ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΤΟ ΔΑΦΝΙ

από ΕΕΚ

Χωρίς να πάρει την δημοσιότητα (συνήθως κατασκευασμένη γιατί «πουλάει») που παίρνουν άλλα αντίστοιχα, ή πολύ μικρότερης σημασίας συμβάντα, πέρασε το τραγικό συμβάν του θανάτου που προκάλεσε, την περασμένη Κυριακή, 17 Μαίου, νοσηλευόμενος σε τμήμα εισαγωγών του ΨΝΑ (Δαφνί) σε άλλον νοσηλευόμενο στον ίδιο θάλαμο με αυτόν. Κι΄ όμως, το συμβάν αυτό ήταν τουλάχιστον αντίστοιχης σοβαρότητας (αν όχι πιο σοβαρό), πχ,  με αυτό που υπερπροβλήθηκε και έγινε γνωστό ως υπόθεση της «μικρής  Αννυ». Αλλά, προφανώς, δεν υπήρχε, εν προκειμένω, το κατάλληλο υλικό για την κατασκευή του θεάματος που θα έτρεφε τον ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό : επρόκειτο για «δυο τρελούς», «μέσα στο ψυχιατρείο» (αυτό το «μέσα» έχει τη σημασία του, δεν ήταν έξω, «δίπλα μας»), που ο ένας σκότωσε τον άλλο. Και μάλιστα, όπως τονιζόταν, και οι δυο «βαρέως πάσχοντες», έτσι ώστε να μειώνεται το αξιακό βάρος της απώλειας.
Κι΄ όμως, το συμβάν αυτό δεν πρέπει να περάσει και να ξεχαστεί μέσα από την ένθεν κακείθεν συμφωνία για την ταχεία, διεκπεραιωτικού χαρακτήρα διερεύνησή του και την ένοχη σιωπή γύρω από τους πραγματικούς λόγους που το έκαναν δυνατό να συμβεί.  

Ηταν και οι δυο μηχανικά καθηλωμένοι, το θύμα 8 μέρες συνεχώς από την ημέρα της εισαγωγής του, ενώ  ο «θύτης», με συνεχείς, διαδοχικές καθηλώσεις από 6μήνου και δεμένος από το ένα χέρι εκείνη τη μέρα, είχε καταφέρει να λυθεί και να εκτονώσει την συσσωρευμένη απελπισία και οργή του με τον πιο τυφλό τρόπο πάνω σ΄ έναν ανυπεράσπιστο συν-νοσηλευόμενο – ο οποίος, πιθανόν, αν δεν ήταν δεμένος, θα μπορούσε να αμυνθεί. Αλλωστε το φονικό αναφέρεται ότι έγινε με ένα κουτάλι, ενώ υπήρχαν και άλλοι, μη καθηλωμένοι νοσηλευόμενοι στον ίδιο θάλαμο.

Είναι σίγουρο, ότι, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θα μάθουμε ποτέ την πλήρη αλήθεια (την ιστορία του προσώπου, τις εμπειρίες, την φωνή που εξέπεμπε, το πόσο και πώς αυτή ακούστηκε, ή αγνοήθηκε και απλώς ήταν αντικείμενο ελέγχου και εξάλειψης, τις απαντήσεις που διαδοχικά είχε πάρει, ή δεν είχε πάρει) παρά μόνο το βολικό και απαλλακτικό των πάντων στρογγύλεμα των γεγονότων που ως συνήθως αφηγούνται άμεσα εμπλεκόμενοι και θεσμικές εξουσίες : ο, όπως πάντα, «επικίνδυνος» και «δύσκολος» ασθενής, για τον οποίο, και πάλι όπως πάντα, δεν υπήρχε άλλη προσέγγιση από τον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου και το δέσιμο και που, καθώς δεν τον «έπιαναν» τα φάρμακα (το σύνηθες αδιέξοδο του κάθε μονόδρομου), είχε ζητηθεί, όπως πάντα, να μεταφερθεί αλλού, σε άλλη δομή.

Η απάντηση στο αίτημα της αποπομπής για «όπου αλλού», ήταν, από πλευράς του «πραγματογνώμονα» του ακόμα παραμένοντος Διοικητή του ΨΝΑ Π. Θεοδωράκη (του γνωστού «παιδιού του Αδωνι» και εντεταλμένου νεοφιλελεύθερου, μνημονιακού κατεδαφιστή του ψυχιατρείου), μια «ειδική δομή» : εννοώντας άραγε, με αυτή την γνωστή ορολογία της απόρριψης των ιδιαίτερων  αναγκών του πάσχοντος υποκειμένου, μιαν απομόνωση (λευκό κελί), ή το δικαστικό ψυχιατρείο/φυλακή, που ήταν προεκλογικά στα σκαριά, αλλά δεν έπαψε ποτέ να επιδιώκεται από την ψυχιατρική κοινότητα;
Οι καταγγελίες από την μεριά των θεσμικών συνδικαλιστών είναι, όπως πάντα, αμυντικού χαρακτήρα και επικεντρώνουν στο αναντίρρητο γεγονός της αποψίλωσης του νοσοκομείου από προσωπικό και στην κάτω των ορίων ασφαλείας λειτουργία του.

Ωστόσο, η επείγουσα ανάγκη για μαζικές προσλήψεις προσωπικού όλων των ειδικοτήτων στο ΨΝΑ και σε όλη την Ψυχική Υγεία δεν θα έλυνε, καθεαυτή, το ζήτημα της δομικής βαρβαρότητας του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος, εντός ή εκτός του ψυχιατρείου (καθώς η κατάσταση είναι απολύτως όμοια, κατασταλτική και αντιθεραπευτική, και στα γενικά νοσοκομεία), που προϋπήρχε της κρίσης, με την ανέκαθεν παροιμιώδη φτώχεια των θεραπευτικών επιλογών του, με την απλοποιητική του προσέγγιση απέναντι στην πολυπλοκότητα της ψυχικής οδύνης, την αδυναμία του να την ‘διαβάσει’ ως κάτι πέρα από συμπτώματα και αφηρημένες διαγνωστικές κατηγορίες, ως βιώματα του υποκειμένου που μπορούν και πρέπει να τύχουν μια ριζικά διαφορετικής ανάγνωσης, κατανόησης και απάντησης, όχι μέσα από τον έλεγχο συμπτωμάτων, αλλά μέσα από την ανάπτυξη σφαιρικών, πολύπλοκων θεραπευτικών προγραμμάτων, πρακτικών και υπηρεσιών, που ν΄ ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα του «αντικειμένου» τους, που είναι το πάσχων υποκείμενο, υποκείμενο οδύνης, αλλά και δικαιωμάτων. Σε αυτό άλλωστε θα συνίστατο η «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» αν, έστω και κατ΄ ελάχιστον, είχε ποτέ υπάρξει.

Η εγγενής βία του κυρίαρχου ψυχιατρικού θεσμού, το αυτονόητο των μηχανικών καθηλώσεων, οι κλειδωμένες πόρτες, ο μονόδρομος του ψυχοφάρμακου κοκ, έγκειται ακριβώς σε αυτή την απλοποιητική απάντηση στην πολυπλοκότητα του ψυχικού πόνου. Η κατασκευή του «επικίνδυνου ψυχασθενή» είναι προϊόν αυτής ακριβώς της απλοποητικής κατασταλτικής προσέγγισης, με τη αναγωγή των όρων, που συνιστούν μιαν «επικίνδυνη κατάσταση», στο άτομο, στις ιδιότητές του, στην αρρώστια του κλπ. Πράγμα που αποτελεί την δικαιολογία για περαιτέρω καταστολή αυτού που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε, όντας ανίκανο να κατανοήσει και ν΄ αντιμετωπίσει το πρόβλημα διαφορετικά, καταλήγοντας, έτσι, στο αίτημα για περαιτέρω  εξοβελισμό της «δυσκολίας» σε «ειδικές δομές».
Αυτές, από τη στιγμή που θα γίνουν, θα είναι «ανοικτές» για τον εγκλεισμό όλων όσων θα οριστούν, και με ποια κριτήρια, ως «δύσκολοι», «επικίνδυνοι», που δεν τους «πιάνουν» τα φάρμακα, ως «βαρέως πάσχοντες», ως «επικίνδυνοι», χωρίς καν να έχουν ακόμα διαπράξει κάτι, αλλά ωθώντας τους διαρκώς σε υπαρξιακούς και ιδρυματικούς όρους  να διαπράξουν. Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η πρώτη μονάδα «υψίστης ασφαλείας», πριν από τις φυλακές, δοκιμάστηκε και λειτουργεί εδώ και χρόνια στο Δαφνί, για τον ασθενή Δ, σε ένα δωμάτιο απομόνωσης, όπου τον  επιτηρούν από μια οπή στον τοίχο, χωρίς να έρχεται σε επαφή με κανέναν και χωρίς κανένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο.

