Ποιο τρόφιμο μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης της κατάθλιψης - Τι δείχνει επιστημονική έρευνα

από κουτί της πανδώρας

Ο κίνδυνος εμφάνισης κατάθλιψης τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες μειώνεται με την κατανάλωση συγκεκριμένων τροφίμων, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντονγκφένγκ Ζανγκ του Τμήματος Επιδημιολογίας και Στατιστικών Υγείας του Ιατρικού Κολλεγίου του κινεζικού Πανεπιστημίου Τσινγκντάο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό "Journal of Epidemiology and Community Health", μελέτησαν στοιχεία (μετα-ανάλυση) από 26 έρευνες, οι οποίες έγιναν μεταξύ 2001-2014 και συνολικά αφορούσαν πάνω από 150.000 άτομα από όλες τις ηπείρους.

Η ανάλυση έδειξε ότι όσοι τρώνε τα περισσότερα ψάρια, έχουν κατά μέσο όρο 17% μειωμένο κίνδυνο για κατάθλιψη, σε σχέση με όσους τρώνε τα λιγότερα ψάρια μέσα στην εβδομάδα. Η συσχέτιση είναι πιο ορατή στην Ευρώπη. Η μείωση του κινδύνου κατάθλιψης χάρη στα ψάρια είναι ελαφρώς μεγαλύτερη στους άνδρες (20%) από ό,τι στις γυναίκες (16%).

Από κατάθλιψη πάσχουν περίπου 350 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως και έως το 2020 αναμένεται να είναι η δεύτερη σημαντικότερη αιτία κακής υγείας παγκοσμίως.

Τα ωμέγα 3 λιπαρά οξέα που υπάρχουν στα ψάρια, μπορούν να επιδράσουν στη δραστηριότητα ζωτικών ουσιών του εγκεφάλου, των νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη, που αποτελούν, άλλωστε, και τους βασικούς στόχους των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

Επιπλέον, οι πρωτεϊνες, οι βιταμίνες και τα μέταλλα που υπάρχουν στα ψάρια, επίσης βοηθούν στην μείωση του κινδύνου για κατάθλιψη. Γενικότερα, η κατανάλωση πολλών ψαριών αποτελεί ένδειξη μιας υγιούς διατροφής, όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ.

ΤΟ ΝΕΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΤΟ ΨΝΑ : ΠΡΟΪΟΝ, ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ, ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

από Πανελλαδική συσπείρωση για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Το νέο, μέσα σε τέσσερις μήνες, τραγικό συμβάν στο ΨΝΑ-Δαφνί, με το θάνατο τριών μηχανικά καθηλωμένων ασθενών από αναθυμιάσεις λόγω πυρκαγιάς (που προκλήθηκε από μη εξακριβωμένη, μέχρι στιγμής, αιτία) ήλθε όχι μόνο να σηματοδοτήσει ξανά, με τον πιο εφιαλτικό τρόπο, την πλήρη διάλυση των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, αλλά και ν΄ αναδείξει, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, το ποιός, είναι ο πραγματικά επικίνδυνος : ο ψυχικά ασθενής ή το σύστημα που υποτίθεται ότι αναλαμβάνει την φροντίδα και θεραπεία του. Είναι όλο και πιο σαφές ότι αυτό που ισχύει (και ανέκαθεν ίσχυε, αλλά τώρα, λόγω της κρίσης, γίνεται «εκκωφαντικά ορατό») είναι το δεύτερο.

Για χρόνια οι ασθενείς αυτοί (του λεγόμενου «πρώην 7ου») είναι διαρκώς μηχανικά καθηλωμένοι, χωρίς κανένα θεραπευτικό πλάνο, με τους εφημερεύοντες γιατρούς να καλούνται απλώς να επικυρώσουν την ήδη γραπτή και διαρκώς ισχύουσα οδηγία – κάτι που οδήγησε, πριν λίγα χρόνια, σε άρνηση πολλών εκ των ειδικευόμενων γιατρών, που καλούνταν απλώς να υπογράψουν το «εντέλεσθαι», να εκφράσουν γραπτώς την άρνησή τους να συμμετέχουν σε αυτή την εγκληματική φαρσοκωμωδία. Αλλά ήταν ειδικευόμενοι … όχι ειδικευμένοι….

Και, φυσικά, υπήρξαν και συγκεκριμένες γραπτές προτάσεις για το πώς θα εισάγονταν, σ΄ αυτή την απάνθρωπη και απανθρωποποιητική αποθήκη, θεραπευτικές και αποκαταστασιακές διαδικασίες με στόχο το ξεπέρασμα/κατάργησή της και την μετάβαση των εγκλείστων σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές - κάτι απόλυτα εφικτά, αλλά δαπανηρό (ο ιμάντας είναι πιο φτηνός) και, ταυτόχρονα, έξω από την επικρατούσα ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική στο ΨΝΑ - και όχι μόνο.

