill.

Weiss und English (1958). “Psychosomatic Medicine” London

Rattner J.(1965). “Psychosomatische Medizin heute” by Werner Classen Verlag Zurich.