Το ζήτημα, εν προκειμένω, δεν είναι  η άρνηση ότι υπάρχουν «δύσκολες περιπτώσεις», αλλά το πώς αυτές κατανοούνται, πώς «κατασκευάζονται» και ποιες είναι οι εναλλακτικές προσεγγίσεις και απαντήσεις. Πίσω από τις δράσεις, τις πράξεις, τις ενέργειες των υποκειμένων με τα όποια  προβλήματα ψυχικής υγείας και υπό καθεστώς εγκλεισμού, είναι (πέραν των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων και ως εντολοδόχος αυτών) ένα ολόκληρο σύστημα, ο τρόπος λειτουργίας του ψυχιατρικού θεσμού, που οριοθετεί, επιβάλλει, ελέγχει, στερεί, ματαιώνει, ρυθμίζει τον χώρο, τον χρόνο και τις ανάγκες  των εγκλείστων, τροφοδοτώντας, ή και παράγοντας (με άνωθεν συμπεριφορές, στάσεις, πρακτικές) εκρήξεις, ξεσπάσματα, βία απέναντι στην βία που κάποιος βιώνει, υφίσταται, κλπ. Το έγκλημα είναι ο θεσμός, όχι ο ασθενής εντός αυτού και υπό την «καταπιεστική προστασία» του.  

Είναι αυτή η πάγια κουλτούρα και πρακτική της πλειονότητας της ψυχιατρικής κοινότητας που έρχεται να συναντηθεί με τις διαλυτικές επιπτώσεις των διαδοχικών μνημονίων και της απεξάρθρωσης των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας και του Κράτους Πρόνοιας. Οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί, εγκυμονούν τραγικά συμβάντα, όπως αυτό της περασμένης Κυριακής, συμβάντα κραυγαλέα, που θα γίνονται «ακουστά» εκτός των τειχών. Συμβάντα που, αν πραγματικά «ακουστούν», μιλούν, ακόμα και γι΄ αυτούς που «δεν ξέρουν», για την καθημερινή τραγωδία που επιτελείται στο εσωτερικό των μονάδων ψυχικής υγείας, για τα συμβάντα που «δεν ακούγονται», με την απάλειψη και των τελευταίων ιχνών θεραπευτικότητας και το βούλιαγμα της λειτουργίας των μονάδων σε έναν αργό, καθημερινό θάνατο - με τους ασθενείς ανάμεσα στο γρήγορο εξιτήριο και στην απλή εναπόθεση εντός και το προσωπικό σε μιαν αμετάστρεπτη  εξάντληση, που το ωθεί, όλο και πιο πολύ, σε μιαν απλώς διεκπεραιωτική λειτουργία και στην απέναντι, από τους ασθενείς, όχθη.   

Γι΄ αυτό ηχεί ως ασεβής διακωμώδηση  της σοβαρότητας της κατάστασης, στην  οποία έχει περιέλθει η Ψυχική Υγεία, το φραστικό συμπλήρωμα της υπουργικής ανακοίνωσης στο πόρισμα Θεοδωράκη, το οποίο αποδέχεται ασυζητητί, προσθέτοντας ‘λέξεις’ για «επανασχεδιασμό της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», «πρωτοβάθμια φροντίδα και πρόληψη που θα συμβάλλουν στην αποτροπή τέτοιων περιστατικών» (!!!), «κατευθυντήριες οδηγίες για τον τρόπο περίθαλψης» στα τμήματα εισαγωγών (προς Θεού, πριν το κάνετε, πείτε μας από πού θα πάρετε τις σοφές συμβουλές, από ποια ψυχιατρική τρόικα).

Αλλά δεν έμειναν στην ανακοίνωση αυτή. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Α. Ξανθός έσπευσε να υιοθετήσει  και να κάνει πλήρως αποδεκτή την πρόταση από τους ψυχιάτρους του πολιτικού του χώρου για την προώθηση της κατασταλτικής και τιμωρητικής πρακτικής των απομονώσεων και των «ειδικών δομών» για τα «δύσκολα περιστατικά» (βλ. δηλώσεις του στο Capital). Πόσο «αριστερή» είναι, και στην Ψυχική Υγεία, μια κυβέρνηση που, ελαφρά τη καρδία, διακηρύσσει την προώθηση δομών για περιστατικά «διαβαθμισμένης» «βαρύτητας» και «επικινδυνότητας»; Αυτή είναι η «μεταρρύθμιση» του Σύριζα; Τα «λευκά κελιά» και τα κλειδωμένα τμήματα για «βαριά περιστατικά» εντός των τμημάτων εισαγωγών (ή και εκτός, δεν έχει σημασία) που έχουν προταθεί εδώ και πολύ καιρό από τις πιο συντηρητικές συνιστώσες της ψυχιατρικής κοινότητας; Και εδώ, λοιπόν, μια «αριστερά» που, πιο δεξιά δεν γίνεται….
Κι όλα αυτά ύστερα από σχεδόν τέσσερις μήνες της νέας κυβέρνησης, που το Υπουργείο δεν είχε πει κουβέντα για την Ψυχική Υγεία, έχοντάς την πλήρως εγκαταλειμμένη και τώρα, με αφορμή το τραγικό συμβάν στο ΨΝΑ, να βγαίνει και να δηλώνει προθέσεις για μια πολιτική προς την πιο αντιδραστική κατεύθυνση.
Είναι επείγουσα ανάγκη να υπάρξει αντίδραση, κινητοποίηση και διεκδίκηση από όλους τους εμπλεκόμενους στην Ψυχική Υγεία, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, λειτουργούς/εργαζόμενους, κινήματα.

Η διεκδίκηση άμεσων απαντήσεων στην διάλυση της ψυχικής υγείας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποσυνδεθεί από την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυρίαρχης ψυχιατρικής, της κουλτούρας της και των  πρακτικών της.

21/5/2015

Στα όρια τους οι δομές Ψυχικής Υγείας

από koutipandoras

Το τραγικό περιστατικό στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής στο Δαφνί, όπου ασθενής σκότωσε ασθενή, ήταν η σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι και να έρθουν στην επιφάνεια όλες οι παθογένειες του συστήματος.
Σύμφωνα με έρευνα του Αθηναϊκού Πρακτορείου τα όρια της Ψυχικής Υγείας στη χώρα μας δοκιμάζονται από την έλλειψη προσωπικού, την ανεπάρκεια των δομών, την οικονομική κρίση και τις αρνητικές επιπτώσεις της συνολικά στον τομέα της Υγείας.
Οι διοικητές των ψυχιατρικών νοσοκομείων αναφέρουν ότι στα ιδρύματα που διοικούν δεν έχει γίνει καμιά πρόσληψη την τελευταία πενταετία, ενώ οι εργαζόμενοι και οι γιατροί στις ψυχιατρικές κλινικές των νοσοκομείων λένε ότι έχουν αυξηθεί μέχρι και 50% οι εισαγωγές ασθενών, πολλοί από τους οποίους νοσηλεύονται σε ράντζα.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι αργά ή γρήγορα τα ψυχιατρικά νοσοκομεία θα πρέπει να κλείσουν και να δημιουργηθούν δομές Ψυχικής Υγείας κοντά σε όσους τις έχουν ανάγκη.

Καλπάζει η κατάθλιψη, σταθερή παραμένει η σοβαρή ψυχιατρική νοσηρότητα όπως η σχιζοφρένεια.

Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Α.Ξανθός αποκαλύπτει τα άμεσα μέτρα που θα λάβει, όπως η αλλαγή των ψυχιατρικών εφημερίων. Εξηγεί γιατί θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση στην Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, καθώς τα χρονοδιαγράμματα που έχουν τεθεί είναι μη ρεαλιστικά.

Κατάθλιψη: Τα συμπτώματα και η αντιμετώπισή της

από tvxs.gr

α προβλήματα και οι ατυχίες είναι ένα κομμάτι της ζωής. Ο καθένας βιώνει τη δυστυχία και πολλοί άνθρωποι μπορεί να βιώσουν την κατάθλιψη προσωρινά όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελαν. Οι εμπειρίες της αποτυχίας συχνά οδηγούν σε προσωρινά συναισθήματα αναξιότητας και αυτό-ενοχής, ενώ προσωπικές απώλειες μπορούν να προκαλέσουν συναισθήματα λύπης, απογοήτευσης και κενότητας. Τέτοια συναισθήματα είναι φυσιολογικά, και συνήθως ξεπερνιούνται μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα. Δεν είναι αυτή η περίπτωση της καταθλιπτικής ασθένειας. 