Και πριν προλάβει να υπάρξει η όποια αξιόπιστη έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς, την ακριβή εστία της, για το τι ακριβώς έγινε, πόσος καπνός χρειάστηκε να μπει στο τμήμα για να γίνει αντιληπτός, και από ποιόν, πριν οδηγήσει στον θάνατο των ασθενών, γιατί δεν υπήρχαν αισθητήρες καπνού κλπ, κλπ, κλπ, άρχισαν να τροφοδοτούνται τα σενάρια τρόμου από τους ένθεν κακείθεν, γιατρούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, πολιτικούς, για τον «επικίνδυνο ψυχασθενή», για τους 90 του άρθρου 69 ΠΚ, που είναι στο ΨΝΑ (και σημειωτέον, οι 20 εξ΄ αυτών, αν και «επικίνδυνοι», διαμένουν σε ανοικτές σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές!!!). Φυσικά, κανείς δεν μιλάει για τους υπόλοιπους, περίπου 400 νοσηλευόμενους του ΨΝΑ, που αντιμετωπίζονται με τους ίδιους κατασταλτικούς τρόπους, όπως οι «90», ως εξίσου «επικίνδυνοι», κλειδωμένοι, συχνά δεμένοι κλπ.

Ακόμα και η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, σιγοντάροντας το καθεστώς που ευθύνεται για τον θάνατο αυτών των ασθενών (όπως και δεκάδων άλλων από πολλά χρόνια), χαρακτήρισε υποκριτές όσους τάσσονται ενάντια στη βάρβαρη πρακτική των μηχανικών καθηλώσεων, αν και ξέρει ότι μπορεί να υπάρξει Ψυχιατρική που μπορεί να ασκείται με «ανοικτές πόρτες και χωρίς μηχανικές καθηλώσεις» - αλλά όχι βέβαια η Ψυχιατρική που ασκείται από και υπό την αιγίδα της ΕΨΕ.

Κάποιοι καλοθελητές επαναφέρουν το ζήτημα του «ακέφαλου» (λόγω της προ ολίγων μηνών καθαίρεσης του Π. Θεοδωράκη) της Διοίκησης του ΨΝΑ, λες και δεν ήταν ο Π. Θεοδωράκης που παρουσίασε την απαλλακτική των πάντων ΕΔΕ για τον θανάσιμο τραυματισμό (17/5/15) καθηλωμένου ασθενή από άλλο καθηλωμένο ασθενή που κατάφερε να λυθεί - και εδώ το σύστημα, οι πρακτικές του και η κουλτούρα του, δεν έφταιγε σε τίποτα. Λες και δεν ήταν αυτός που επί των ημερών του βούλιαξε σκόπιμα το ΨΝΑ, διαλύοντας συνειδητά την όποια θεραπευτική δραστηριότητα, ως πιστός τροϊκανός που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν οι περικοπές των δαπανών και το βίαιο κλείσιμο του ψυχιατρείου. Ηταν αυτός που εφάρμοσε με ανάλγητο τρόπο την πολιτική της πλήρους αποδυνάμωσης από προσωπικό του ψυχιατρείου, πολύ κάτω από τα όρια όχι ασφαλούς, αλλά απλώς υποτυπώδους λειτουργίας.

Και ήταν αυτή την πολιτική που συνέχισε η «ακέφαλη» Διοίκηση του ΨΝΑ και το «αριστερό» Υπουργείο Υγείας, με όλες τις «επιτροπές» να σχεδιάζουν, ακόμα μια φορά επί χάρτου, το περιτύλιγμα μιας όλο και πιο βάρβαρης καθημερινότητας, στην οποία όλοι συμμετείχαν, σχεδιαστές και εκτελεστές.

Επικεντρώνουν όλοι και προβάλουν το ζήτημα των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό. Είναι σαφές ότι αυτό παίζει κομβικό ρόλο. Κάνει την κόπωση του εναπομείναντος προσωπικού να οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Ωστόσο, η ιδρυματική βία δεν γεννήθηκε τώρα - είναι ένα εγγενές, δομικό χαρακτηριστικό του ιδρύματος. Υπήρχε πάντα. Η επάρκεια του προσωπικού είναι μια εκ των ουκ άνευ προϋποθέσεων για μια θεραπευτική διαδικασία - είναι, ωστόσο, μια αναγκαία, αλλά όχι και επαρκής προϋπόθεση. Η βία υπήρχε και όταν το προσωπικό ήταν επαρκές. Είναι και ήταν ανέκαθεν ο τρόπος για την πειθαρχική, επαρκή και αποτελεσματική λειτουργία του ολοπαγούς ιδρύματος.

Όπως λέει ο Franco Basaglia, «…η μόνη υπευθυνότητα που το ίδρυμα αποδίδει στον ασθενή είναι η υπευθυνότητα για το ατύχημα, που σπεύδει να το καταλογίσει στον ασθενή και στην αρρώστια του, απορρίπτοντας οποιαδήποτε σύνδεση ή συμμετοχή στην τραγωδία. Ο ασθενής που έχει απογυμνωθεί από κάθε υπευθυνότητα στη διάρκεια της μακρόχρονης παραμονής του στο ψυχιατρείο, ξαφνικά βρίσκεται ολοκληρωτικά υπεύθυνος για τη μόνη ‘ελεύθερη’ πράξη του, που σχεδόν πάντα συμπίπτει με τον θάνατό του…» («Το πρόβλημα του συμβάντος»).

Η όποια προϋπόθεση «για κάτι» σχετίζεται με αυτό «το κάτι», αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του, αλλά δεν ταυτίζεται μαζί του. Η ίδια προϋπόθεση μπορεί να εξυπηρετήσει και διαμετρικά αντίθετους στόχους. Και εν προκειμένω, το ζήτημα της ψυχιατρικής κουλτούρας και πρακτικής, το «για ποια ψυχιατρική μιλάμε», παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο, έστω και αν αυτός ο πρωτεύων ρόλος, για να μπορεί να λειτουργήσει, χρειάζεται επάρκεια κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού.

Το λεγόμενο «πρώην 7ο», οι ολημερίς και δια βίου καθηλωμένοι τρόφιμοι, δεν είναι προϊόν του μνημονίου και της κρίσης. Υπήρχε από πάντα, όπως και οι γνωστές αντίστοιχες συνθήκες σε όλα τα τμήματα και σε όλα τα ψυχιατρεία και τις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων. Είναι προϊόν της κυρίαρχης Ψυχιατρικής. Αυτό που γίνεται τώρα, είναι ότι, με τα διαδοχικά μνημόνια, η ιδρυματική επάρκεια του κλειστού ολοπαγούς ιδρύματος έχει καταρρεύσει και το σύστημα εκρήγνυται, με τραγικές συνέπειες για τις ζωές των ασθενών - και αυτό αφορά και το ίδιο το προσωπικό (ιδιαίτερα το νοσηλευτικό), που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει θύμα της επικινδυνότητας, όχι του όποιου ψυχικά ασθενή, αλλά του ψυχιατρικού συστήματος εντός του οποίου είναι εντεταλμένο να λειτουργεί.

Δεν είναι τυχαίο για το τι συμφέροντα εξυπηρετούν οι κρατούντες της «ακέφαλης» Διοίκησης του ΨΝΑ, με την συνεργασία και την κάλυψη της «αριστερής» ηγεσίας του Υπουργείου, που ένα κτίριο (στο Γκάζι) το οποίο αγοράστηκε με 7.5 εκ. ευρώ (ΕΣΠΑ) για να λειτουργήσει ως ΚΨΥ (αυτό που στα χαρτιά λένε ότι θέλουν να κάνουν προκειμένου να γίνει το κοινοτικό δίκτυο των υπηρεσιών), αντί να το θέσουν σε λειτουργία ως ΚΨΥ, το μετατρέπουν σε στεγαστική δομή (ήδη μεταφέρθηκαν οι πρώτοι ασθενείς από άλλη δομή), με πιθανή φιλοξενία και των εξωτερικών ιατρείων, ακυρώνοντάς το ως ΚΨΥ - τη στιγμή, μάλιστα, που τα ΚΨΥ είναι ελάχιστα και σε κατάρρευση. Ενα σκάνδαλο που θα πληρωθεί ακριβά και με πρόστιμα, αλλά για το οποίο η υποτιθέμενη «αριστερά» του ΨΝΑ δεν είπε κουβέντα και μάλιστα συναίνεσε σε αυτό.

Το ιστορικό Δαφνί, μια ιστορία πόνου και οδύνης από τότε που ιδρύθηκε εδώ και 90 χρόνια, ζει πραγματικά το δικό του «ύστατο σήμερα». Κι΄ άλλα παρόμοια τραγικά γεγονότα θα φέρει η οξυνόμενη οικονομική και κοινωνική κρίση, σε συνδυασμό με την κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα, την ολοσχερή αδυναμία λειτουργίας, το «κλείσιμο» για το οποίο προειδοποιούσαμε και που δεν αφορά απλώς στο λουκέτο του Π. Θεοδωράκη, αλλά και στο «καθημερινό κλείσιμο», με την προϊούσα αποδυνάμωση από προσωπικό, την κόπωση, την απελπισία, το αδιέξοδο. Ένα «κλείσιμο» που συνέχισε, σφυρίζοντας αδιάφορα, η 7μηνη «αριστερή» διακυβέρνηση.