Ο φορέας «Κλιμακα» εξηγεί ποια είναι τα συμπτώματα της κατάθλιψης, πόσο διαρκεί και πως μπορεί να αντιμετωπιστεί. 

Ποιά είναι τα συμπτώματα της κατάθλιψης;

Η κατάθλιψη θεωρείται ασθένεια ή κλινική κατάθλιψη, όταν τα συναισθήματα που περιγράφτηκαν προηγουμένως είναι σοβαρά, διαρκούν για αρκετές εβδομάδες και αρχίζουν να παρεμβαίνουν στην εργασία και στην κοινωνική ζωή. Η κατάθλιψη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που οι άνθρωποι σκέφτονται και συμπεριφέρονται καθώς και τις σωματικές του λειτουργίες. Κάποιες από τα συμπτώματα που θα πρέπει να σας απασχολήσουν είναι:

να νιώθει κάποιος ότι είναι ασήμαντος, αβοήθητος και χωρίς ελπίδες

να κοιμάται περισσότερο ή λιγότερο από το κανονικό

να τρώει περισσότερο ή λιγότερο από το συνηθισμένο

να δυσκολεύεται στη συγκέντρωση ή στη λήψη αποφάσεων

να παρουσιάζει μειωμένο ενδιαφέρον για συμμετοχή σε δραστηριότητες

να έχει μειωμένη σεξουαλική δραστηριότητα

να αποφεύγει τους άλλους ανθρώπους

να έχει συναισθήματα φορτισμένα με λύπη ή θλίψη

να νιώθει ενοχή χωρίς να υπάρχει λόγος

να εμφανίζει έλλειψη ενέργειας και αισθήματα κόπωσης

να διατυπώνει σκέψεις θανάτου ή αυτοκτονίας

Εάν εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε βιώνει ορισμένα από αυτά τα συμπτώματα, ελπίζουμε το κείμενο αυτό να σας βοηθήσει να καταλάβετε τι συμβαίνει και να ενθαρρύνετε τον εαυτό σας ή το φίλο σας να αναζητήσει βοήθεια από επαγγελματία της ψυχικής υγείας.

Τι προκαλεί την κατάθλιψη;

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη αιτία για την κατάθλιψη, ούτε και είναι πλήρως κατανοητή. Οι παράγοντες που ακολουθούν μπορεί να κάνουν ορισμένους ανθρώπους πιο επιρρεπείς στο να εμφανίσουν κατάθλιψη μετά από κάποια απώλεια ή αποτυχία:

συγκεκριμένα, θλιβερά γεγονότα

βιοχημική ανισορροπία στον εγκέφαλο

ψυχολογικοί παράγοντες, όπως η αρνητική ή απαισιόδοξη άποψη για τη ζωή.

Μπορεί να υπάρχει και κάποια γενετική σύνδεση καθώς είναι πιθανότερο να τη βιώσουν άνθρωποι με οικογενειακό ιστορικό κατάθλιψης.

Πόσο διαρκεί η κατάθλιψη;

Τα συναισθήματα κατάθλιψης που όλοι βιώνουμε μετά από κάποια σημαντική απώλεια ή απογοήτευση μπορεί να έχουν μικρή ή μεγαλύτερη διάρκεια. Η διάρκεια εξαρτάται από το πρόσωπο, τη σοβαρότητα της απώλειας και την κατάλληλη υποστήριξη που θα λάβουμε ώστε να διαχειριστούμε την κατάθλιψη. Η κλινική κατάθλιψη μπορεί επίσης να διαρκέσει μεγάλο ή σύντομο χρονικό διάστημα. Σπάνια γίνεται μόνιμη. Χωρίς επαγγελματική θεραπεία, μπορεί να ξεπεραστεί ύστερα από αρκετές εβδομάδες ή μήνες. Με θεραπεία, μπορεί να ξεπεραστεί πολύ γρηγορότερα.

Η κατάθλιψη ακολουθεί ένα πρότυπο;

Δυστυχώς, από την στιγμή που κάποιος έχει περάσει κλινική κατάθλιψη, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσει πάλι κατάθλιψη. Για παράδειγμα, ορισμένοι βιώνουν εποχιακούς κύκλους κατάθλιψης, κυρίως το χειμώνα, που ονομάζεται εποχιακή συναισθηματική διαταραχή. Πέντε με δέκα τοις εκατό των ανθρώπων που βιώνουν κατάθλιψη βιώνουν επίσης και καταστάσεις υπερβολικής ευτυχίας ή έξαρσης, κάτι που ονομάζεται μανία. Η περίπτωση της εναλλαγής από τη κατάθλιψη στη μανία σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, ονομάζεται διπολική συναισθηματική διαταραχή, ενώ επαναλαμβανόμενες εμπειρίες μόνο κατάθλιψης, ονομάζονται μονοπολική συναισθηματική διαταραχή.

Πως θεραπεύεται η κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη είναι ευκολότερα θεραπεύσιμη σε σύγκριση με τις άλλες ψυχικές ασθένειες. Οι περισσότεροι άνθρωποι που υποφέρουν από κατάθλιψη δέχονται βοήθεια για να την ξεπεράσουν, που περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και/​ή ψυχολογική συμβουλευτική. Η υποστήριξη από την οικογένεια, φίλους αλλά και ομάδες αυτό-βοήθειας μπορούν επίσης να βοηθήσουν σημαντικά.

Πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από σοβαρής μορφής κατάθλιψη περιμένουν πολύ καιρό πριν αναζητήσουν κάποια θεραπεία ή μπορεί και να μην την αναζητήσουν ποτέ. Είναι πιθανό να μην συνειδητοποιήσουν ότι έχουν μία θεραπεύσιμη ασθένεια, ή να ανησυχούν για την αρνητική στάση της κοινωνίας απέναντι σε κάποιον που χρειάζεται τέτοιου είδους θεραπεία.

Τι μπορούν να κάνουν οι φίλοι και η οικογένεια;

Είναι δύσκολο να είσαι μαζί και να βοηθάς κάποιον με σοβαρής μορφής κατάθλιψη. Ορισμένοι το κρατούν μέσα τους, ενώ άλλοι δε θέλουν να είναι μόνοι τους. Είναι πιθανόν να αντιδρούν έντονα σε πράγματα που λες ή κάνεις. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να μιλάνε για τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Είναι προτιμότερο να τους ακούς προσεκτικά και να προσφέρεις υποστήριξη από το να έρχεσαι σε αντίθεση μαζί τους ή να αλλάζεις θέμα. Πες τους ότι ενδιαφέρεσαι. Ρώτησε τους πώς μπορείς να τους βοηθήσεις και φέρε τους σε επαφή με τον οικογενειακό γιατρό ή με κάποιον επαγγελματία της ψυχικής υγείας. Ερεύνησε αν υπάρχουν ομάδες αυτό- βοήθειας στην περιοχή και παρακολούθησε κάποια συνάντηση μαζί τους. Προσπάθησε να είσαι υπομονετικός και όχι επικριτικός. Το κυριότερο απ’ όλα είναι να μην είσαι μόνος, βρες κι άλλους ανθρώπους να παρέχουν βοήθεια και υποστήριξη.

Χρειάζεσαι περισσότερη βοήθεια;

Εάν εσύ ή κάποιος που ξέρεις χρειάζεται περισσότερη βοήθεια από αυτή που οι φίλοι και η οικογένεια παρέχει, επικοινώνησε με κάποιο εξειδικευμένο φορέα στην περιοχή σου που μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση επιπρόσθετης βοήθειας.

Ομάδα ψυχολόγων πίσω από τα προγράμματα βασανιστηρίων της CIA Η έκθεση

Απο tvxs.gr



Νέα στοιχεία έχουν προκύψει σχετικά με το πώς η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία, η μεγαλύτερη ομάδα ψυχολόγων στον κόσμο, βοήθησε την κυβέρνηση του προέδρου George W. Bush και τις μυστικές υπηρεσίες στην εφαρμογή των βασανιστηρίων ως τεχνικές χειραγώγησης και εξαγωγής πληροφοριών.
Οι μέθοδοι ανάκρισης των υπόπτων για τρομοκρατία, έρχεται ξανά στην επιφάνεια. Μια ομάδα διαφωνούντων ψυχολόγων δημοσίευσαν μια έκθεση 60 σελίδων που δείχνει την κρυφή συνεργασία της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (ΑΨΕ) με αξιωματούχους της CIA, του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου.

Στην έκθεση αυτή, η ΑΨΕ φαίνεται να αλλάζει την πολιτική της σε θέματα ηθικής και δεοντολογίας προκειμένου να συμβαδίζει με τις επιχειρησιακές ανάγκες των προγραμμάτων βασανισμού της CIA.