Μόνη λύση είναι το άνοιγμα δρόμων προς ένα κοινό μέτωπο των εργαζομένων, των ασθενών, των οικογενειών και των κοινωνικών κινημάτων για μιαν «άλλη» ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική, που θα σέβεται τον ψυχικά πάσχοντα ως υποκείμενο και ως ισότιμο συνομιλητή, στον κοινό αγώνα ενάντια στο σύστημα που παράγει την οδύνη και απεργάζεται την καταστροφή όλων.

Πρέπει να χυθεί άπλετο φως στο τι ακριβώς έγινε και πέθαναν από την πυρκαγιά οι τρεις ασθενείς, να μην κυριαρχήσει κανένας αποπροσανατολισμός από την αποκάλυψη των πραγματικών συμβάντων και των αιτιών γι΄ αυτά Να απαιτηθούν και να διεκδικηθούν μαζικές προσλήψεις προσωπικού, άνοιγμα του ψυχιατρείου στην κοινότητα, κατάργηση των κατασταλτικών μεθόδων, των μηχανικών καθηλώσεων και της κλειδωμένης πόρτας, απόρριψη των καμερών και των απομονώσεων, συνειδητοποιώντας ότι ο μόνος τρόπος για ν΄ αποφευχθούν άλλα χειρότερα είναι ο κοινός αγώνας για την αμοιβαία χειραφέτηση ασθενών και προσωπικού.

ΔΑΦΝΙ : 19χρονος δεμένος επί 14 μήνες!Συγκλονίζει η ιστορία του Χρήστου από την Πάτρα

από dete.gr



Το σκηνικό του Ρίου… επαναλαμβάνεται!
Σφυρίζει αδιάφορα το «ευαίσθητο» Υπουργείο του Παναγιώτη Κουρουμπλή

Ο Χρήστος έγινε 19. Πριν από 3 χρόνια, στα 16 του, η φωτογραφία του με τους ιμάντες στην ψυχιατρική κλινική του Νοσοκομείου Ρίου είχε προκαλέσει πανελλήνιο σάλο. Η εικόνα επαναλαμβάνεται! Ο Χρήστος μεταφέρθηκε στο Δαφνί και από τον Ιούνιο 2014 μέχρι σήμερα, επί 14 ολόκληρους μήνες, είναι δεμένος σε ένα κρεβάτι!
Όπως και τότε είχε επισημάνει η Εταιρεία Ψυχικής Υγείας και Εκπαίδευσης των Ατόμων με Αυτισμό Αχαΐας ( ΕΨΥΕΠΕΑ) «Aισθανόμαστε ντροπή, ανησυχία και αποτροπιασμό, σαν γονείς παιδιών με Αυτισμό για τις απαράδεκτες συνθήκες νοσηλείας Αυτιστικού παιδιού όπου δεν έχει ληφθεί καμία μέριμνα προστασίας και φροντίδας που απαιτείται για όλα τα πάσχοντα παιδιά και πολύ περισσότερο για τα παιδιά με αναπηρία. Δυστυχώς οι συνθήκες νοσηλείας θυμίζουν παλιές εποχές ασυλοποίησης και βάναυσης κακοποίησης των ψυχικά πασχόντων. Ερωτούμε και περιμένουμε άμεσες απαντήσεις και λύσεις από όλους τους αρμόδιους αναμένοντας και την απόδοση ευθυνών σε κάθε υπεύθυνο.Η ακινητοποίηση παιδιού με Αυτισμό δεμένο με ιμάντες, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα πέρα από την οξεία φάση, αποτελεί αποδεκτή Ιατρική θεραπευτική μέθοδο και επιστημονικά τεκμηριωμένη πρακτική; Μήπως πρόκειται για Ιατρική κακοποίηση και βάναυση μεταχείριση Αυτιστικού παιδιού με ολέθριες συνέπειες και καταπάτηση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειάς του»;Ο Χρήστος μετά την νοσηλεία του στο ΠΠΝΠ μεταφέρθηκε στο σπίτι του. Εζησε εκεί ενάμιση χρόνο. Τον Ιούνιο 2014 με Εισαγγελική εντολή μεταφέρθηκε και πάλι στην Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Ρίου. Ο Διευθυντής της αρνήθηκε να τον παραλάβει και τον μετέφερε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, στο Δαφνί. Όπως είχαν πει τότε οι γιατροί «έπρεπε να ρυθμιστούν τα φάρμακα του Χρήστου». Ο οποίος πάσχει από αυτισμό και δεν έχει καμία σχέση με… ψυχιατρική ασθένεια (σχιζοφρένεια, μανία κλπ). Ωστόσο παρουσιάζει ορισμένες φορές επιθετική συμπεριφορά. Όπως μας κατήγγειλαν οι γονείς και άλλοι συγγενείς τους που τον επισκέφθηκαν, ο Χρήστος παραμένει από τότε δεμένος! Τον έχουν δέσει με ιμάντες στο κρεβάτι από το χέρι και το πόδι! Ο ίδιος δεν επικοινωνεί εύκολα με το περιβάλλον. Ωστόσο λέει συνεχώς «σπίτι», φανερώνοντας την θέλησή του να επιστρέψει στο οικογενειακό περιβάλλον. Οι γονείς του μας κατήγγειλαν πως στο «Δαφνί» τους ενημέρωσαν πως λόγω έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού, ο 19χρονος πρέπει να μένει δεμένος. Δεν υπάρχει κάποιος να τον παρακολουθεί. Όλους αυτούς τους μήνες έχουν κινήσει γη και ουρανό! Έφτασαν μέχρι το Υπουργείο Υγείας αλλά τόσο ο κ. Κουρουμπλής όσο και ο κ. Ξανθός έβαλαν τον φάκελο του Χρήστου… σε κάποιο ντουλάπι! Ακόμη και στην «πρώτη φορά Αριστερά» η αδιαφορία ζει και βασιλεύει!Οι συγγενείς τους ζητούν να υλοποιηθεί η υπόσχεση που είχε δοθεί για τον Χρήστο. Να μεταφερθεί σε μία ειδική δομή για αυτιστικά παιδιά, βαριά περιστατικά. Υπάρχουν δύο στην Αθήνα, η «Ανάσα» στο Θησείο η οποία μάλιστα χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Υγείας και ο «Άγιος Νικόλαος» στην Παιανία!Αν δεν δοθεί άμεσα λύση, ένα 19χρονο παιδί θα παραμένει δεμένο στο Δαφνί! Που να ξέραμε όλοι εμείς ότι υπάρχουν εικόνες μέσα στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής που είναι χειρότερες από αυτές που μας μεταφέρουν μέσω διαδικτύου οι αιμοσταγείς τζιχαντιστές.

Η άποψη των εργαζομένων

Οι εργαζόμενοι στο Δαφνί μιλούν για υποστελέχωση των υπηρεσιών τους, καθώς λόγω οικονομικής κρίσης δεν έγιναν προσλήψεις την τελευταία πενταετία. Ειδικοί ψυχικής υγείας διαπιστώνουν κατάχρηση του μέτρου της καθήλωσης, ενώ περιστατικά που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να νοσηλεύονται μαζί συνυπάρχουν σε κορεσμένους θαλάμους. Τον ερχόμενο Ιούνιο, στο πλαίσιο της αποασυλοποίησης, το Δαφνί προβλεπόταν να κλείσει. Ακόμη δεν είναι ξεκάθαρο τι θα συμβεί.

Ο ιμάντας με τον οποίο γίνεται η καθήλωση ασθενών

Από το 2008 η Ειδική Επιτροπή Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές, τα μέλη της οποίας ορίζονται από το υπουργείο Υγείας, είχε στείλει σχετικές οδηγίες στα νοσοκομεία. Σύμφωνα με αυτές, η καθήλωση είναι το έσχατο μέσο. Διαρκεί όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες και εποπτεύεται. Ανά 15 λεπτά νοσηλευτής επισκέπτεται τον ασθενή και ελέγχει τα ζωτικά σημεία, ενώ ο ψυχίατρος επανεκτιμά ανά ώρα τη σκοπιμότητα της παράτασης ή μη της καθήλωσης. Κάθε μεταβολή πρέπει να καταγράφεται σε ειδικό τετράδιο. Στην πράξη όμως αυτές οι οδηγίες δεν εφαρμόζονται πάντα. Στην περίπτωση ενός αυτοστικού παιδιού όπως ο Χρήστος απαγορεύεται η χρήση ιμάντα. Κι όμως ο Χρήστος είναι δεμένος 14 μήνες.
Ενδεικτική είναι η εικόνα από παλαιότερους ελέγχους της Επιτροπής στο ΨΝΑ. Το 2012 η Επιτροπή διαπίστωνε ότι «προφανώς μετά από αντιρρήσεις των ειδικευόμενων ιατρών να ενημερώνουν το τετράδιο» 10 από τους 17 νοσηλευόμενους σε τμήμα χρονίων περιστατικών καθηλώνονταν προληπτικά με ιμάντες για 12 ώρες κάθε νύχτα.