Μεγάλο μέρος της έκθεσης με τίτλο «Όλοι οι ψυχολόγοι των Προέδρων: Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία, το μυστικό της συνενοχής του Λευκού Οίκου και της CIA» βασίζεται σε εκατοντάδες, εσωτερικά mail της ΑΨΕ την χρονική περίοδο από το 2003 έως το 2006, τα οποία γνωστοποιήθηκαν πρόσφατα και αποδεικνύουν την άμεση επικοινωνία με τη CIA.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση, η Susan Brandon, ερευνήτρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς που εργάζεται για τον πρώην πρόεδρο George W. Bush, φέρεται να συντάσσει μυστικά την αλλαγή της δεοντολογίας της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας και να εισάγει σ’ αυτήν τις πρακτικές ανακρίσεις και βασανισμού.

Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Θύματα κακοποίησης οι ψυχικά ασθενείς κρατούμενοι στην Αμερική

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς πρόσφατη έκθεση του παρουσιάζει τους ψυχικά ασθενείς κρατούμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να πέφτουν συχνά θύματα βίας από τους λειτουργούς και φύλακες, σε περισσότερα από 5.000 Ιδρύματα κατά μήκος της χώρας.

Η έκθεση είναι ιδιαίτερα εκτενής, με συνολική έκταση 127 σελίδων και για την ολοκλήρωση της, έγιναν συνεντεύξεις με περισσότερους από 125 αξιωματούχους, λειτουργούς, ψυχιάτρους, κοινωνικούς λειτουργούς και φυλακισμένους.

Καταδεικνύει την περιττή και διευρυμένη άσκηση βίας που υφίστανται οι φυλακισμένοι, με αναφορά πέραν των γενικών, στατιστικών στοιχείων, να γίνεται και σε ξεχωριστές περιπτώσεις. Περιλαμβάνονται, παραδείγματος χάριν, μαρτυρίες κρατούμενων οι οποίοι έχουν δεχθεί επιθέσεις με τέηζερ, σπρέυ πιπεριού ή αναγκάστηκαν να περάσουν ώρες δεμένοι σε καρέκλες και υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια με καυτό νερό στα ντουζ.

Η Jamie Fellner, μια από τους συντάκτες της συγκεκριμένης έκθεσης, μιλώντας στο δίκτυο RT, σημείωσε την πεποίθηση της πως «κοινό και νομοθέτες, για υπερβολικά πολύ καιρό, ήταν πρόθυμοι να στείλουν ανθρώπους στην φυλακή, δίχως να σκέφτονται πως ακριβώς είναι η ζωή πίσω από τα κάγκελα. Και αυτό που συμβαίνει πίσω από τα κάγκελα είναι συχνά κρυμμένο, οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι συμβαίνει».

Με νόημα, υπογράμμισε ακόμη, πως οι αρχές των φυλακών «δεν εκδίδουν μηνιαίες εκθέσεις, όσον αφορά το πόσους ανθρώπους έχουν ψεκάσει με σπρέυ πιπεριού, ή εναντίον πόσων ανθρώπων χρησιμοποίησαν το τέηζερ».



Μεταξύ των περιπτώσεων που αναφέρονται, ξεχωρίζει εκείνη του Nick Christie, ενός 62χρονου άνδρα που είχε σταματήσει να λαμβάνει ιατρική βοήθεια για την κατάθλιψη και το άγχος και φυλακίστηκε στην Φλόριντα το 2009 για απλό πλημμέλημα.

Σε κάποιο σημείο, κλειδωμένος στο κελί του και φωνάζοντας για βοήθεια, οι φύλακες τον άφησαν να ουρλιάζει και να χτυπάει την πόρτα του κελιού. Όταν επενέβησαν, το έκαναν ως εξής: τον ψέκασαν με χημικό σπρέυ περισσότερες από 12 φορές μέσα σε 36 ώρες και τον ακινητοποίησαν, δένοντας τον σε μία καρέκλα, τοποθετώντας στο πρόσωπο του μια μάσκα που κάλυπτε το πρόσωπο του. Ο άνδρας πέθανε από καρδιακή ανακοπή.

Σε μία άλλη περίπτωση, ο 35 χρονος Christopher Lopez, διαγνωσμένος με σχιζοφρένεια εντοπίστηκε στο δάπεδο του κελιού του σχεδόν λιπόθυμος. Το προσωπικό δεν κάλεσε για ιατρική βοήθεια, αλλά έβαλε έδεσε τον άνδρα σε μία καρέκλα. Λίγες ώρες αργότερα, ο άνδρας είχε μια σοβαρή επιληπτική κρίση.

Οι αστυνομικοί τελικά τον απελευθέρωσαν από την καρέκλα, αλλά δίχως να του αφαιρέσουν τις χειροπέδες και απλώς τον άφησαν στο πάτωμα. Και εκείνος πέθανε μετά από λίγες ώρες.

Η μητέρα, όταν της επιτράπηκε να δει το νεκρό κορμί του γιού της, εντόπισε ίχνη κακοποίησης, ενώ όπως αποκαλύφθηκε ο θάνατος του Lopez οφείλεται σε υπερβολική δόση ψυχοτρόπων φαρμάκων, με αποτέλεσμα να πάψει να λειτουργεί η καρδιά του.

Ο δικηγόρος της οικογένειας σημείωσε πως γενικά, στα σωφρονιστικά ιδρύματα των Η.Π.Α. οι ψυχικά ασθενείς έγκλειστοι, θεωρούνται ένα «διαχειριστικό πρόβλημα», ενώ όπως επισημαίνει το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το προσωπικό των φυλακών δεν ξέρει πως να συμπεριφερθεί σε ασθενείς- που μπορεί να έχουν διπολική διαταραχή, κατάθλιψη ή σχιζοφρένεια- καθώς δεν είναι καταρτισμένοι όπως θα έπρεπε, με «τη χρήση βίας να είναι αυτό που ξέρουν».

ΠΑΜΕ:ο αριστερισμός του ΚΚΕ

Τις προάλλες είχα πάει στο σταθμό κτελ του Κηφισού με σκοπό να ταξιδέψω στην Καβάλα λόγω σπουδών.Μιας και έφθασα νωρίς είπα να κάνω βόλτα να περάσει η ώρα μέχρι να φύγω.Στο δρόμο έπεσα πάνω σε μια αφίσα του ΠΑΜΕ η οποία προαναγγέλει και καλεί την συγκέντρωση-συναυλία του ΠΑΜΕ για το κλείσιμο 16 χρόνων από την ιδρυσή του.Και θυμήθηκα τη γνωστή μπροσούρα του Λένιν «Αριστερισμός, η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» στην οποία αναφέρεται το παρακάτω:

ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ;

Οι γερμανοί “αριστεροί” θεωρούν πως γι' αυτούς το ζήτημα είναι λυμένο και ότι η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι κατηγορηματικά αρνητική. Κατά τη γνώμη τους, είναι αρκετό να βγάζει κανείς λόγους και θυμωμένες κραυγές ενάντια στα “αντιδραστικά” και τα “αντεπαναστατικά” συνδικάτα για “να αποδείξει” (ο Κ. Χόρνερ το βεβαιώνει αυτό με ιδιαίτερη “σοβαρότητα” και πολύ ανόητα” πως είναι ανώφελο και μάλιστα απαράδεκτο για τους επαναστάτες, τους κομμουνιστές να δουλεύουν στα κίτρινα, σοσιαλσωβινιστικά, συμφιλιωτικά συνδικάτα, στα συνδικάτα του Λεγκίν, στα αντεπαναστατικά συνδικάτα. Όσο όμως κι αν έχουν πειστεί οι γερμανοί “αριστεροί” ότι η τέτοια τακτική έχει επαναστατικό χαρακτήρα, στην πραγματικότητα είναι ριζικά λαθεμένη και δεν περιέχει τίποτε άλλο από κούφιες φράσεις. Για να το ξεκαθαρίσω, θα αρχίσω από τη δική μας πείρα, σύμφωνα με το γενικό σχέδιο αυτού του άρθρου, που έχει για σκοπό να εφαρμοστεί στη Δυτική Ευρώπη ό,τι είναι γενικά εφαρμόσιμο, ό,τι έχει γενική σημασία, ό,τι είναι γενικά υποχρεωτικό στην ιστορία και στη σύγχρονη τακτική του μπολσεβικισμού. Οι σχέσεις ανάμεσα στους αρχηγούς -το κόμμα - την τάξη- και τις μάζες και ταυτόχρονα η στάση της δικτατορίας του προλεταριάτου και του Κόμματός του απέναντι στα συνδικάτα παρουσιάζονται σήμερα σε μας συγκεκριμένα ως εξής. 