Νέα παρέμβαση

Η Εταιρεία Ψυχικής Υγείας και Εκπαίδευσης έχει παρέμβει για την περίπτωση του Χρήστου και στον Υπουργό Υγείας. Γράφοντας: «Τα κλουβιά φυλακές» και οι «φυλακές ψυχών» δεν εμφανίζονται λόγω οικονομικής κρίσης στην χώρα μας. Υπήρχαν και σε παρελθούσες εύρωστες οικονομικές περιόδους. Η απογύμνωσή τους από εξειδικευμένο προσωπικό συντελείται σταδιακά και σε βάθος χρόνου. Η διαμόρφωση νέων δομών προστατευόμενης διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία κάτω από τον έλεγχο της τοπικής μας κοινωνίας. Για να μην διαιωνίζονται τα ιδρύματα – αποθήκες ψυχών, αποτελεί πάγιο αίτημα του αναπηρικού κινήματος, δικαίωμα των ατόμων με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες – των πιο αποκλεισμένων ανάμεσα στους αποκλεισμένους- και υποχρέωση της Πολιτείας και της Κοινωνίας, η οποία δεν μπορεί να καλύπτεται πίσω από ψιθύρους και ανέξοδες ευαισθησίες. Ως εκ τούτου αναμένουμε να διερευνήσετε τις συνθήκες νοσηλείας του 19χρονου και να παρέμβετε ώστε να βρεθεί λύση για την αντιμετώπιση αυτής της δύσκολης κατάστασης».

Εικόνες σοκ από την πυρκαγιά στο Δαφνί – ΒΙΝΤΕΟ

από enikos

Εικόνες σοκ αντίκρισαν οι πυροσβέστες αλλά και οι εργαζόμενοι στο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Δαφνί μετά την πυρκαγιά που ξέσπασε χθες το απόγευμα σε θάλαμο με τραγικό απολογισμό τρεις νεκρούς. Την ίδια ώρα πολλά ερωτήματα δημιουργούνται για το πώς ο φερόμενος ως δράστης της πυρκαγιάς κατάφερε να βρει αναπτήρα ή σπίρτα για να ανάψει την πυρκαγιά. Δείτε το βίντεο του MEGA.

http://www.dailymotion.com/video/x34w4f5_%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CE%BF%CE%BA-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B1%CF%86%CE%BD%CE%AF_news

Ρέκβιεμ στην ψυχική υγεία

από εφημερίδα των συντακτών

Το «τραγικό αποτέλεσμα της πυρκαγιάς που στοίχισε τη ζωή τριών ασθενών του ΨΝΑ» ήρθε να προταχθεί χθες ως πρώτη είδηση λίγα λεπτά πριν αρχίσει η προεκλογική ενημέρωση των πολιτών μαζί φυσικά με το προσφυγικό, που συνυπάρχει ως κεντρική είδηση με κεντρικό άξονα τα αδιαχώρητο στα νησιά, τις συμπλοκές και το νεκρό προσφυγόπουλο που «ξεβράστηκε» στην… Τουρκία.

Θα διεξαχθεί έρευνα (!) μετά από εντολή του υπηρεσιακού υπουργού Υγείας για το τραγικό συμβάν. Ένας ασθενής απομονωμένος έβαλε τη φωτιά, 17 ασθενείς οι περισσότεροι δεμένοι με ιμάντες χειροπόδαρα βρίσκονταν στον κλειδωμένο θάλαμο, οι λίγοι γιατροί και νοσηλευτές έξω από την εικόνα και μάλλον μακριά κι από το συγκεκριμένο θάλαμο. Τι να πρωτοκάνουν κι αυτοί;

Όμως, καμιά ένορκη εξέταση δεν θα αποκαλύψει το εύρος της δυστυχίας που βιώνουν οι πλέον ευάλωτοι αυτής της χώρας. Οι άνθρωποι παραμένουν δεμένοι την Ελλάδα αιώνες τώρα.

Το 1974 οι πρώτοι γιατροί οραματιστές και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θέλησαν να αλλάξουν και στην Ελλάδα την αθλιότητα των ψυχιατρείων, την αντίληψη ότι ο ψυχικά ασθενής είναι η ντροπή της οικογένειας ότι τα ηλεκτροσόκ και οι ιμάντες μαζί με την κατανάλωση άπειρης ποσότητας ψυχοφαρμάκων ήταν η «μέθοδος».

Έγιναν πράγματι στις επόμενες δεκαετίες κάποιες αλλαγές, βοήθησαν και οι καταγγελίες από τους διεθνείς κι ευρωπαϊκούς θεσμούς κι έδωσαν μάχες οι επιστήμονες της ψυχικής υγείας και όχι μόνο.

Ψηφίστηκαν με το ζόρι σχεδόν καλύτεροι Νόμοι προστασίας των απολύτως εκτεθειμένων στην «επιστημονική», οικογενειακή και κοινωνική βία, νόμοι που παραμένουν στα συρτάρια μέχρι και σήμερα.

Έγιναν καλύτερες οι συνθήκες στα δημόσια ψυχιατρεία, φτιάχτηκαν ανθρώπινες δομές κοντά στις κοινωνίες, άδειασε το κολαστήριο της Λέρου και άρχισε να αλλάζει κάπως και η κοινωνική προκατάληψη.

Εκεί κάπου όμως το καλό όνειρο τέλειωσε και ξανάρχιζε ο εφιάλτης!

Λιγοστές οικονομικές κρατικές και ευρωπαϊκές ενισχύσεις, κατασπατάληση των πόρων αυτών με διαχρονική διαφθορά των «πολιτικών» διοικήσεων, ρημαγμένες οι πειραματικές δομές, ανεφάρμοστοι οι νόμοι για προστασία των ψυχικά πασχόντων, πλήρης στέρηση των δικαιωμάτων τους και ξεχασμένοι μέχρι το κάθε επόμενο «συνηθισμένο» τραγικό συμβάν.

Στον καιρό της κρίσης ήταν οι πρώτοι που χτυπήθηκαν οι πρώτοι που δεν είχαν ούτε φωνή να διαμαρτυρηθούνε. Κάτω από τους άλλους ασθενείς, κάτω από τους εξαρτημένους, κάτω από τους κρατούμενους, κάτω από όλους.

Αφημένοι οι φτωχότεροι στο δρόμο ή δεμένοι με ιμάντες, εγκατεστημένοι οι κάτοχοι μιας έστω στοιχειώδους σύνταξης σε ιδιωτικές δομές «συνεργαζόμενες» με άγνωστες συχνά συνθήκες «περίθαλψης».

Πάνω από το 90% σύμφωνα με μελέτες ειδικών κλεισμένοι στα ιδρύματα με αναγκαστικό εγκλεισμό! Με δικαστικούς συμπαραστάτες (δηλαδή διαχειριστές της υγείας, της περιουσίας και των δικαιωμάτων τους συγγενείς ή ακόμα και ιδιωτικά ιδρύματα) με κίνητρα που κανένα δικαστήριο ποτέ δεν εξετάζει.

Οι ψυχικά ασθενείς που σύμφωνα με το νόμο ένα μήνα το αργότερο μετά τον εγκλεισμό παρουσιάζονται για να κρίνει η δικαιοσύνη αν σωστά ή όχι παραμένουν έγκλειστοι δεν φτάνουν σχεδόν ποτέ να παρουσιαστούν.

Μια ιατρική υπογραφή ότι δεν «δύναται» και τέλος. Οι γιατροί ακόμα και αυτοί που  ονειρεύτηκαν να κάνουν κάτι παρασύρονται στις εξαντλητικές βάρδιες και στους εκατοντάδες ασθενείς και αδυνατούν πλέον ακόμα και να αντιδράσουν. Οι λιγοστές καλές μονάδες συμπιέζονται από τον μεγάλο αριθμό ανθρώπων που προσφεύγουν στις υπηρεσίες τους.

Και τέλος απομένουν οι ιμάντες, ο «επικίνδυνος» που βάζει φωτιά στον κλειδωμένο του θάλαμο, τα ΜΜΕ που μιλούν όχι για έγκλημα αλλά για συμβάν, οι νεκροί ανώνυμοι που βρέθηκαν εκεί δεμένοι ίσως λόγω της απόλυτης εγκατάλειψης, η κάθε πολιτική ηγεσία του υπουργείου που εφησυχάζει με τις ΕΔΕ και συνεχίζει το έργο της, οι συγγενείς που δεν βλέπουν τους ιμάντες και η δικαιοσύνη που παρατηρεί από μακριά.

Είμαστε όμως απόντες παρατηρητές κι όλοι εμείς που δεν αντιλαμβανόμαστε ότι οι ιμάντες αυτοί μας δένουν όλους χειροπόδαρα, ότι ο θάνατος των τριών ο τραυματισμός των άλλων τριών όπως και ο «επικίνδυνος» που έβαλε τη φωτιά είναι το δικό μας κομμάτι αναλγησίας και αδιαφορίας κι όσες ΕΔΕ κι αν γίνουν δεν θα το αποκαλύψουν αυτό μια και είναι πολύ καλά κρυμμένο.    

Μόλις δύο νοσηλευτές στη βάρδια στο «Δαφνί» την ώρα της φονικής πυρκαγιάς. Τι ερευνά το υπουργείο

από huffingtonpost

Τραγωδία που δεν τη χωρά ο ανθρώπινος νους εκτυλίχθηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής «Δαφνί», όπου βρήκαν το θάνατο τρεις ασθενείς μετά από πυρκαγιά που ξέσπασε σε προκάτ πτέρυγα.