Τη δικτατορία την πραγματοποιεί το οργανωμένο στα Σοβιέτ προλεταριάτο, που καθοδηγείται από το Κομμουνιστικό κόμμα των μπολσεβίκων, το οποίο σύμφωνα με τα στοιχεία του τελευταίου συνεδρίου του (Απρίλης 1920) έχει 611 χιλιάδες μέλη. Ο αριθμός των μελών είχε πολλές διακυμάνσεις και πριν την επανάσταση του Οχτώβρη , ακόμη και το 1918 και το 1919. Φοβόμαστε μιαν υπέρμετρη αύξηση των μελών του Κόμματος, γιατί οι καριερίστες και οι παλιάνθρωποι, που δεν αξίζουν παρά μόνο τουφέκι, προσπαθούν οπωσδήποτε να τρυπώσουν στις γραμμές του κυβερνητικού κόμματος. Η τελευταία φορά που ανοίξαμε πλατιά τις πόρτες του Κόμματος -μόνο για τους εργάτες και αγρότες- ήταν τις μέρες (χειμώνας του 1919) που ο Γιουντένιτς βρισκόταν μερικά προάστια έξω από την Πετρούπολη και ο Ντενίκιν στο Οριόλ (κάπου 350 προάστια έξω απ' τη Μόσχα), δηλαδή τότε που τη Σοβιετική Δημοκρατία την απειλούσε τρομερός, θανάσιμος κίνδυνος και τότε που οι τυχοδιώκτες, οι καριερίστες, οι παλιάνθρωποι και γενικά τα ασταθή στοιχεία δεν μπορούσαν καθόλου να υπολογίζουν ότι θα έχουν επικερδή σταδιοδρομία, αν προσχωρούσαν στους κομμουνιστές (αλλά μάλλον θα έπρεπε να περιμένουν κρεμάλα και βασανιστήρια).

Το Κόμμα που συγκαλεί κάθε χρόνο συνέδρια (στο τελευταίο συνέδριο: 1 αντιπρόσωπος για 1000 μέλη) το καθοδηγεί μια Κεντρική Επιτροπή από 19 άτομα, που εκλέγεται από το συνέδριο, και την τρέχουσα δουλιά στη Μόσχα τη διεξάγουν ακόμη πιο στενά όργανα, τα οποία ονομάζονται Οργανωτικό Γραφείο και Πολιτικό Γραφείο, που αποτελούνται το καθένα από πέντε μέλη της ΚΕ και εκλέγονται στις ολομέλειες της ΚΕ. Από 'δω βγαίνει συνεπώς μια πραγματική “ολιγαρχία”. Και κανένα σοβαρό πολιτικό ή οργανωτικό ζήτημα δεν λύνεται στη δημοκρατία μας από καμιά κρατική υπηρεσία, χωρίς τις καθοδηγητικές υποδείξεις της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος. Στη δουλιά του το Κόμμα στηρίζεται άμεσα στα συνδικάτα που έχουν σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του τελευταίου συνεδρίου (Απρίλης 1920) πάνω από 4 εκατομμύρια μέλη και τυπικά είναι εξωκομματικές οργανώσεις. 

Στην πραγματικότητα όλα τα καθοδηγητικά όργανα της τεράστιας πλειοψηφίας των συνδικάτων και κατά πρώτο λόγο βέβαια το γενικό συνδικαλιστικό πανρωσικό κέντρο ή γραφείο (Πανρωσικό Κεντρικό Συμβούλιο των Συνδικάτων) αποτελούνται από κομμουνιστές και εφαρμόζουν όλες τις οδηγίες του Κόμματος. Κι έτσι έχουμε σε γενικές γραμμές έναν προλεταριακό μηχανισμό που τυπικά δεν είναι κομμουνιστικός, έναν προλεταριακό μηχανισμό ευλύγιστο και σχετικά πλατύ και πολύ ισχυρό, που μέσω αυτού το Κόμμα συνδέεται στενά με την τάξη και με τη μάζα και μέσω αυτού, με την καθοδήγηση του Κόμματος, πραγματοποιείται η δικτατορία της τάξης. Χωρίς την πιο στενή σύνδεση με τα συνδικάτα, χωρίς τη θερμή υποστήριξη απόμερους τους, χωρίς τη γεμάτη αυταπάρνηση δουλειά τους όχι μόνο στην οικονομική, μα και στη στρατιωτική οικοδόμηση δεν θα μπορούσαμε, εννοείται, να κυβερνήσουμε τη χώρα και να πραγματοποιήσουμε τη δικτατορία όχι 2 ½ χρόνια, μα ούτε και 2 ½ μήνες. 

Όπως καταλαβαίνετε, η στενότατη αυτή σύνδεση σημαίνει στην πράξη μια πολύμορφη και πολύπλοκη δουλειά προπαγάνδας και ζύμωσης και συχνών συσκέψεων που να γίνονται στον καρό τους όχι μόνο με τα καθοδηγητικά στελέχη, αλλά και γενικά με τους συνδικαλιστικούς παράγοντες που έχουν επιρροή, σημαίνει ακόμη αποφασιστικό αγώνα ενάντια στους μενσεβίκους που ως τα σήμερα έχουν έναν ορισμένο, αν και πολύ μικρό, αριθμό οπαδών και τους διδάσκουν να κάνουν κάθε είδους αντεπαναστατικές πράξεις, αρχίζοντας από την ιδεολογική υπεράσπιση της δημοκρατίας (της αστικής), από την προπαγάνδα για την “ανεξαρτησία” των συνδικάτων (ανεξαρτησία από την προλεταριακή κρατική εξουσία!) ως το σαμποτάρισμα της προλεταριακής πειθαρχίας κτλ κτλ. Τη σύνδεση με τις μάζες των συνδικάτων τη θεωρούμε ανεπαρκή. Στην πορεία την επανάστασης μέσα στην πράξη δημιουργήθηκε σε μας ένα όργανο, όπως είναι οι εξωκομματικές εργατικές και αγροτικές συνδιασκέψεις, για να παρακολουθούμε τις διαθέσεις των μαζών, να τις πλησιάζουμε, να ανταποκρινόμαστε στα αιτήματά τους, να προωθούμε τα καλύτερα στοιχεία απ' αυτές στις κρατικές υπηρεσίες κτλ. 

Κι αυτό το όργανο προσπαθούμε με όλα τα μέσα να το υποστηρίξουμε, να το αναπτύξουμε και να το πλατύνουμε. Ένα από τα τελευταία διατάγματα για τη μετατροπή του Λαϊκού Επιτροπάτου Κρατικού Ελέγχου σε “Εργατοαγροτική Επιθεώρηση” δίνει στις εξωκομματικές συνδιασκέψεις αυτού του είδους το δικαίωμα να εκλέγουν μέλη του Κρατικού Ελέγχου για διάφορες επιθεωρήσεις. Έπειτα, εννοείται, όλη η δουλειά του Κόμματος γίνεται μέσω των Σοβιέτ, που συνενώνουν τις εργαζόμενες μάζες χωρίς διάκριση επαγγέλματος. Τα νομαρχιακά συνέδρια των Σοβιέτ αποτελούν ένα δημοκρατικό όργανο, που δεν το έχουν δει ως τώρα ούτε οι καλύτερες ρεπουμπλικανικές δημοκρατίες του αστικού κόσμου. Και μέσω αυτών των συνεδρίων (που το Κόμμα προσπαθεί να παρακολουθεί όσο το δυνατόν πιο προσεκτικά), καθώς και με τις μόνιμες αποστολές συνειδητών εργατών σε κάθε λογής υπηρεσίες στο χωριό, πραγματοποιείται ο ηγετικός ρόλος του προλεταριάτου απέναντι στην αγροτιά, πραγματοποιείται η δικτατορία του προλεταριάτου της πόλης, ο συστηματικός αγώνας ενάντια στους πλούσιους, τους αστούς, τους εκμεταλλευτές και τους κερδοσκόπους αγρότες κτλ. Αυτός είναι ο γενικός μηχανισμός της προλεταριακής κρατικής εξουσίας, όταν τον βλέπουμε “από τα πάνω”, από την άποψη της πρακτικής εφαρμογής της δικτατορίας. 