Στην πτέρυγα 7 νοσηλεύονταν συνολικά 17 ασθενείς που χαρακτηρίζονται πολύ βαριά περιστατικά (άνθρωποι με σχιζοφρένεια ή με βεβαρημένο ποινικό παρελθόν), εκ των οποίων οι 14 πρόλαβαν να σωθούν από τους πυροσβέστες που τους έβγαλαν έξω.

Οι τρεις νεκροί ήταν δεμένοι στα κρεβάτια τους και δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Έτσι, πνίγηκαν στους καπνούς και πέθαναν από αναθυμιάσεις, ενώ υπήρξαν και δύο τραυματίες. Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται για τα αντανακλαστικά του προσωπικού του νοσοκομείου, καθώς, σύμφωνα με πηγές από την Πυροσβεστική, ενδεχομένως να μπορούσαν να σωθούν ζωές αν υπήρχε μια πιο άμεση αντίδραση και απομακρύνονταν άμεσα οι ασθενείς. Στη βάρδια βέβαια υπάρχουν μόλις δύο νοσηλευτές, οι οποίοι μπορεί να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό αλλά είναι δύσκολο να προλάβουν τα πάντα.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η φωτιά προκλήθηκε από 20χρονο ασθενή, ο οποίος στη συνέχεια απομακρύνθηκε από το σημείο. Πρόκειται για άτομο που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο με το άρθρο 69 του Ποινικού Κώδικα και έχει τελέσει στο παρελθόν ανθρωποκτονία. Στην πτέρυγα 7 νοσηλευόταν μαζί με τους υπόλοιπους ασθενείς αλλά σε λίγο πιο απομονωμένο χώρο γιατί είχε εμφανίσει ακραία συμπεριφορά. Ερωτήματα εγείρονται για το πώς κατάφερε να βάλει φωτιά σε σεντόνια και στρώματα, καθώς οι αναπτήρες απαγορεύονται. Ο 20χρονος δεν ήταν δεμένος διότι, σύμφωνα με τους γιατρούς, είναι ισοβίως νοσηλευόμενος και δεν προβλέπεται η καθήλωσή του.

Η πυρκαγιά ξέσπασε περίπου στις 16.30, ήταν μικρής έντασης αλλά θανατηφόρα λόγω του πολύ κλειστού χώρου και των πυκνών καπνών. Στο σημείο έσπευσαν 33 πυροσβέστες με 11 οχήματα που λίγη ώρα αργότερα έθεσαν υπό έλεγχο την πυρκαγιά και έβγαλαν από το χώρο τα τρία πτώματα που ήταν καθηλωμένα στα κρεβάτια τους. Το νοσοκομείο επισκέφτηκε λίγο μετά την τραγωδία ο υπηρεσιακός υπουργός Υγείας κ. Θάνος Δημόπουλος.

Ο υπουργός διέταξε κατεπείγουσα ένορκη διοικητική εξέταση για τη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου των τριών ασθενών.

Τραγωδία στο Δαφνί – Τρεις νεκροί από πυρκαγιά στο ψυχιατρικό νοσοκομείο

από altsantiri

Τραγικό θάνατο βρήκαν τρεις τρόφιμοι του ψυχιατρικού νοσοκομείου, στο Δαφνί, ενώ άλλοι τρεις τραυματίστηκαν, μετά από μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε γύρω στις 16:30 στο ισόγειο του ιδρύματος. Την είδηση επιβεβαίωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ εκπρόσωπος της πυροσβεστικής.

Ο θάνατος των θυμάτων προήλθε κατά πάσα πιθανότητα από ασφυξία, ενώ πληροφορίες που δεν έχουν επιβεβαιωθεί αναφέρουν πως αμφότεροι ήταν δεμένοι στα κρεβάτια τους, μιας και στην εν λόγω πτέρυγα του νοσοκομείου φιλοξενούνται βαριά περιστατικά.

Κάποιοι ασθενείς μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία «Σωτηρία» και «Αττικό», για να τους παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες, καθώς αντιμετώπισαν αναπνευστικά προβλήματα, ενώ κάποιοι άλλοι μεταφέρθηκαν σε άλλες πτέρυγες του νοσοκομείου.

Λίγο μετά τις 18:00 η φωτιά, τα αίτια της οποίας δεν έχουν γίνει ακόμα επίσημα γνωστά (αν και πληροφορίες αναφέρουν πως η πυρκαγιά ξεκίνησε από κάποιον ασθενή), τέθηκε υπό έλεγχο. Για την κατάσβεσή της επιχείρησαν 33 πυροσβέστες με 11 οχήματα.