Ελπίζουμε ότι ο αναγνώστης θα καταλάβει γιατί στο ρώσο μπολσεβίκο, που ξέρει αυτό το μηχανιμό και που παρακολούθησε πώς αναπτύχθηκε μέσα σε εικοσιπέντε χρόνια από τους μικρούς μυστικούς, παράνομους κύκλους, όλες οι συζητήσεις για δικτατορία “από τα πάνω” είτε “από τα κάτω”, για δικτατορία των αρχηγών είτε δικτατορία της μάζας κτλ δεν μπορεί παρά να φαίνονται γελοίες παιδιακίστικες ανοησίες, ένα είδος συζήτησης, αν είναι πιο χρήσιμο για τον άνθρωπο το αριστερό πόδι ή το δεξί χέρι. Το ίδιο παιδιακίστικες και γελοίες ανοησίες δεν μπορεί παρά να φαίνονται και σε μας οι σπουδαίες, πολύ σοφές και τρομερά επαναστατικές συζητήσεις των γερμανών αριστερών πάνω στο θέμα ότι οι κομμουνιστές δεν μπορούν και δεν πρέπει να δουλεύουν στα αντιδραστικά συνδικάτα, ότι επιτρέπεται να παρατήσουν αυτή τη δουλειά, ότι πρέπει να βγουν από τα συνδικάτα και να δημιουργήσουν υποχρεωτικά την εντελώς καινουργιούτσικη, την εντελώς καθαρούτσκικη “εργατική ένωση” κτλ κτλ που τη σοφίστηκαν οι καλοί μας (και ασφαλώς στο μεγαλύτερο μέρος τους πολύ νεαροί) κομμουνιστές κτλ. Ο καπιταλισμός αφήνει κατανάγκη για κληρονομιά στο σοσιαλισμό, από το ένα μέρος, τις παλιές επαγγελματικές και συντεχνιακές διακρίσεις που είχαν διαμορφωθεί επί αιώνες ανάμεσα στους εργάτες και, από το άλλο μέρος, αφήνει τα συνδικάτα που μόνο πολύ αργά, ύστερα από χρόνια μπορούν να εξελιχθούν και εξελίσσονται σε πολύ πλατιές και λιγότερο συντεχνιακές παραγωγικές ενώσεις (που αγκαλιάζουν ολόκληρες βιομηχανίες και όχι μονάχα συντεχνίες, τέχνες και επαγγέλματα). 

Αργότερα, μόνο, μέσω αυτών των παραγωγικών ενώσεων, περνάμε στην κατάργηση του καταμερισμού εργασίας ανάμεσα στους ανθρώπους, στη διαπαιδαγώγηση, στην εκπαίδευση και στην κατάρτιση ολόπλευρα αναπτυγμένων και ολόπλευρα καταρτισμένων ανθρώπων, ανθρώπων που όλα ξέρουν να τα κάνουν. Προς τα εκεί πάει, πρέπει να πάει και θα φτάσει ο κομουνισμός, ύστερα όμως από πολλά χρόνια. Η προσπάθεια που θα έκανε κανείς σήμερα να πετύχει στην πράξη νωρίτερα αυτό το μελλοντικό αποτέλεσμα ενός εντελώς εξελιγμένου, εντελώς στερεωμένου και διαμορφωμένου, εντελώς αναπτυγμένου και ωριμασμένου κομμουνισμού, ισοδυναμεί με το να προσπαθεί να διδάξει ανώτερα μαθηματικά σε ένα παιδάκι τεσσάρων χρονών. Μπορούμε (και πρέπει) να αρχίσουμε να χτίζουμε το σοσιαλισμό όχι με ανθρώπινο υλικό φανταστικό και φτιαγμένο ειδικά από μας, αλλά με το υλικό που κληρονομήσαμε από τον καπιταλισμό. Ούτε συζήτηση ότι αυτό είναι πολύ “δύσκολο”, όμως κάθε άλλος τρόπος για τη λύση του προβλήματος είναι τόσο αστόχαστος που δεν αξίζει τον κόπο ούτε να μιλάμε γι αυτόν. Τα συνδικάτα ήταν μια γιγάντια πρόοδος της εργατικής τάξης στο αρχικό στάδιο της ανάπτυξης του καπιταλισμού, ένα πέρασμα από την κατάσταση διασποράς και αδυναμίας των εργατών στα πρώτα στοιχεία της ταξικής συνένωσης. 

Όταν άρχισε να αναπτύσσεται η ανώτατη μορφή ταξικής συνένωσης των προλεταρίων, το επαναστατικό Κόμμα του προλεταριάτου (που δεν θα είναι άξιο του ονόματός του όσο δεν μάθει να συνδέει τους αρχηγούς με την τάξη και με τις μάζες σε ένα σύνολο, σε κάτι το αδιάσπαστο), τα συνδικάτα άρχισαν να δείχνουν αναπόφευκτα μερικά αντιδραστικά σημάδια, κάποια συντεχνιακή στενότητα, κάποια τάση προς την άρνηση της πολιτικής, κάποιο πνεύμα ρουτίνας κτλ. Πουθενά όμως στον κόσμο η ανάπτυξη του προλεταριάτου δεν έγινε και δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς παρά μόνο μέσω των συνδικάτων, με την αλληλεπίδραση των συνδικάτων και του Κόμματος της εργατικής τάξης. Η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο είναι ένα γιγάντιο βήμα προς τα μπρος του προλεταριάτου, σαν τάξης, και το Κόμμα είναι υποχρεωμένο να διαπαιδαγωγήσει ακόμη πιο πολύ και με καινούργιο τρόπο, όχι μόνο με τον παλιό, τα συνδικάτα κι ακόμη να τα καθοδηγεί και να μην ξεχνά παράλληλα ότι τα συνδικάτα μένουν και θα μείνουν για πολύ καιρό το απαραίτητο “σχολείο του κομμουνισμού” και το προπαρασκευαστικό σχολείο για τους προλετάριους για να πραγματοποιήσουν τη δικτατορία τους, η απαραίτηση ένωση των εργατών για να περάσει βαθμίαια η διεύθυνση όλης της οικονομίας της χώρας στα χέρια της εργατικής τάξης (και όχι σε χωριστά επαγγέλματα) και έπειτα σε όλους τους εργαζόμενους. Κάποια “αντιδραστικότητα” των συνδικάτων, με την έννοια που αναφέραμε, είναι αναπόφευκτη στις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου. 

Να μην το καταλαβαίνεις αυτό σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις τους βασικούς όρους περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Να φοβάσαι αυτή την “αντιδραστικότητα”, να προσπαθείς να την αποφύγεις, να την υπερπηδήσεις είναι η πιο μεγάλη ανοησία, γιατί σημαίνει πως φοβάσαι το ρόλο της προλεταριακής πρωτοπορίας που συνίσταται στην εκπαίδευση, στη διαφώτιση, στη διαπαιδαγώγηση και στο τράβηγμα στην καινούργια ζωή των πιο καθυστερημένων στρωμάτων και μαζών της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Από το άλλο μέρος, το να αναβάλουμε την πραγματοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου ως τον καιρό που δεν θα υπάρχει ούτε ένας εργάτης με στενές επαγγελματικές απόψεις, ούτε ένας εργάτης με συντεχνιακές και τρέιντ-γιουνιονίστικες προλήψεις, θα ήταν ακόμη πιο βαρύ λάθος. Η τέχνη του πολιτικού (και η σωστή κατανόηση από κάθε κομμουνιστή των καθηκόντων του) συνίσταται ακριβώς στο να υπολογίζει σωστά τις συνθήκες και τη στιγμή που η πρωτοπορία του προλεταριάτου μπορεί να πάρει με επιτυχία την εξουσία, που θα μπορέσει, παίρνοντας την εξουσία και όταν την πάρει, να έχει μια αρκετή υποστήρικη από αρκετά πλατιά στρώματα της εργατικής τάξης και των μη προλεταριακών εργαζομένων μαζών, που θα μπορέσει ύστερα απ' αυτό να υποστηρίξει, να στερεώσει και να πλατύνει την κυριαρχία της, διαπαιδαγωγόντας, εκπαιδεύοντας, προσελκύοντας όλο και πιο πλατιές μάζες εργαζομένων. 

Παρακάτω. Στις χώρες που είναι πιο προηγμένες από τη Ρωσία εκδηλώθηκε και έπρεπε να εκδηλωθεί, αναμφισβήτητα, μια ορισμένη αντιδραστικότητα των συνδικάτων με ασύγκριτα μεγαλύτερη δύναμη απ' ό,τι σε μας. Σε μας οι μενσεβίκοι βρήκαν (βρίσκουν και τώρα εν μέρει σε πολύ λίγα συνδικάτα) στήριγμα στα συνδικάτα ακριβώς χάρη στη συντεχνιακή στενότητα, στο συνδικαλιστικό εγωισμό και στον οπορτουνισμό. Στη Δύση, όπου οι εκεί μενσεβίκοι “στρογγυλοκάθησαν” πολύ πιο στέρεα στα συνδικάτα, ξεχώρισε ένα πολύ πιο γερό απ' ό,τι σε μας στρώμα “εργατικής αριστοκρατίας”, συντεχνιακής, στενής, εγωϊστικής, αρτηριοσκληρωμένης, αχόρταγης, μικροαστικής, με ιμπεριαλιστικές διαθέσεις, εξαγορασμένης από τον ιμπεριαλισμό και διεφθαρμένης από τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Ο αγώνας ενάντια στους Γκόμπερς, ενάντια στους κυρίους Ζουώ, Χέντερσον. Μερχάιμ, Λεγκίν και Σία στη Δυτική Ευρώπη είναι πολύ πιο δύσκολος από τον αγώνα ενάντια στους δικούς μας μενσεβίκους που αποτελούν έναν εντελώς ομοιογενή, κοινωνικό και πολιτικό, τύπο. Αυτό τον αγώνα πρέπει να τον διεξάγουν ανελέητα και να τον οδηγήσουν υποχρεωτικά, όπως τον οδηγήσαμε εμείς, ως την πλήρη καταισχύνη και το διώξιμο από τα συνδικάτα όλων των αδιόρθωτων αρχηγών του οπορτουνισμού και τους σοσιαλσωβινισμού. 

Είναι αδύνατο να κατακτήσει κανείς την πολιτική εξουσία (και δεν πρέπει να δοκιμάσει να την πάρει), όσο ο αγώνας αυτός δεν έχει φτάσει σε έναν ορισμένο βαθμό, και μάλιστα στις διάφορες χώρες και μέσα στις διαφορετικές συνθήκες αυτός ο “ορισμένος βαθμός” δεν είναι ο ίδιος. Και μόνο μυαλωμένοι, έμπειροι και κατατοπισμένοι ηγέτες του προλεταριάτου μπορούν να καθορίσουν αυτό το βαθμό σε κάθε χώρα. (Σε μας μέτρο για την επιτυχία σ' αυτό τον αγώνα ήταν, κοντά στα άλλα, οι εκλογές της Συντακτικής Συνέλευσης το Νοέμβρη του 1917, λίγες μέρες μετά την προλεταριακή επανάσταση της 25.Χ.1917.Σ' αυτές τις εκλογές οι μενσεβίκοι τσακίστηκαν κατακέφαλα και πήραν μόνο 700 χιλιάδες ψήφους -1.400.000 μαζί με τους ψήφους της Υπερκαυκασίας- απέναντι στα 9 εκατομμύρια ψήφους που πήραν οι μπολσεβίκοι: βλ. Το άρθρο μου “Οι εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση και η δικτατορία του προλετάριάτου” στο τεχ. 7-8 της “Κομμουνιστικής Διεθνούς”). Τον αγώνα όμως ενάντια στην “εργατική αριστοκρατία” τον διεξάγουμε εξ ονόματος της εργατικής μάζας και για να την τραβήξουμε με το μέρος μας. Τον αγώνα ενάντια στους οπορτουνιστές και σοσιαλσωβινιστές αρχηγούς τον διεξάγουμε για να τραβήξουμε την εργατική τάξη με το μέρος μας. Θα ήταν ανοησία να ξεχνά κανείς αυτή τη στοιχειώδη και εξόφθαλμη αλήθεια. 

Και ακριβώς τέτοια ανοησία κάνουν οι “αριστεροί” γερμανοί κομμουνιστές, που από τον αντιδραστικό και αντεπαναστατικό χαρακτήρα των ηγετικών κύκλων των συνδικάτων βγάζουν το συμπέρασμα ότι... οι κομμουνιστές πρέπει να βγουν από τα συνδικάτα!! να αρνούνται να δουλέψουν μέσα σ' αυτά!! να δημιουργήσουν νέες επινοημένες μορφές εργατικής οργάνωσης!! Αυτό είναι ασυγχώρητη βλακεία, που ισοδυναμεί με την πιο μεγάλη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν οι κομμουνιστές στην αστική τάξη. Γιατί οι μενσεβίκοι μας, όπως και όλοι οι οπορτουνιστές, σοσιαλσωβινιστές, καουτσκιστές ηγέτες των συνδικάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά “πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα” (αυτό που λέγαμε πάντα για τους μενσεβίκους) ή “εργατικοί εντολοδόχοι της τάξης των καπιταλιστών” (labor lieutenants of the capitalist class), σύμφωνα με τη θαυμάσια και πολύ σωστή έφκραση των οπαδών του Ντανιέλ Ντε Λέον στην Αμερική. Να μη δουλεύεις μέσα στα αντιδραστικά συνδικάτα σημαίνει να εγκαταλείπεις τις λειψά αναπτυγμένες ή καθυστερημένες εργατικές μάζες στην επιρροή των αντιδραστικών ηγετών, των πρακτόρων της αστικής τάξης, των αριστοκρατών εργατών ή τον “αστοποιημένων εργατών” (διαβάστε σχετικά το γράμμα του Ένγκελς στον Μαρξ για τους άγγλους εργάτες το 1858). Η ανόητη ακριβώς “θεωρία” για τη μη συμμετοχή των κομμουνιστών στα αντιδραστικά συνδικάτα δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο πόσο επιπόλαια οι “αριστεροί” κομμουνιστές αντικρούουν το ζήτημα της επιρροής πάνω στις “μάζες” και πόση κατάχρηση κάνουν με τις κραυγές τους της λέξης “μάζα”. 

Για να μπορέσεις να βοηθήσεις τις “μάζες” και να κατακτήσεις τη συμπάθειά τους, την αγάπη τους και την υποστήριξή τους δεν πρέπει να φοβάσαι τις δυσκολίες, δεν πρέπει να φοβάσαι τις στρεψοδικίες, τις τρικλοποδιές, τις προσβολές και τις καταδιώξεις απομέρους των “αρχηγών” (που, όντας οπορτουνιστές και σοσιαλσωβινιστές, συνδέονται στις περισσότερες περιπτώσεις άμεσα ή έμμεσα με την αστική τάξη και την αστυνομία), αλλά να δουλεύεις υποχρεωτικά εκεί που είναι οι μάζες. Πρέπει να είσαι σε θέση να κάνεις κάθε θυσία, να υπερνικάς τα πιο μεγάλα εμπόδια για να διεξάγεις μια συστηματική, επίμονη, σταθερή και υπομονητική προπαγάνδα και ζύμωση μέσα σ' εκείνα ακριβώς τα ιδρύματα, τους συλλόγους και τις ενώσεις, ακόμη και στις πιο αντιδραστικές, όπου υπάρχουν προλεταριακές και μισοπρολεταριακές μάζες. Και τα συνδικάτα και οι εργατικοί συνεταιρισμοί (οι τελευταίοι τουλάχιστο ορισμένες φορές) είναι ακριβώς οργανώσεις όπου υπάρχει μάζα. Στην Αγγλία, σύμφωνα με τα στοιχεία της σουηδικής εφημερίδας “Folkets Dagblad Politiken” (της 10.ΙΙΙ.1920), ο αριθμός των μελών των τρέιντ γιούνιον από το τέλος του 1918 ανέβηκε από 5,5 εκατομμύρια σε 6,6 εκατομμύρια, δηλ' αυξήθηκε κατά 19%. Κατά τα τέλη του 1919 ο αριθμός αυτός υπολογίζεται ότι φτάνει ως τα 7 ½ εκατομμύρια. Δεν έχω πρόχειρα τα αντίστοιχα στοιχεία για τη Γαλλία και τη Γερμανία, υπάρχουν όμως απόλυτα αναμφισβήτητα και πασίγνωστα γεγονότα που μαρτυρούν μια μεγάλη αύξηση του αριθμού των μελών των συνδικάτων και σ' αυτές τις χώρες. 

Τα γεγονότα αυτά μιλούν πεντακάθαρα για εκείνο που επιβεβαιώνουν και χιλιάδες άλλες ενδείξεις όπως: η αύξηση της συνειδητότητας και της τάσης για οργάνωση που παρατηρείται ακριβώς στις προλεταριακές μάζες, στα “κατώτερα στρώματα”, στις πιο καθυστερημένες μάζες. Εκατομμύρια εργάτες στην Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία περνούν για πρώτη φορά από την πλήρη ανοργανωσιά στη στοιχειώδη, κατώτερη, απλούστατη και πιο προσιτή (για εκείνους που είναι ακόμη εντελώς διαποτισμένοι με τις αστικές δημοκρατικές προλήψεις) μορφή οργάνωσης, δηλ στα συνδικάτα. Και οι επαναστάτες, απερίσκεπτοι όμως, αριστεροί κομμουνιστές στέκονται πλάι και φωνάζουν “μάζες”, “μάζες”! -και αρνούνται να δουλέψουν μέσα στα συνδικάτα!! αρνούνται με την πρόφαση ότι είναι “αντιδραστικά”!! και σοφίζονται μια “εργατική ένωση” καινούργια, καθαρή, αμόλυντη από τις αστικοδημοκρατικές προλήψεις, απαλλαγμένη από τις συντεχνιακές και τις στενά επαγγελματικές αμαρτίες, που θα είναι τάχα (θα είναι!) πλατιά και που για την εγγραφή μελών σ' αυτή θα απαιτείται μονάχα (μονάχα!) “η αναγνώριση του σοβιετικού συστήματος και της σοβιετικής δικτατορίας” (βλ το παραπάνω απόσπασμα)!! Δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς μαγαλύτερο παραλογισμό, μεγαλύτερη ζημιά για την επανάσταση απ' αυτή που φέρνουν οι “αριστεροί” επαναστάτες! 

Ακόμη και τώρα στη Ρωσία, αν ύστερα από 2 ½ χρόνια πρωτοφανέρωτες νίκες ενάντια στην αστική τάξη της Ρωσίας και της Αντάντ βάζαμε σαν όρο εγγραφής στα συνδικάτα την “αναγνώριση της δικτατορίας” θα κάναμε ανοησία, θα καταστρέφαμε την επιρροή μας στις μάζες, θα βοηθούσαμε τους μενσεβίκους. Γιατί όλο το καθήκον των κομμουνιστών είναι ακριβώς να ξέρουν να πείθουν τους καθυστερημένους, να ξέρουν να δουλεύουν ανάμεσά τους και όχι να απομονώνονται απ' αυτούς με επινοημένα, παιδιάστικα-”αριστερά” συνθήματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κύριοι Γκόμπερς, Χέντερσον, Ζουώ και Λεγκίν θα χρωστούν μεγάλη ευγνωμοσύνη στους “αριστερούς” αυτούς επαναστάτες, που σαν τη γερμανική αντιπολίτευση “αρχών” (ο θεός να μας φυλάει από παρόμοιες “αρχές”!) ή σαν μερικούς επαναστάτες από αμερικανούς “Βιομηχανικούς εργάτες του κόσμου” προπαγανδίζουν την αποχώρηση από τα αντιδραστικά συνδικάτα και την άρνηση να δουλεύουμε σ' αυτά. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι κύριοι “αρχηγοί” του οπορτουνισμού θα καταφύγουν σε όλες τις μανούβρες της αστικής διπλωματίας και στη βοήθεια των αστικών κυβερνήσεων, των παπάδων, της αστυνομίας και των δικαστηρίων, για να μην επιτρέψουν στους κομμουνιστές να μπουν στα συνδικάτα, για να τους εκτοπίσουν με κάθε μέσο απ' αυτά, για να κάνουν τη δουλειά τους μέσα στα συνδικάτα όσο το δυνατό πιο δυσάρεστη, για να τους προσβάλουν, να τους κατατρέξουν και να τους καταδιώξουν. 

Πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιταχθούμε σε όλα αυτά, να δεχτούμε όλες και τις κάθε λογής θυσίες κι ακόμη -σε περίπτωση ανάγκης- να χρησιμοποιήσουμε κάθε λογής τεχνάσματα, κάθε πονηριά, κάθε παράνομο τρόπο δουλιάς, να παρασιωπούμε ή να κρύβουμε την αλήθεια μόνο και μόνο για να μπούμε μέσα στα συνδικάτα, νε μείνουμε σ' αυτά, να κάνουμε μέσα σ' αυτά με κάθε θυσία κομμουνιστική δουλιά. Στον τσαρισμό ως το 1905 δεν είχαμε καμιά “νόμιμη δυνατότητα”, όταν όμως ο Ζουμπάτοφ της οχράνας οργάνωσε εργατικές συνελεύσεις και εργατικούς συλλόγους μαύρων εκατονταρχιών για να πιάνει τους επαναστάτες και για να πολεμά τους επαναστάτες στέλναμε σ' αυτές τις συνελεύσεις και σ' αυτούς τους συλλόγους μέλη του Κόμματός μας (ανάμεσα σ' αυτούς, θυμάμαι προσωπικά τον σ.Μπαμπούσκιν, εξαίρετο εργάτη της Πετρούπολης που τον τουφέκισαν οι στρατηγοί του τσάρου το 1906) που δημιουργούσαν σύνδεση με τις μάζες, που μηχανεύουνταν τρόπους για να κάνουν ζύμωση και που αποσπούσαν τους εργάτες από την επιρροή του Ζουμπάτοφ. 

Φυσικά, είναι πιο δύσκολο να γίνει τέτοια δουλειά στη Δυτική Ευρώπη, που είναι ιδιαίτερα διαποτισμένη από τις εξαιρετικά ριζωμένες προλήψεις νομιμοφροσύνης και τις άλλες συνταγματικές και αστικοδημοκρατικές προλήψεις. Μα μπορεί να γίνει και πρέπει να γίνει και μάλιστα να γίνεται συστηματικά. Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΙΙΙ Διεθνούς πρέπει, κατά την προσωπική μου άποψη, να καταδικάσει ανοιχτά και να προτείνει στο επόμενο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς να καταδικαστεί τόσο γενικά η πολιτική της μη συμμετοχής στα αντιδραστικά συνδικάτα (με μια λεπτομερειακή αιτιολόγηση που να εξηγεί γιατί είναι παράλογη η μη συμμετοχή και εξαιρετικά επιζήμια για την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης), όσο και ειδικά η στάση ορισμένων μελών του Κομμουνιστικού κόμματος της Ολλανδίας, που -άμεσα ή έμμεσα, ανοιχτά ή σκεπασμένα, ολοκληρωτικά ή μερικά, αυτό δεν έχει σημασία- υποστήριξαν αυτή τη λαθεμένη πολιτική. Η ΙΙΙ Διεθνής πρέπει να ξεκόψει από την τακτική της ΙΙ και να μην προσπερνά τα φλέγοντα ζητήματα, να μην τα σκεπάζει, αλλά να τα βάζει ανοιχτά. Είπαμε καταπρόσωπα όλη την αλήθεια στους “ανεξάρτητους” (Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας), καταπρόσωπα πρέπει να πούμε όλη την αλήθεια και στους “αριστερούς” κομμουνιστές.

Όσοι δεν το έιχατε διαβάσει και το διαβάσατε τώρα το παραπάνω απόσπασμα δεν σας θύμισε το ΠΑΜΕ;Και έχω μια απορία;Εκεί στο ΚΚΕ δεν το έχουν διαβάσει;Ή μήπως την κατηγορία του αριστερισμού την πήραν για καλό και την εφαρμόζουν κατά γράμμα;Τι σοι λενινιστές είναι όταν δρουν τόσο αντι-λενινιστικά;Εκτός από σεχταριστές λοιπόν είναι και αριστεριστές εκεί στον Περισσό.

Έρευνα από τον Καναδά συνδέει το άγχος με την ευφυΐα

απο huffingtonpost.gr

Αν είσαι αγχωτικός, μην αγχώνεσαι. Πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε ο ψυχολόγος Αλεξάντερ Πέννυ στο Πανεπιστήμιο Lakehead στο Οντάριο του Καναδά, δείχνει ότι οι αγχωτικοί είναι παράλληλα και πολύ έξυπνοι, δίνοντας επιστημονική ισχύ στη φράση «μακάριοι οι μη ιδόντες». Η έρευνα εξέτασε 100 φοιτητές και κατέληξε στο ότι εκείνοι που δήλωναν ότι είναι μονίμως αγχωμένοι, είχαν καλύτερα αποτελέσματα σε ένα προφορικό τεστ ευφυίας.

Παρόμοιες έρευνες έχουν γίνει και στο παρελθόν. Το 2012 οι ισραηλινοί ψυχολόγοι Τσαχί έιν Ντορ και Οργκάντ Ταλ έκαναν ένα πείραμα σε 80 φοιτητές, κατά το οποίο τους υπέβαλλαν σε στρεσογόνες καταστάσεις και κατέληξαν στο ότι οι πιο στρεσαρισμένοι φοιτητές ήταν αυτοί που ήταν πιο επικεντρωμένοι στο να επιλύσουν το εκάστοτε πρόβλημα.

Την ίδια στιγμή τα ευρήματα έρχονται σε αντίθεση με μια άλλη έρευνα του Τζέρεμι Κόπλαν από το Πανεπιστήμιο Downstate της Νέας Υόρκης, που δείχνει ότι εκείνοι που έχουν υψηλότερο IQ ανησυχούν λιγότερο.